Ik schrijf sciencefictionthrillers.
Als ik 'killerrobots' zeg,
dan denk je waarschijnlijk zoiets.
Maar ik ga het hier niet over fictie hebben.
Ik ga het hebben over echte killerrobots,
autonome gevechtsdrones.
Ik heb het niet over Predators of Reapers,
waar een mens beslist welk doel ze kiezen.
Ik heb het over volledig autonome robotwapens
die dodelijke beslissingen nemen over mensen,
helemaal alleen.
Daar bestaat een technische term voor: dodelijke autonomie.
Dodelijk autonome killerrobots
hebben vele vormen: ze vliegen, rijden,
of liggen gewoon op de loer.
Ze worden heel snel een realiteit.
Momenteel zijn er twee automatische sluipschuttersstations
in de gedemilitariseerde zone tussen Noord- en Zuid-Korea.
Beide machines kunnen automatisch
een menselijk doelwit identificeren en beschieten,
de linkse op een afstand van meer dan een kilometer.
In beide gevallen komt er nog een mens tussen
om de beslissing tot schieten om te doden te nemen,
maar het is geen technologische vereiste. Het is een keuze.
Op die keuze wil ik me richten,
want als we dodelijke beslissingen laten verhuizen
van de mens naar software,
is het risico niet alleen dat we het menselijke uit de oorlog verwijderen,
maar ook dat we ons sociale landschap volledig wijzigen,
ver van het slagveld.
Want de manier waarop mensen conflicten oplossen,
bepaalt ons sociale landschap.
Dat is in de geschiedenis altijd zo geweest.
Er waren bijvoorbeeld moderne wapensystemen
in 1400 voor Christus.
Ze waren duur om te bouwen en te onderhouden,
maar je hield er het gepeupel mee onder de duim
en de verdeling van de politieke macht in de feodale maatschappij weerspiegelde dat.
De macht was geconcentreerd aan de top.
Wat veranderde er? Technologische innovatie.
Buskruit, het kanon.
Al snel waren harnas en kasteel verouderd.
Het maakte minder uit wie je opstelde op het slagveld
dan hoeveel mensen je opstelde op het slagveld.
Naarmate de legers groter werden, ontstond de natiestaat
als politieke en logistieke defensievereiste.
Toen de leiders meer op het gepeupel moesten rekenen, gingen ze de macht delen.
De representatieve overheid kreeg vorm.
De middelen die we gebruiken om conflicten op te lossen,
geven ons sociale landschap vorm.
Autonome robotwapens zijn zo'n middel,
behalve dat ze, doordat heel weinig mensen ten oorlog moeten trekken,
het risico inhouden dat de macht weer in weinig handen wordt geconcentreerd,
waardoor een 5 eeuwen lange trend richting democratie wordt omgekeerd.
Als we dat weten,
kunnen we beslissende stappen zetten voor het behoud van democratische instellingen
om te doen wat mensen best kunnen: zich aanpassen.
Maar de tijd dringt.
70 landen ontwikkelen hun eigen telegeleide gevechtsdrones,
Je zal zien dat telegeleide gevechtsdrones
de voorlopers zijn van autonome robotwapens.
Zodra je telegeleide pilootdrones hebt opgesteld,
zijn er drie krachtige factoren die de beslissing wegduwen
van de mens naar het wapensysteem zelf.
De eerste is de overvloed aan beelden die drones produceren.
In 2004 produceerde de dronevloot van de VS
samen 71 uur bewakingsfilm voor analyse.
Tegen 2011 was dat al 300.000 uur geworden,
meer dan de mens kan nakijken,
maar zelfs dat aantal zal nog drastisch stijgen.
De defensieprogramma's 'Gorgonenblik' en 'Argus' zetten tot 65 onafhankelijke camera-ogen
op elk droneplatform.
Dat zou veel meer zijn dan de mens kan nakijken.
Dat betekent dat visuele inlichtingensoftware
ze zal moeten doorzoeken naar interessante dingen.
Dat betekent dat binnenkort
de drones de mensen zullen zeggen waar ze naar moeten kijken,
niet omgekeerd.
