Mijn naam is Michaela DePrince.
Toen ik mijn speech begon te schrijven,
dacht ik eraan om hem een beetje als een sprookje te laten klinken.
Maar alleen omdat de meeste mensen me vertellen
dat mijn leven een sprookje is.
Maar ik moet zeggen dat ik het daar helemaal niet mee eens ben.
Ik kreeg wel waar ik altijd al van droomde,
maar ik heb ervoor moeten vechten.
Ik heette niet altijd Michaela DePrince.
Vroeger heette ik Mabinty Bangura,
en ik ben in 1995 geboren in Sierra Leone in West-Afrika,
vier jaar na de bloedige burgeroorlog.
Deze oorlog heeft duizenden mensen ontheemd,
duizenden vrouwen en kinderen werden verkracht,
en meer dan 50.000 mensen gedood.
Mijn ouders waren daar bij.
Ik ben geboren met vitiligo, een huidaandoening.
Dat gaf witte vlekken over mijn hele lichaam.
Ik was anders.
In Sierra Leone begrepen ze niet
dat ik witte vlekken op mijn huid had
omdat ik zo geboren was.
Ze dachten dat ik vervloekt was.
Ze noemden mij ‘een duivelskind’,
omdat iedereen die er zo uitzag wel een kind van de duivel moest zijn.
Ik werd uitgelachen en gepest,
want ik zag er anders uit.
Mijn ouders probeerden me in de mate van het mogelijke te verdedigen,
maar ze begrepen dat ik nooit zou kunnen trouwen
vanwege mijn uiterlijk.
Ze probeerden me op te voeden, leerden me lezen,
en spaarden geld voor mijn opleiding.
Maar toen mijn ouders overleden, was ik weerloos en alleen.
Ik ben nog nooit in mijn leven zo bang geweest.
Mijn oom nam me mee naar het weeshuis,
omdat hij wist dat hij voor mij als bruid nooit een goede prijs kon krijgen.
Hij kwam nooit meer terug.
In het weeshuis werden we opgevangen door 'tantes',
niet zoals je tantes thuis, tantes die van je houden,
om je geven wat je ook doet.
Deze tantes waren ongeschoolde vrouwen,
die alleen maar voor ons zorgden zodat hun eigen kinderen te eten hadden.
Ze wasten onze kleren en gaven ons te eten.
Maar ze hadden hun favorieten.
Er waren 27 kinderen in het weeshuis.
Nummer 1 kreeg het grootste deel van het voedsel
en de eerste keuze van kleding.
Nummer 27 kreeg de kleinste portie eten en de laatste keuze van kleding.
Ik was nummer 27.
Elke dag leed ik honger.
Ik had me nog nooit zo alleen gevoeld.
Hoe kon mij dit overkomen?
Toen realiseerde ik me dat je beter niet van iemand kon houden,
omdat ze je uiteindelijk altijd in de steek lieten.
Maar ik kreeg een vriendinnetje in het weeshuis.
Haar naam was Mabinty, Mabinty Suma.
Nummer 26 was altijd ziek, maar ze had altijd een goed hart.
En ze was altijd vol goede moed.
Nummer 26 luisterde altijd naar mijn angsten en dromen.
Wanneer ik bang was, zong ze voor me.
Als ik kon niet kon slapen, vertelde ze me een verhaaltje.
En nummer 26 doet dat 15 jaar later nog steeds, als mijn zus Mia.
Op een dag
blies een sterke wind een tijdschrift tegen de poort van het weeshuis.
Ik pakte het.
En ik zag iets.
Dit geweldige schepsel, dat ik nog nooit eerder had gezien,
op de toppen van haar tenen, en in een mooie roze kostuum.
Maar wat me het meest opviel, was dat ze er zo gelukkig uitzag.
Ik was in lange tijd niet meer gelukkig geweest.
Ik dacht dat als ze zo gelukkig is met wat ze doet,
dan kon ik misschien ook ooit gelukkig zijn.
Zo moest ik worden, het moest gewoon,
om iemand te worden.
Ik scheurde het voorblad van het tijdschrift,
en stak het in mijn ondergoed
want ik kon het nergens anders wegsteken.
Als nummer 27 ging dat niet anders,
ze zouden me nooit speelgoed of kleren geven,
dus waar anders kon ik het steken?
Een lerares kwam naar het weeshuis om ons Engels te leren.
Ze was zwanger.
Ik toonde juf Sarah het dekblad,
en ze legde me uit dat deze persoon ballet danste.
Ze was een ballerina.
Ik wilde deze ballerina zijn, het moest gewoon.
Ik oefende elke dag op de toppen van mijn tenen, net als die ballerina.
Als het meeviel, zou ooit iemand om me geven,
zou ik eindelijk iemand hebben die om me gaf.
Misschien kon ik ooit deze ballerina zijn.
Juf Sarah gaf zo veel om me,
en ze wist hoe belangrijk het voor mij was
om een goede opleiding te krijgen.
Ze gaf me altijd extra lessen.
Na zo een extra les liepen juf Sarah en ik naar de poort.
Ik rondhuppelend als die ballerina op het tijdschrift.
Ineens lopen twee rebellen naar de poort,
met een kleine rebel achter hen aan.
En om de hoek een vrachtwagen vol rebellen.
Ze lachten en juichten.
Zij waren waarschijnlijk dronken of gedrogeerd.
Ze zagen ons.
Zij zagen dat juf Sarah zwanger was.
