Muszę się przyznać.
Uwielbiam grzebać w śmieciach.
To nie jest żadna dziwna sprawa.
Zazwyczaj szukam starej elektroniki,
rzeczy, które mogę rozmontować w warsztacie.
Mój fetysz to stacje dysków CD-ROM.
Każdy z nich ma trzy różne silniki,
pozwalające budować ruchome rzeczy.
Są tam przełączniki, więc można coś włączać i wyłączać.
Posiada również niesamowity laser,
dzięki czemu zmienić robota z fajnego w obłędnego.
Zbudowałem wiele rzeczy ze śmieci,
a niektóre z nich okazały się nawet przydatne.
Ale rzecz w tym,
że dla mnie śmiecie są szansą na zabawę,
kreatywność i budowanie dla rozrywki.
Wcieliłem to, co kocham, w codzienną pracę.
Prowadzę uniwersyteckie laboratorium biologiczne,
gdzie ponad wszystko stawiamy ciekawość i poznanie.
Nie koncentrujemy się na żadnym określonym zagadnieniu
i nie próbujemy znaleźć lekarstwa na jakąś chorobę.
To jest jedynie miejsce, gdzie można przyjść,
zadawać fascynujące pytania i znajdować odpowiedzi.
Zrozumiałem jakiś czas temu,
że wyzwanie, by tworzyć potrzebny sprzęt
ze znalezionych śmieci,
jest świetnym sposobem na pobudzenie kreatywności.
Okazało się,
że artyści i naukowcy z całego świata
zaczęli zjeżdżać do mojego laboratorium.
Nie tylko dlatego, że cenią sobie niekonwencjonalne pomysły,
ale dlatego, że sprawdzamy i potwierdzamy je
z naukowym rygorem.
Pewnego rozbierałem coś na części
i nagle mnie olśniło:
Czy mogę traktować biologię jak dysk twardy?
Rozebrać układ narządów,
dobierać do siebie części
i składać je z powrotem w nowy i interesujący sposób?
Moje laboratorium zaczęło nad tym pracować
i pokażę wam rezultat.
Czy ktoś powie mi, co to za owoc?
Publiczność: Jabłko!
Andrew Pelling: Właśnie, to jabłko.
Teraz zwróćcie uwagę,
że jest bardziej czerwone od większości jabłek.
To dlatego, że hodujemy na nim ludzkie komórki.
Bierzemy zupełnie niewinne jabłko McIntosh,
usuwając wszystkie komórki jabłka i DNA
i wszczepiamy ludzkie komórki.
Po usunięciu wszystkich komórek jabłka
zostało nam celulozowe rusztowanie.
Ta struktura nadaje roślinom ich kształt i powierzchnię.
A te małe dziurki
to miejsca, gdzie były komórki jabłka.
Poszliśmy o krok dalej,
wprowadziliśmy komórki ssaków, które widzicie na niebiesko.
Zaczynają się mnożyć,
wypełniają całe rusztowanie.
Dziwna sprawa,
ale naprawdę przypomina to ułożenie naszych tkanek.
Znaleźliśmy dzięki przedklinicznej pracy,
że można wszczepić takie rusztowania w ciało,
które wyśle komórki i dostarczy krwi,
utrzymując to coś przy życiu.
W tym miejscu często słyszę:
"Andrew, czy da się zrobić części ciała z jabłek?".
Odpowiadam: "Dobrze trafiliście".
(Śmiech)
Podrzuciłem to żonie.
Ona tworzy instrumenty muzyczne,
dużo rzeźbiąc w drewnie, czym zarabia na życie.
Zapytałem ją,
czy mogłaby, dosłownie, wyrzeźbić uszy
z jabłek.
Zrobiła to.
Wziąłem te uszy do laboratorium.
Zaczęliśmy je preparować.
Tak, wiem.
(Śmiech)
To świetne laboratorium.
(Śmiech)
Hodowaliśmy na nich komórki.
To są wyniki.
Moje laboratorium nie jest fabryką uszu.
Ludzie pracują nad tym od dziesięcioleci.
Chodzi o to, że komercyjne rusztowania
mogą być drogie i problematyczne,
bo pochodzą z markowych produktów,
zwierząt lub zwłok.
Używamy jabłka, które kosztuje grosze.
A co najfajniejsze,
robienie takich rzecz nie jest trudne.
Wymagane wyposażenie można zrobić ze śmieci,
przetwarzanie wymaga tylko mydła i wody.
Wszystkie instrukcje zamieszczamy w internecie, są darmowe i ogólnodostępne.
Założyliśmy firmę z misją,
gdzie dla ułatwienia budujemy zestawy,
żeby każdy, kto ma zlew i lutownicę,
mógł robić to w domu.
Najbardziej ciekawi mnie, czy któregoś dnia
będzie można naprawiać, odtwarzać i powiększać ciało
z rzeczy, które robimy w kuchni.
Skoro mowa o kuchni,
mamy tutaj szparagi.
Są pyszne i mocz po nich dziwnie pachnie.
(Śmiech)
Byłem w kuchni i zwróciłem uwagę
na przecięte łodygi szparagów.
To, co widzicie, to małe pojemniki.
Wyobraźmy je sobie w laboratorium,
widać jak celuloza tworzy te kształty.
Ten obraz przypomina mi dwie rzeczy.
Naczynia krwionośne
oraz strukturę i ukształtowanie nerwów i rdzenia kręgowego.
Mam pytanie:
Czy da się hodować aksony i neurony w tych kanalikach?
Jeśli tak,
może da się użyć szparagów do tworzenia nowych połączeń
między końcami uszkodzonych i urwanych nerwów.
Może nawet rdzeń kręgowy.
Nie zrozumcie mnie źle,
to jest wyjątkowo trudne,
wymaga ciężkiej pracy,
Nie my jedni nad tym pracujemy.
Ale tylko my używamy szparagów.
(Śmiech)
Obecnie mamy obiecujące dane pilotażowe.
Pracujemy z inżynierami tkankowymi
oraz z neurochirurgami,
żeby odkryć, co jest możliwe.
Cała praca, którą wam pokazałem,
rzeczy, które zbudowałem są wokół mnie na scenie,
projekty prowadzone w moim laboratorium
wszystko to bezpośrednio wynika z zabawy śmieciami.
Zabawa to kluczowa część mojej praktyki naukowej.
Tak ćwiczę umysł, żeby był niekonwencjonalny i kreatywny
oraz decydował o tworzeniu ludzkich uszu z jabłek.
Następnym razem kiedy spojrzycie na starą,
popsutą, niesprawną, lipną technologię,
pomyślcie o mnie.
Ponieważ tego chcę.
(Śmiech)
Znajdźcie sposób, żeby się ze mną skontaktować,
zobaczymy, co się da zbudować.
Dziękuję.
(Brawa)