Maar er is een tweede krachtige stimulans
om de beslissing van de mens naar de machine te verplaatsen:
elektromagnetische stoorzenders,
die de verbinding tussen de drone
en zijn bestuurder verbreken.
We zagen er een voorbeeld van in 2011
toen een Amerikaanse RQ-170 Sentinel
in de war raakte boven Iran door een moedwillige verstoring van zijn gps.
Elke telegeleide drone is kwetsbaar voor dat soort aanvallen.
Dat betekent dat drones
meer beslissingen zullen moeten nemen.
Ze zullen het doel van hun missie kennen
en reageren op nieuwe omstandigheden zonder menselijke hulp.
Ze zullen externe radiosignalen negeren
en er zelf niet veel uitzenden.
Dat brengt ons tot de derde
en krachtigste stimulans om beslissingen te verplaatsen
van de mens naar de wapens:
plausibele ontkenbaarheid.
We leven in een globale economie.
Er is hoogtechnologische productie op de meeste continenten.
Cyberspionage moffelt geavanceerde ontwerpen weg
in onbekende onderdelen.
In die omgeving is het heel waarschijnlijk
dat succesvolle droneontwerpen zullen worden gemaakt in fabrieken van onderaannemers
en vandaar richting grijze markt gaan.
In die situatie zal het, als je het wrak
van een zelfmoorddrone doorzoekt, heel moeilijk te zeggen zijn
wie dat wapen heeft gestuurd.
Daardoor wordt de mogelijkheid van anoniem oorlogvoeren heel reëel.
Dat zou het geopolitieke evenwicht op zijn kop kunnen zetten,
waardoor het voor een natie moeilijk wordt om zijn vuurkracht in te zetten
tegen een aanvaller. Dat zou de balans kunnen doen overhellen
van verdediging naar aanval in de 21e eeuw.
Het zou van militaire actie een haalbare kaart maken,
niet alleen voor kleine landen,
maar voor criminele organisaties, privébedrijven,
zelfs machtige individuen.
Het zou een landschap van rivaliserende krijgsheren creëren
die de rechtsstaat en de burgerlijke maatschappij ondermijnen.
Als verantwoordelijkheid en transparantie
twee hoekstenen zijn van de representatieve democratie,
dan kunnen autonome robotwapens ze beide ondermijnen.
Misschien denk je
dat burgers van hoogtechnologische naties
voordeel hebben bij elke robotoorlog,
dat burgers van die naties minder kwetsbaar zouden zijn,
vooral tegen ontwikkelingslanden.
Volgens mij is het net andersom.
Ik denk dat burgers van hoogtechnologische maatschappijen
kwetsbaarder zijn voor robotwapens.
Dat ligt aan één enkel ding: gegevens.
Gegevens zijn de motor van hightech-maatschappijen.
Gsm-geolocatie, metagegevens van telecommunicatie,
sociale media, email, sms, financiële transactiegegevens,
transportgegegeven, een overvloed aan realtime-gegevens
over de bewegingen en sociale interactie van mensen.
Kortom, we zijn zichtbaarder voor machines
dan wie dan ook in de geschiedenis.
Dat is perfect voor een autonoom wapen dat een doel in het vizier moet krijgen.
Wat je hier ziet,
is een linkanalyse van een sociale groep.
Links wijzen op sociale verbondenheid tussen individuen.
Dit soort kaarten kan automatisch gemaakt worden
op basis van het spoor van gegevens dat moderne mensen achterlaten.
Ze worden meestal gebruikt om goederen en diensten te verkopen
aan doelgroepen, maar het is een tweesnijdende technologie,
als 'doelen' in een andere context worden gebruikt.
Je ziet dat bepaalde individuen gemarkeerd zijn.
Dit zijn de knooppunten van de sociale netwerken:
organisatoren, opiniemakers, leiders.
Deze mensen kan je automatisch identificeren
op basis van hun communicatiepatroon.
Als marketeer kan je je op hen richten
met productstalen, als je je merk wil verspreiden
in hun sociale groep.
Maar als je een repressieve overheid bent,
op zoek naar politieke vijanden, kan je ze ook verwijderen,
uitschakelen, hun sociale groep verstoren.
