A PERDA DA ESCURIDADE
Vivimos nun planeta
que xira sobre o seu eixe cada vinte e catro horas
A alternancia do día e a noite está impresa na cerna mesma da vida.
Polo día, mergullámonos na luz do Sol.
E cando chega a noite,
impera a escuridade.
É tempo de descansar,
de recuperarse,
de marabillármonos coa beleza da noite.
Até hai pouco máis dun século,
o ceo nocturno era moi escuro.
Agora incluso os lugares máis remotos
están invadidos pola luz.
As nosas cidades brillan pola noite.
Os edificios están sobreiluminados.
As lámpadas non apantalladas cégannos cando imos pola rúa.
As luces artificiais fixeron desaparecer a escuridade.
A enerxía malgastada é evidente, incluso dende o espazo.
Boa parte dese resplandor que ven os astronautas
está causado polos farois das rúas,
que producen a maioría da contaminación luminosa no planeta.
A súa luz difúndese pola atmosfera e fai brillar o ceo.
Estamos perdendo a escuridade á velocidade da luz.
A contaminación luminosa ameaza a saúde de todos os seres vivos da Terra.
A iluminación da noite altera o crecemento das plantas.
As lámpadas non apantalladas contribúen á morte de animais mariños e terrestres cada ano.
As aves migratorias chocan contra os edificios alumeados.
As tartarugas mariñas acabadas de nacer confunden o brillo da luz artificial
co resplandor da superficie do océano.
A luz intensa pola noite tamén nos afecta ás persoas.
Está o caso dos condutores e peóns que sofren accidentes tráxicos
cegados por farois mal deseñados.
A contaminación luminosa é unha ameaza silenciosa para a nosa saúde.
A exposición á luz pola noite desaxusta os ritmos circadianos que regulan
os nosos ciclos de sono.
A xente que traballa de noite baixo luz intensa ou que vive en cidades con contaminación luminosa
afronta un risco maior de padecer enfermidades coma os cancros de mama e de próstata.
Este é un típico ceo con contaminación luminosa.
Nunha boa noite só vemos as estrelas máis brillantes e os planetas.
Así veríamos o ceo nocturno se puidésemos eliminar
a contaminación luminosa.
Esa banda tenue de luz que cruza o ceo é a Vía Láctea,
a nosa galaxia.
Por culpa da contaminación luminosa, moita xente nunca a viu.
Os astrónomos coñecen ben os problemas derivados de iluminar a noite.
Precisan ceos limpos e escuros para estudar os moitos obxectos fascinantes do universo.
A contaminación luminosa borra a súa visión do cosmos.
Iluminar o ceo nocturno dilapida diñeiro e enerxía.
Unha lámpada de cen watt prendida toda a noite
consome nun ano a enerxía que produce
media tonelada de carbón.
Se o multiplicamos polos millóns de lámpadas que hai polo planeta adiante, entendemos
que o custo da enerxía que usamos para alumear a noite é colosal.
Alí onde a iluminación sexa necesaria,
hai cousas sinxelas que podemos facer para asegurarnos
de que non molesta os veciños, é enerxeticamente eficiente
e axuda a preservar os ceos escuros.
Podemos substituír as lámpadas que mandan luz ao ceo
por outras que só alumean cara a abaixo, xusto onde a queremos.
Chámanse “lámpadas totalmente apantalladas".
Podemos iluminar só os lugares que o precisan.
E, xaora, podemos apagar as luces cando non fan falla.
Son maneiras intelixentes de empregar a iluminación.
Ofrecen solucións sinxelas ao problema da contaminación luminosa.
A escolla é nosa: malgastar recursos enviando luz ao ceo
ou aprendermos a usar a luz de xeito máis responsábel.
A contaminación luminosa é un problema que entre todos podemos resolver.
Xuntos, podemos devolverlle as noites escuras ao planeta Terra.
Tradución ao galego: Salva Bará & Martin Pawley.