Wat is de mooiste plek waar je ooit bent geweest?
En toen je daar was, heb je er een foto van gemaakt?
Deze plaats staat bovenaan mijn lijstje.
Dit is de Mesaboog, in Canyonlands National Park in Utah,
bij zonsopgang.
Het is het thuisland van de mensen uit Pueblo, Ute,
Paiute en Navajo,
en wanneer je daar bent,
is het een adembenemend moment.
De zonsopgang verlicht de onderkant van de boog oranje,
en daarachter zie je de pieken, de wolken en de kliffen.
Maar wat je hier misschien niet ziet,
zijn de 30 mensen achter mij die ook van dezelfde plek een foto namen.
En dat zijn nog enkel maar de zonsopgang-fanaten.
Dus als je erover nadenkt,
elke week worden er wel duizenden foto's van de Mesaboog genomen.
Zelf deel ik mijn foto's al jaren op Instagram,
en het begon echt interessant en grappig te worden,
om te zien hoeveel vergelijkbare foto's van dezelfde plaatsen
ik online ging zien.
En ik deed er gezellig aan mee.
Dus vroeg ik me af:
Waarom nemen we überhaupt foto's?
Soms bezoek ik een populaire bezienswaardigheid --
dit is bijvoorbeeld Horseshoe Bend in Arizona --
en ik zie iedereen daar met hun mobiel en camera's
die een foto maken,
en gewoon weer in de auto stappen of terug gaan naar het beginpunt.
En soms lijkt het erop dat we ons doel missen,
ons doel om de plek zelf te ervaren
of om het met onze eigen ogen te zien.
Als ik achter mijn camera sta
merk ik de kleinste details op:
de lagen licht in de bergen
als het licht aan het einde van de dag vervaagt;
de vormen die de natuur zo vakkundig maakt,
abstract maar toch perfect.
Ik zou hier uren over de ingeniositeit van onze planeet kunnen praten
en wat het met mij doet.
De schoonheid en complexiteit van deze wereld fotograferen
is als een portret maken van iemand van wie ik hou.
En wanneer ik een foto maak,
moet ik nadenken over wat ik wil dat het zegt.
En wat voor gevoel wil ik dat iemand die ernaar kijk krijgt?
Wanneer je via een afbeelding communiceert,
is elke creatieve keuze van belang.
Soms wil ik mijn afbeeldingen delen
en andere keren, zijn ze alleen voor mezelf.
Ik heb nu een videoserie over het buitenleven,
en in een van de afleveringen wilden we
de relatie tussen fotografie en de buitenwereld verkennen.
Ik leerde Kristin Diehl's onderzoek kennen
en haar collega's bij USC,
ze onderzochten hoe fotograferen ons plezierniveau beinvloed.
Ze ontdekten dat als we achter de camera staan,
wanneer we zelf de foto maken,
we meer genieten van onze ervaringen, niet minder.
Maar dat was niet altijd zo.
Als de persoon de foto uitsluitend met de bedoeling nam om deze te delen,
nam het plezier niet toe,
omdat de persoon het niet voor zichzelf deed.
Dit wijst dus op een belangrijke conclusie:
Fotografie kan je ervaring verbeteren
als de motivatie juist is.
Je motivatie is waar het om gaat.
Als fotograaf moest ik mezelf hier echt op evalueren.
Wanneer helpt het me om mijn camera klaar te hebben,
en wanneer moet ik hem gewoon opbergen?
Toen ik een keer in Alaska was, kon ik bruine beren daar fotograferen.
Ik zat op een boot met vier andere fotografen
en we stonden allemaal versteld
op hetzelfde moment
om zo dicht bij deze dieren te zijn.
Het is een emotionele ervaring.
Oog in oog staan met deze beren gaf me een gevoel van verbinding
dat woorden overstijgt,
en door mijn camera bij me te hebben werd dit gevoel alleen maar versterkt.
Op onszelf waren we aan het creëren, maar helemaal in het moment,
zowel met de natuur als met elkaar.
Ik herinner me nog hoe
ik de waterdruppeltjes en de beweging vastlegde terwijl de beren zwommen
en hoe hun jong de moeders volgden.
De groep en ik zullen die ervaring,
en de beelden om keer op keer
aan terug te denken,
en fotografie is wat ons in staat stelde om dit in de eerste plaats te delen.