Ze begonnen te wedden of het een meisje of een jongen zou zijn.
Ze besloten om het uit te zoeken.
Met machetes sneden ze haar buik open.
Het was een meisje.
Als het een jongen was, hadden ze hem misschien laten leven
om een rebel te worden als hij ouder zou zijn.
Maar het was een meisje.
Terwijl ik erbij stond sneden ze haar armen en benen af.
Ik probeerde haar te redden en liep de poort uit.
De kleinere jongen vond dat hij de oudere rebellen moest kopiëren.
Hij nam zijn machete en sneed in mijn buik.
Nu jullie mijn verhaal hebben gehoord, het begin van mijn leven,
vinden jullie dat het een sprookje is?
Maar al snel zou mijn leven een andere wending nemen.
Eindelijk zou ik iets positiefs in mijn leven mogen ervaren.
Ik hoorde dat een Amerikaanse familie mij zou adopteren.
Het duurde even voor ik bij mijn adoptiefamilie geraakte.
Alle weeshuizen, alle weeskinderen moesten te voet
van Makeni in Sierra Leone naar Guinea.
In Guinea namen we een vliegtuig naar [Accra, Ghana].
Ik was erg ziek toen ik uit het vliegtuig stapte,
gewoon ellendig, en ...
Hoe kon mijn leven ooit beter worden?
Ik was een kind van de duivel; mij zou nooit iets goeds overkomen.
Ik was ook ongelukkig omdat ik dacht
dat ik nooit mijn beste vriendin zou weerzien.
Maar toen zag ik haar, de dame in de helderrode schoenen.
Met die helderwitte, witte, witte haren. Nooit had ik zoiets gezien.
Ze was mijn nieuwe mama.
Ze stak haar hand uit en zei: "Ik ben je nieuwe mama."
Ze pakte mijn hand en de hand van mijn beste vriendin,
en liep met ons weg.
Ik werd samen met mijn beste vriendin geadopteerd.
We kwamen aan bij het hotel,
en zodra mijn moeder haar bagage had neergezet, keek ik alles na,
in alle hoeken en gaten
om mijn spitzen, tiara en tutu te zoeken,
want is dat niet wat er altijd in een sprookje gebeurt?
Maar ze waren er niet.
Ik sprak geen Engels,
het enige wat ik kon doen, was haar het tijdschrift tonen.
Ik nam het uit mijn ondergoed, ik toonde het haar,
en ze begreep het meteen.
Ze zei: "Jij zal dansen."
In de VS begon ik met balletlessen.
Mijn moeder bracht me er elke dag heen.
Maar voor mijn eerste balletles
was ik zo bang om mijn vlekken te laten zien
en dat de kinderen me zouden uitlachen.
Ik smeekte mijn mama om een turnpakje om al die vlekken te verbergen.
Het was een turnpakje met lange mouwen en helemaal tot aan mijn nek.
maar het was zo warm dat ik het meteen moest uitdoen.
Ik trok mijn roze maillot en panty aan.
Ik ging een keer per week naar de klas, dan twee keer per week,
en uiteindelijk, toen ik tien jaar was,
ging ik vijf keer per week dansen.
Ik werkte zo hard als ik maar kon, want ik zou en moest die ballerina worden.
Het was voor mij de enige manier om gelukkig te zijn.
Maar terwijl ik zo hard werkte, verloor ik iemand:
mijn 24-jarige broer Teddy.
Hij had me weer vertrouwen gegeven in mensen,
om niet bang meer te zijn van schreeuwende zwarte mannen,
om niet bang te zijn voor mannen in het algemeen,
om niet bang van mijn eigen vader.
Dat is nu eenmaal wat er altijd gebeurt met mensen waar ik van hou.
Ze sterven altijd en laten me achter.
Ik besloot mijn familie weg te duwen
want als ze doodgingen en me achterlieten,
wist ik niet wat gedaan.
Ik wilde niet dat ze stierven omdat ik om hen gaf.
Maar mijn ouders konden me overtuigen
dat, hoewel mensen van wie ik hield, konden sterven,
hun liefde altijd bij zou me blijven.
Hun liefde is een deel van wie ik nu ben.
Ik heb vele jaren hard gewerkt. Nu heeft dat harde werk vruchten afgeworpen.
Ik werd in een professioneel balletgezelschap aanvaard.
Ik werd de ballerina waarvan ik altijd al had gedroomd.
Ik kon het niet geloven.
Hoe kon mij dit gebeuren? Ik, het kind van de duivel.
Met al dit harde werk
had ik niet gedacht dat die droom ooit zou kunnen uitkomen.
Eindelijk was ik eens gelukkig.
Maar de reden waarom ik hier vandaag ben,
de reden waarom ik jullie mijn verhaal vertel,
is omdat ik jongeren wil stimuleren om te durven dromen.
Ik wil dat mensen begrijpen
dat het oké is om anders te zijn, om een buitenbeentje te zijn.
Ik ben anders.
Ik wil dat je in jezelf gelooft,
gelooft dat je talent hebt, zelfs als je denkt van niet.
Het maakt niet uit in welke omstandigheden je verkeert,
het maakt niet uit hoe arm of hoe verdrietig je soms bent,
geloof!
En durf te dromen. Durf grenzen te verleggen.
Durf anders te zijn, durf op te vallen, en al die dingen.
En last but not least, wees niet bang om te leven en lief te hebben.
Dit is hoe ik mezelf uitdruk.
(Ze danst ballet op video.)
(Applaus)