Daha önce bulunduğunuz en güzel yer neresi?
Peki oradayken fotoğrafını çektiniz mi?
İşte benim listemin başında olan bir yer.
Burası gündoğumunda Utah Canyonlands Ulusal Parkındaki
Mesa Arch.
Pueblo, Ute, Paiute ve Navajo halklarının
geleneksel anavatanı
oraya gittiğinizde
büyüleyiciliğini göreceksiniz.
Gün doğumu kemerin alt tarafını turuncuyla aydınlatır
ve sonra arkada tepeleri, bulutları ve uçurumları görürsünüz.
Fakat belki fotoğraftan görmediğiniz şey
arkamda 30 insanın daha fotoğraf çektiği.
Ve bu insanlar gün doğumuna tanıklık ettiler, değil mi?
Yani bunu düşününce
her hafta Mesa Arch'da binlerce değilse bile yüzlerce fotoğraf çekiliyor.
Yıllardır Instagram'dan fotoğraflarımı paylaşıyorum
ve ne kadar çevrim içinde
aynı mekandan benzer birçok fotoğraf görüyor olsam da
Instagram çok ilginç ve eğlenceli gelmeye başladı.
Ve ben de katkı sağlıyordum.
Yani bu beni meraklandırdı:
Neden fotoğraf çekiyoruz ki?
Bazen popüler bir yeri ziyaret ediyorum
burası Arizona'daki Horseshoe Bend
ve orada insanların telefon veya fotoğraf makinelerini çıkarıp
bir fotoğraf çektikten sonra
arabalarıyla veya yürüyerek geldikleri yoldan döndüklerini gördüm.
Ve bazen oralara gitme deneyimine erişmek
veya kendi gözlerimizle görüp deneyimleme
kısmını atlıyormuşuz gibi gözüküyor.
Ben kameranın arkasındayken
en ufak ayrıntıya dikkat ederim:
dağlardaki ışık katmanları
ışığın gün sonunda solması gibi
doğanın ustalıkla yaptığı bu şekiller
soyut fakat tamamıyla mükemmel.
Bu gezegenin bana hissettirdiği şey
ve derin düşüncelere daldırdığı karmaşıklığa devam edebilirim.
Bu dünyanın güzelliğini ve karmaşıklığını fotoğraflamak
bana sevdiğim bir kişinin portresini yapmak gibi geliyor.
Ve fotoğraf çekerken
ona ne söylemek istediğimi düşünmek zorundayım.
Kendime nasıl hissettirmesi gerektiğini sormak zorundayım.
Bir görüntü üzerinden iletişim kuracaksanız
her yaratıcı seçim önemlidir.
Bazen fotoğraflarımı paylaşma planı yaparım
ve başka zamanlar da sadece kendim için çekerim.
Şu anda açık havanın geleceğiyle alakalı bir video serisinin sunucusuyum
ve bölümlerin birinde fotoğrafçılıkla açık havanın
ilişkisini keşfetmek istedik.
Kristin Diehl ve USC'deki iş arkadaşlarından
fotoğraf çekmenin haz seviyelerinde ki etkisiyle alakalı
bir araştırma hakkında bilgi edindim.
Bulgularına göre kameranın arkasındayken
fotoğraf çektiğimiz sırada
deneyimimizden daha az değil fazla keyif alıyoruz.
Fakat bu her zaman doğru değil
eğer bir kişi sadece onu paylaşmak niyetiyle fotoğraf çekerse
keyif seviyesinde artış olmuyor
çünkü bunu kendileri için yapmıyorlar.
Yani burası önemli bir ayrım noktası;
fotoğrafçılık bilinçli yapılırsa
deneyiminizi artırır.
Önemli olan bilinçli olmaktır.
Bir fotoğrafçı olarak gerçekten kendimi bu konuda kontrol etmeliyim.
Kameramı ne zaman ortaya çıkarsam bana yardımı olur
ve ne zaman onu kenara kaldırmalıyım?
Alaska'da bir seyahatte kahverengi alaska ayılarını çekme fırsatım oldu.
Bir botta dört fotoğrafçıyla beraberdim
ve böyle bir hayvanı
bu kadar yakından görünce
hepimizin aklı gitti.
Duygusal bir deneyim.
Bu ayılarla göz göze olmak bana sözlerin ötesinde
bağlanma hissi verdi
ve burada kameramla olmam anı yüceltti.
Hepimiz bağımsızca fakat ayrıca tamamen anın içinde
hem doğa hemde birbirimizle yaratıcılık oluşturuyorduk.
Su damlacıklarını ve yüzen ayıların hareketlerini yakaladığımı
ve sevimli yavruların annelerini takip ettiğini
çok net hatırlıyorum.
Bu grup ve ben o deneyimi birlikte yaşayacağız
ve tekrar tekrar
geriye dönmek için bu fotoğrafları kullanacağız
ve fotoğrafçılığın bize sağladığı şey bunu ilk anda paylaşabilmek.
Başka zamanlar kameramı ardımda bırakmayı tercih ediyorum
ve bence seçimim en sonunda hem deneyimimi
hemde işimi iyileştiriyor.
