کمک خواستن اساسا بدترین چیز است، موافقید؟
من درواقع هیچوقت آن را در لیست ده چیزی برتری که
مردم از آن می‌ترسند ندیده‌ام،
مثل صحبت کردن در جمع
و مرگ،
اما مطمئنم که به آن لیست تعلق دارد.
اگرچه بیشتر اوقات به نظرمان احمقانه می‌رسد که از پذیرفتن اینکه کمک نیاز داریم بترسیم،
خواه از عزیزی باشد یا یک دوست یا همکار
یا حتی از یک غریبه،
همیشه کمی احساس معذب بودن و خجالت دارد
که واقعا درخواست کمک کنیم،
و البته به همین دلیل بیشتر ما سعی می‌کنیم از کمک خواستن خودداری کنیم
تا جایی که از نظر انسانی ممکن است.
پدر من از آن دسته پدرانی بود
که قسم می‌خورم ترجیح می‌داد از بین باتلاقی پر از تمساح عبور کند
تا اینکه برای برگشت به جاده از کسی درخواست کمک کند.
وقتی بچه بودم ما به سفری خانوادگی رفتیم.
ما از خانه‌مان در ساوت جرسی به کولونیال ویلیامزبورگ رفتیم.
و به یاد دارم که به شکل بدی گم شدیم.
مادرم و من به او التماس کردیم
که لطفا توقف کن از کسی بپرس که چطور باید به بزرگراه برگردیم،
و او کاملا امتناع کرد،
و در واقع به ما اطمینان داد که ما گم نشدیم،
فقط می‌خواستیم بدانیم اینجا چه خبر است.
(خنده)
پس اگر قصد داریم کمک بخواهیم--
و مجبور هستیم، همه ما عملا هر روزه این کار را انجام می‌دهم--
تنها راهی که بخواهیم شروع به راحت شدن با آن بکنیم
ماهر شدن در آن است،
تا این احتمال را افزایش دهید که وقتی از کسی کمک می‌خواهید،
آنها جواب مثبت بدهند.
و نه تنها این، بلکه آنها کمک به شما را
باعث رضایت و خوشحالی ببینند،
چون از آن طریق، آنها انگیزه پیدا می‌کنند در آینده به شما کمک کنند.
بنابراین تحقیقی که من و تعدادی از همکارانم انجام دادیم
به میزان زیادی مشخص کرده که چرا گاهی اوقات دیگران به
درخواست کمک ما «بله»
و چرا گاهی اوقات «خیر» می‌گویند.
اجازه بدهید همین الان با این جمله شروع کنم:
اگر نیاز به کمک دارید،
باید درخواستش کنید.
با صدای بلند.
متوجه شدید؟
همه ما تا حدودی از چیزی رنج می‌بریم که روانشناسان به آن می‌گویند
«توهم شفافیت» --
اساسا اعتقاد اشتباه
که افکار و احساسات و نیازهای ما
واقعا برای مردم دیگر واضح هستند.
واقعیت ندارد، اما به آن اعتقاد داریم.
پس اغلب یک گوشه می‌ایستیم و منتظر می‌مانیم که شخصی متوجه نیازهای ما بشود
و سپس خودبخود به ما پیشنهاد کمک بدهد.
این تصور واقعا بد و اشتباهی است.
درواقع، نه تنها خیلی سخت است که بگویید نیازهایتان چیست،
بلکه حتی افراد نزدیک به شما اغلب برای درک اینکه چگونه
می‌توانند به شما کمک کنند باید تقلا کنند.
شریک زندگی من درواقع مجبور شده به این موضوع عادت کند
که چندین بار در روز از من بپرسد،
«خوبی؟ به چیزی نیاز نداری؟»
چون من اینطوری هستم، در نشان دادن اینکه به کمک کسی نیاز دارم خیلی بد هستم.
او خیلی صبورتر از چیزی هست که من سزاوارش هستم
و در مورد کمک کردن خیلی، خیلی فعال‌تر
از آنکه هیچکدام از ما حق داشته باشیم از دیگران توقع کنیم.
پس اگر به کمک نیاز دارید، باید درخواستش کنید.
و بگذریم، حتی وقتی شخصی متوجه شود که شما به کمک نیاز دارید،
چطور بداند شما کمک او را قبول می‌کنید؟
آیا تا به حال سعی کرده‌اید کمک نطلبید‌ه‌ای به کسی بدهید که مشخص می‌شود،
از همان اول کمک شما را نخواسته است؟
این اتفاقات خیلی زننده می‌شوند، اینطور نیست؟
چند روز پیش-- داستان واقعی است--
دختر نوجوان من داشت لباس مدرسه‌اش را می‌پوشید،
و من تصمیم گرفتم کمی کمک نطلبیده دراین مورد به او بدهم.