Soms kies ik ervoor om de camera achter te laten
en ik denk dat die keuze uiteindelijk zowel mijn ervaring
als mijn werk verbetert.
Ik ben onlangs naar het Zuid-Pacifische eiland Tonga gevlogen
om met bultruggen te zwemmen.
Ik voelde een druk
en een verplichting om mijn camera mee te nemen,
terwijl ik soms alleen het moment wilde ervaren.
En het moment was geweldig.
Je bent daar in het water
met een nieuwsgierig babydier, zo groot als een stationwagen
terwijl je omringd bent door deeltjes die om je heen zweven als glitters,
en de moeder zwemt sierlijk onder je.
Er waren natuurlijk ook momenten dat ik mijn camera wel meenam,
en die waren ook echt geweldig om vast te leggen.
Maar om het op te zetten is veel werk.
Het is net als deze grote doos. Zo ziet het eruit.
En dit is dus tussen mij en de walvissen,
en soms voelt dat als een muur tussen jou en de realiteit.
Maak het wat uit als je alleen je mobiel hebt?
Vorig jaar ging ik naar Uluru in Midden-Australië,
dat is die enorme rots die boven de woestijn uit torent.
Dit is heilig land voor de Anangu,
de Aboriginals uit dit gebied
en de traditionele eigenaars van het land.
Er zijn bepaalde plekken in Uluru die je niet professioneel mag fotograferen,
omdat ze cultureel gevoelig liggen,
vergelijkbaar met heilige geschriften voor Anangu.
Daarom zijn mijn foto's of van ver af, zoals deze,
of vanuit specifieke invalshoeken in het park.
Enkele van de meest interessante en mooie plekken in Uluru
liggen in deze gevoelige gebieden,
het verzoek om ze niet te fotograferen is een expliciete en directe uitnodiging
om meer te weten te komen over het land, het belang ervan en de mensen.
Daar draait het toch om?
Dus mijn bezoek aan Uluru ging al snel niet meer over mij,
maar over een band krijgen met de plaats.
Het is grappig,
maar ik ontdekte dat gebondenheid
met het moment je helpt interessantere foto’s te maken.
Waarschijnlijk is sociale media voor ons
een goede plek om foto's van onze reizen en van ons leven te delen.
We delen niet alleen de wereld die we hebben gezien,
maar ook onze dagelijkse ervaringen.
En als we foto's maken met de juiste motivatie,
hopelijk delen we ze dan ook met de juiste motivatie.
Voor mij heeft het online zetten van mijn verhaal en mijn perspectief
me eraan herinnerd dat ik niet alleen ben.
Het heeft me geholpen steun te krijgen
en hetzelfde voor anderen te doen.
Voor de duidelijkheid:
Ik probeer je niet te ontmoedigen om foto's te maken.
Zelfs als duizenden mensen op exact dezelfde locatie zijn geweest
en daar een foto hebben genomen,
moedig ik je aan om er ook op uit te gaan.
De wereld heeft elke stem en perspectief nodig,
inclusief die van jou.
Maar wat ik je probeer te laten zien, is dat je mobiel of je camera
niet altijd mee hoeft.
Ik wil je aanmoedigen
om hem even op te bergen, om een moment te ervaren
dat alleen voor jou is.
Even terug naar de Mesaboog,
de manier waarop de rots oranje gloeit
en de mooie lagen blauw op de achtergrond.
Wat als je de volgende keer op een geweldige plek,
je je camera of mobiel niet kon meenemen?
Wat als je helemaal geen foto's mocht maken?
Zou het als een beperking voelen?
Of zou het een opluchting zijn?
Wat kunnen we doen?
Nou, de volgende keer dat je voelt dat je de camera of je mobiel moet pakken,
of, zo als ik, dat je het al in je handen hebt
(Gelach)
Ten eerste: Stop.
Pauzeer even.
Haal diep adem.
Kijk om je heen. Wat valt je op?
Ervaar je dit moment met iemand anders?
Onthoud dat dit moment maar één keer voorbijkomt.
Fotografie kan onderdeel zijn van een prachtige ervaring.
Laat het alleen geen muur zijn tussen jou en de realiteit.
Heb de juiste intentie,
en verlies niet een mooie, onvervangbare herinnering
omdat je te veel gefocust was op de perfecte foto.
Dank je.
(Applaus)