De achterblijvers verliezen sociale samenhang
en organisatie.
In een wereld van goedkope, uitdijende robotwapens,
zouden grenzen heel weinig bescherming bieden
aan de critici van verre overheden
of transnationale criminele organisaties.
Volksbewegingen die op verandering aansturen,
zouden vroeg ontdekt kunnen worden en hun leiders uitgeschakeld
nog voor hun ideeën kritische massa bereiken.
Ideeën die kritische massa bereiken,
daar draait elk politiek activisme om in een democratie.
Anonieme dodelijke wapens kunnen van dodelijke actie
een gemakkelijke keuze maken voor allerlei concurrerende belangen.
Dat zou de vrije meningsuiting belemmeren
en politieke actie van het volk, het hart van de democratie.
Daarom hebben we nood aan een internationaal verdrag
over robotwapens, en meer bepaald een wereldwijd verbod
op het ontwikkelen en inzetten van killerrobots.
We hebben al internationale verdragen
over nucleaire en biologische wapens. Die zijn niet perfect,
maar ze hebben wel grotendeels gewerkt.
Robotwapens zouden even gevaarlijk kunnen zijn,
want ze zullen bijna zeker worden ingezet
en ze zouden onze democratische instellingen ondermijnen.
In november 2012 verplichtte het Ministerie van Defensie van de VS
de aanwezigheid van een mens bij alle beslissingen over leven en dood.
Daardoor werden automatische wapens tijdelijk effectief verboden in het leger van de VS,
maar die richtlijn moet permanent worden.
Dat zou de voorbereiding kunnen zijn van wereldwijde actie.
We hebben een internationaal wettelijk kader nodig
voor robotwapens,
en wel meteen, voor er een verwoestende aanval is
of een terroristische aanslag waardoor landen
snel-snel deze wapens inzetten zonder over de gevolgen na te denken.
Automatische robotwapens concentreren teveel macht
in te weinig handen, en ze zouden de democratie zelf in gevaar brengen.
Begrijp me niet verkeerd, ik denk dat er massa's
toepassingen zijn voor onbewapende civiele drones:
milieubewaking, reddingsoperaties, logistiek.
Als we een internationaal verdrag op robotwapens hebben,
hoe kunnen we dan de voordelen van autonome drones
en voertuigen combineren met bescherming
tegen illegale robotwapens?
Ik denk dat het geheim transparantie zal zijn.
Geen enkele robot mag zich aan privacy verwachten
op een openbare plaats.
(Applaus)
In elke robot en drone zou een cryptografisch ondertekend identiteitsbewijs moeten gegraveerd zijn
dat kan worden gebruikt om zijn beweging door publieke ruimtes te volgen.
We hebben nummerplaten op auto's en staartnummers op vliegtuigen.
Dit is niet anders.
Elke burger zou een app moeten kunnen downloaden
die de populatie van drones en autonome voertuigen toont
die zich door de publieke ruimte om hem heen beweegt,
nu meteen en in het verleden.
Burgerleiders zouden sensoren en burgerlijke drones moeten inzetten
om schurkendrones te detecteren.
In plaats van eigen killerdrones te sturen om ze af te maken,
zouden ze mensen op hun aanwezigheid moeten wijzen.
In bepaalde strenge veiligheidszones
zouden burgerlijke drones ze kunnen strikken
en wegslepen naar een ontmijningsinstallatie.
Maar dit is veeleer een immuunsysteem
dan een wapensysteem.
Het zou ons toelaten om
autonome voertuigen en drones te gebruiken
zonder onze open, burgerlijke maatschappij op te geven.
We moeten de inzet en ontwikkeling
van killerrobots verbieden.
Laten we niet zwichten voor de verleiding om oorlog te automatiseren.
Autocratische regeringen en criminele organisaties
zullen dat zeker doen. Laten we ze niet volgen.
Autonome robotwapens
zouden te veel macht concentreren
in te weinig onzichtbare handen.
Dat zou de representatieve democratie ondermijnen.
Laten we ervoor zorgen dat, tenminste voor democratieën,
killerrobots fictie blijven.
Dankuwel.
(Applaus)
Dankuwel. (Applaus)