(خنده)
من فکر می‌کنم او در لباس‌های روشن عالی به نظر می‌رسد.
اما او رنگ‌های تیره‌تر و خنثی‌تر را ترجیح می‌دهد.
پس کاملا با قصد کمک گفتم،
که فکر می‌کنم بهتر باشد او به طبقه بالا برگردد
و سعی کند چیزی پیدا کند که کمتر تیره و تار باشد.
(خنده)
درواقع، اگر نگاهها قادر به کشتن بودند،
من اکنون اینجا حاضر نبودم.
ما واقعا نمی‌توانیم دیگران را سرزنش کنیم که چرا خودجوش به ما پیشنهاد کمک نمی‌دهند
وقتی ما درواقع نمی‌دانیم که همان چیز مورد نیاز است.
در حقیقت، تحقیق‌ها نشان می‌دهد
که ۹۰ درصد کمکی که همکاران در محل کار به هم می‌دهند
در واکنش به درخواست صریح برای کمک است.
پس قرار است این لغات را بگویید «من به کمک شما نیاز دارم.» صحیح؟
هیچ حاشیه رفتنی ندارد.
حالا، برای ماهر شدن در آن،
تا مطمئن شوید مردم وقتی درخواست کنید به شما کمک می‌کنند،
چند مورد دیگر وجود دارد که در ذهن داشته باشید.
اول: وقتی درخواست کمک می‌کنید،
در مورد کمکی که می‌خواهید و دلیل آن خیلی خیلی دقیق باشید.
درخواست‌های مبهم و غیرمستقیم
برای کمک کننده موثر نیستند، درست است؟
ما نمی‌دانیم که شما از ما چه می‌خواهید،
و به همان اندازه مهم،
نمی‌دانیم می‌توانیم در کمک دادن
به شما موفق باشیم یا خیر
هیچکس نمی‌خواهد بد کمک دهد.
مانند من شما هم احتمالا بعضی از این درخواست‌ها را
از غریبه‌های کاملا دلنشینی در لینکدین دریافت می‌کنید
که می‌خواهند چیزهایی را انجام دهند مانند «برقراری ارتباط به صرف قهوه و آشنایی»
یا «کسب اطلاعات شما.»
من رسما همیشه این درخواست‌ها را نادیده می‌گیرم.
و به این خاطر نیست که من آدم خوبی نیستم.
تنها این دلیل است که نمی‌دانم دقیقا چه چیزی از من می‌خواهید،
مثل نوع کمکی که شما امیدوار هستید بتوانم به شما بدهم،
من علاقمند نیستم.
هیچکس نیست.
من خیلی بیشتر علاقه دارم که بیایند و بگویند
آنچه امیدوار بودند از طرف من دریافت کنند چه چیزی هست
چون کاملا مطمئنم آنها چیز خاصی در ذهن دارند.
پس جلو بروید و بگویید،
«دوست دارم در مورد موقعیت‌های کاری در شرکت شما صحبت کنم،»
یا، «مایلم پیشنهاد یک تحقیق مشترک
درزمینه‌ای که می‌دانم به آن علاقمند هستید بدهم،»
یا، «دوست دارم نظرتان را در مورد رفتن به دانشکده پزشکی بدانم.»
من نمی‌توانم در مورد آخر به شما کمک فنی خاصی کنم
چون من ازآن مدل دکترها نیستم،
اما می‌توانم شما را به سمت شخصی هدایت کنم که می‌تواند.
خب، نکته دوم.
این خیلی مهم است:
لطفا از سلب مسئولیت‌ها، عذرخواهی و رشوه خودداری کنید.
خیلی، خیلی مهم است.
آیا هیچ کدام از این صداها برایتان آشنا نیست؟
(صاف کردن گلو)
«خیلی، خیلی متاسفم که مجبورم این را از تو بخواهم.»
«واقعا از اینکه با این باعث زحمت تو بشوم متنفرم.»
«اگر راهی داشتم که بدون کمک تو این کار را انجام بدهم حتما این کار را می‌کردم.»
(خنده)
گاهی اوقات حس می‌شود که افراد خیلی مشتاق هستند که ثابت کنند
آنها زمانی که درخواست کمک می‌کنند ضعیف و حریص نیستند،
آنها کاملا این موضوع را فراموش می‌کنند که چقدر باعث
معذب شدن شما می‌شوند.
و بگذریم-- من چطور دوست داشته باشم به شما کمک کنم
اگر شما واقعا از کمک خواستن از من متنفرید؟
و درحالیکه کاملا، کاملا پذیرفته است
به غریبه‌ها پولی بدهید تا برایتان کاری انجام بدهند،
باید خیلی، خیلی برای انگیزه دادن به
دوستان و همکارانتان مراقب باشید.
وقتی که رابطه‌ای با شخصی دارید،
کمک به یکدیگر بخشی طبیعی از آن رابطه است.
