Hallo...
Heb je dat ooit meegemaakt?
Beginnen we allemaal zo?
Ik bedoel, zoals op school, wanneer je een test moet doen
waar je het juiste antwoord moet omcirkelen:
ga je voor A, B of C?
Je moet er één kiezen en iedereen gaat er maar één kiezen,
maar niet elk antwoord gaat kloppen.
Dit is nogal eenvoudig
en veel mensen krijgen dergelijke tests.
We kennen dit bijna allemaal,
maar op een dag komt iemand met een test
met een andere optie:
'geen van de bovenstaande' of iets dergelijks.
Voor de eerste keer mag je zeggen: "Het antwoord is er niet bij."
Je hoeft niet te geloven in een bepaalde keuze,
maar je keuze kan nu zijn dat het antwoord er nooit bij was.
Dus kan D je antwoord zijn.
Werkelijk?
Toch vertelden ze je altijd
dat je de dingen zo moest doen en dat er altijd een correct antwoord was.
Net als op de middelbare school de A's, B's en C's
de enige mogelijkheden waren voordat je ooit D probeerde.
Ik vertel de mensen graag: "D staat niet voor Duivel."
Gewoon voor de zekerheid.
(Gelach)
Zie het zo: net alsof het altijd voelde in een andere wereld te leven,
waar je niet in paste ...
en de enige manier om te overleven, was erin op te gaan.
Logisch dat je je raar, angstig en onzichtbaar zou kunnen voelen.
Ik denk dat we het er allemaal over eens zijn
dat we ons het best voelen als we onszelf kunnen zijn
en op die manier aanvaard worden.
Toen ik jonger was, zag ik alles zwart-wit:
iets was goed of fout, het was zus of het was zo;
er was geen grijze zone, geen speelruimte.
Er was geen discussie over.
De D's in het leven
hebben een verhaal, een gezicht,
ze hebben prestaties en ook uitdagingen.
En wat is mijn verhaal?
Jaren geleden was ik in een katholieke kerk
samen met iedereen het Credo aan het opzeggen.
Een Credo, voor wie het niet weet,
is een manier om je geloof in iets te belijden.
Ik zei:
"Ik geloof in God, almachtige Vader, Schepper van hemel en aarde,
van al wat zichtbaar en onzichtbaar is."
En dan -- wow! -- zeiden ineens mijn hoofd, mijn hersenen,
vol vertrouwen en verrassend:
"Nee, dat geloof ik niet."
Na dit gezegd te hebben en bij alles daarna,
begon ik het na te lopen als een mentale lijst
en zette bij alles "Nee, dat geloof ik niet."
Tot nu toe had ik altijd opgezegd wat alle anderen zegden.
Ik dacht dat het zo moest,
net als iets dat je moest onthouden:
het herhalen zonder het te betwijfelen.
Maar uiteindelijk werd D mijn antwoord.
In mijn geval was D de optie atheïsme.
Laten we atheïsme definiëren.
In de Merriam-Webster Online Dictionary
is de eerste definitie de archaïsche definitie
en dat is 'goddeloosheid, boosaardigheid'.
De huidige definitie is echter 'ongeloof in het bestaan van een godheid'.
Er is geen godheid.
Laat ik het zo uitleggen:
'Daarboven' is een plaats waar de meesten van ons denken
dat er een god is, een gelukkige plaats, een hemel.
Voor elke Daarboven is er een Daarbeneden.
'Daarbeneden' plaatsen de mensen de duivel, een slechte plek, demonen.
Waar horen de atheïsten thuis?
Precies daar: geen god, geen duivel.
Gewoon omringd door alle andere mensen.
Wij atheïsten hebben dus niets?
Nee, we hebben elkaar. Ook jullie horen daar allemaal bij.
Dit wil niet zeggen dat wij niet worstelen met levensvragen.
Wat ik wil zeggen, is dat ik mijn fouten zelf moet verantwoorden.
Ik kom er niet vanaf door dingen te zeggen als:
"De duivel in mij deed het",
of "Het is Gods wil of plan."
Omdat ik geen antwoord heb, is er geen antwoord.
Het komt allemaal neer op wie ik ben en hoe ik ervoor kies te reageren
op een bepaalde situatie.
Ik wil goed zijn.
Ik denk dat iedereen goed wil zijn en gerespecteerd en gewaardeerd worden.
Maar het leven is hard,
mensen maken fouten, mensen raken gekwetst,
zelfs mensen die bemind worden.
Mijn atheïsme verandert dat niet.
Ik verknoei dingen, maak fouten, weet zeker niet alles.
Ik maakte onlangs een paar fouten -- meer dan een paar, maar... --
en kwetste iemand waar ik van hield.
Ik heb ook wat vrienden en mensen in mijn leven pijn gedaan.
Ik moest dat zelf in orde brengen,
want ik kon nergens anders terecht.
Dat heb ik dan ook gedaan.
Vandaag wil ik jullie er gewoon aan herinneren
dat, wat je ook gelooft,
je moet begrijpen dat niet iedereen hetzelfde denkt.
Het feit dat we anders geloven of er anders over denken,
wil niet zeggen dat we anders zijn.
Dit is een 'adopteer-een-snelweg' waar een groep van ons voor zorgt,
dit is de soepkeuken; dat soort dingen doen we.
En soms hebben we alleen maar plezier.
Als atheïst in de Biblebelt is het vaak voor velen van ons moeilijk
om mensen duidelijk te maken dat ook wij mensen zijn
en dat we er zijn.
Zoals ik al zei, zijn er meer dan jullie waarschijnlijk denken.
Mensen in je familie, waarschijnlijk ook mensen waarmee je werkt,
overal, en we zijn gewoon hetzelfde.
Wat ik jullie wil zeggen, is dit:
ik vraag jullie niet om je wereld voor mij te veranderen,
maar je te realiseren dat ik deze wereld met jullie deel.
Dank je.
(Applaus)