Yakınlarda Güney Pasifik adası Tonga'ya
kambur balinalarla yüzmek için gittim.
Fark ettim ki bazen anın tadını çıkarmak istediğimde
kameramı yanımda getirmek için
baskı ve zorunluluk hissediyorum.
Ve deneyim gerçekten inanılmaz.
Suyun içerisinde
pikap boyutunda meraklı bir yavru hayvanla
etrafında yüzen parıldayan parçacıklar tarafından sarılmışsın
ve annenin zarafetle altından yüzmesinden bahsediyoruz.
Tabii ki kameramı yanımda getirdiğim
ve yakalanacak güzel şeylerin olduğu zamanlar oluyor.
Fakat kurulum çok zor.
Bu büyük kutu gibi. Buna benziyor.
Ve bu benim ve balinaların arasında
ve bazen gerçeklik ve kendin arasında bir blok oluyormuş gibi hissettiriyor.
Sadece telefon kullanıldığında bir fark oluyor mu?
Geçen sene bu devasa kayanın çölün ortasından yükseldiği
Merkez Avustralya'daki Uluru'ya gittim.
Burası bu bölgenin Aborjin insanları
ve toprağın geleneksel sahipleri olan
Ananguların kutsal toprağı.
Uluru'da profesyonel fotoğraçılık yapılamayan belirli yerler var
çünkü oralar Anangu'nun kutsal yazıtlarına eşit
kültürel olarak hassas yerler.
Bundan dolayı fotoğraflarımın çoğu ya bunun gibi uzaktan
ya da parktaki spesifik açılardan.
Uluru'da ki en ilginç ve güzel görüntülerin
bu hassas yerlerde olduğunu söyleyebilirsiniz
fakat fotoğraf çekmemek toprak ve öneminin yanı sıra insanları hakkında
daha fazla şey öğrenmek için açık ve direkt bir davetiye oluyor.
Bu her türlü yapmamız gereken bir şey değil mi?
Yani Uluru'ya ziyaretim hızlıca benimle alakalı olmaktan çıkıp
bölgeyle kurduğum bağlantıyla alakalı oldu.
İronik ve beklenildiği gibi
bu varoluşu ve bağlantıyı buldum
ayrıca daha zorlayıcı fotoğraflar çekmeme yardımcı oldu.
Muhtemelen sosyal medyayı seyahatlerimizden ve hayatlarımızdan
fotoğraflar paylaşabileceğimiz güzel bir yer olarak görüyoruz.
Biz sadece dünyada daha önce görülmüş yerleri paylaşmıyoruz
ayrıca günlük deneyimlerimizi paylaşıyoruz.
Ve eğer fotoğraf çekmeyi kasıtlı yapabilirsek
sonra umarım kasıtlı bir paylaşımda da bulunabiliriz.
Bana göre insanların hikayemden parçaları ve çevrim içi perspektifimi görmeleri
yalnız olmadığımı hatırlatıyor.
Bu bana aynısını diğerlerine yapmak üzere
destek ve topluluk oluşturmak için yardım etti.
Daha açık olayım:
Sizi fotoğraf çekmekten vazgeçirmek istemiyorum.
Aynı yerde binlerce insan aynı şeyi yapmış
ve aynı fotoğrafı çekmiş olsa da
sizi de gidip yaratıcılığa katkıda bulunmanız için cesaretlendiriyorum.
Dünyanın bütün seslere ve perspektiflere ihtiyacı var
ve buna sizinkiler de dahil.
Fakat söylemeye çalıştığım şey telefon ya da kamera olsun
her zaman ortalıkta olmasına gerek yok.
Sizi cesaretlendirmeye çalıştığım şey
bir anlığına onları bir kenara bırakın,
kendinize bir an ayırın.
Mesa Arch'ın
turuncuyla parlayan
ve arkadaki mavinin hoş katmanlarına dönelim.
Ya bir dahaki sefer mükemmel bir yere gittiğinizde
kamera ya da telefonunuzu getiremeseniz?
Ya hiç fotoğraf çekme izniniz olmasa?
Bir sınırlama gibi hissettirir mi?
Yoksa bir rahatlama mı hissettirir?
Peki ne yapabiliriz?
Bir daha ki sefer telefonunuzu ya da kameranızı çıkarma dürtüsü olursa
ya da bence çoktan çıkardığınızı fark ederseniz.
(Gülüşmeler)
İlk olarak durun.
Duraklayın.
Derin bir nefes alın.
Etrafınıza bakın. Ne fark ettiniz ?
Bu anı başka biriyle mi deneyimliyorsunuz?
Bu anın sadece bir kez geldiğini hatırlayın.
Fotoğrafçılık güzel bir deneyimin parçası olabilir.
Sadece bunu siz ve gerçekliğin arasındaki bir engel yapmayın.
Mantıklı olun
ve eşsiz bir anı kaybetmeyin
çünkü fotoğrafı çekmeye çok konsantre oluyorsunuz.
Teşekkürler.
(Alkışlar)