شیوه‌ای است که به یکدیگر نشان دهیم ما اهمیت می‌دهیم.
اگر محرک یا هزینه‌ای را وارد آن کنید،
چیزی که ممکن است اتفاق بیفتد، احساس کردن این است که این رابطه نیست،
این معامله است.
و این باعث فاصله گرفتن می‌شود،
که از قضا باعث می‌شود دیگران کمتر به شما کمک کند.
پس هدیه‌ای نطلبیده
بعد از اینکه شخصی به شما کمکی می‌دهد برای نشان دادن قدرشناسی و تشکر--
کاملا خوب است،
پیشنهاد پرداخت پول به بهترین دوستتان برای کمک به نقل مکان به آپارتمان جدیدتان
خوب نیست.
خب، قانون سوم،
و واقعا این را جدی می‌گویم:
لطفا ازطریق ایمیل
یا متن درخواست کمک نکنید.
واقعا، جدا، لطفا نکنید.
ایمیل و متن فاقد تاثیرهستند.
من گاهی اوقات تشخیص می‌دهم که گزینه دیگری نیست،
اما اغلب چیزی که اتفاق می‌افتد این است،
ترجیح می‌دهیم از طریق ایمیل و متن درخواست کمک کنیم
چون کمتر احساس معذب بودن به ما دست می‌دهد.
می‌دانید چه چیز دیگری از طریق ایمیل و متن کمتر احساس معذب بودن دارد؟
نه گفتن به شما.
و از قضا تحقیقی درپشتیبانی از این ادعا وجود دارد.
درخواست کمک‌های شخصی ۳۰ برابر بیشتر از درخواست
از طریق ایمیل شانس بله گرفتن دارند.
پس وقتی چیزی واقعا مهم است و واقعا به کمک کسی نیاز دارید،
برای درخواست رو در رو وقت بگذارید،
یا از تلفنتان به عنوان تلفن استفاده کنید--
(خنده)
تا کمکی که نیاز دارید را درخواست کنید.
خب.
آخرین مورد، و این واقعا، واقعا مهم است
و احتمالا چیزی که بیشتر نادیده گرفته می‌شود
وقتی درخواست کمک می‌‌کنیم:
وقتی ازکسی درخواست کمک می‌کنیم و آنها بله می‌گویند،
بعدها نیز از آن یاد کنید.
یک سوتفاهم رایج وجود دارد که چیزی که در مورد کمک کردن ارزش دارد
خود عمل کمک کردن است.
این درست نیست.
چیزی که در مورد کمک ارزشمند است دانستن این است که کمک شما انجام شده،
که اثر داشته،
که شما مفید بودید.
اگر من ندانم کمک من چه تاثیری روی شما داشته،
چطور باید در مورد آن حسی داشته باشم؟
این اتفاق افتاد؛ من سالها استاد دانشگاه بودم،
من توصیه‌نامه‌های بسیار بسیار زیادی نوشتم
برای افرادی تا کار پیدا کنند یا ادامه تحصیل بدهند.
و شاید درباره ۹۵ از آنها،
خبر ندارم که چه اتفاقی افتاد.
اکنون، من در مورد وقت و زحمتی که برای انجام آن کشیدم چه حسی داشته باشم،
وقتی واقعا ندانم که کمکتان کردم،
که آیا کمکتان کرد به چیزی که می‌خواستید برسید؟
درحقیقت، ایده‌ی احساس موثر بودن
بخشی از این است که چرا بعضی ازدرخواست‌های خیرخواهانه خیلی قانع کننده هستند--
چون آنها به شما اجازه می‌دهند که به وضوح تصور کنید
تاثیری که کمک شما قرار است داشته باشد.
چیزی مثل DonorsChoose را در نظر بگیرید.
آنلاین می‌شوید، می‌توانید یک معلم خاص را از روی نام او انتخاب کنید
که قادر هستید به کلاس درس او کمک کنید
با خریدن اقلام خاصی که آنها درخواست کرده‌اند،
مثل میکروسکوپ یا لپ‌تاپ یا صندلی‌های انعطاف‌پذیر.
درخواستی مثل این کار را برای من آسان می‌کند که تصور کنم
پول من چه کار خوبی انجام می‌دهد،
من فورا به حس مفید بودن دست پیدا می‌کنم
دقیقه‌ای که اهدا کردن را انجام می‌دهم.
اما می‌دانید کار دیگرشان چیست؟
آنها این موضوع را ادامه می‌دهند.
اهداکنندگان اغلب نامه‌هایی از بچه‌های کلاس دریافت می‌کنند.
عکس‌هایی دریافت می‌کنند.
آنها می‌فهمند که تغییری ایجاد کرده‌اند.
و این چیزی است که همه ما نیاز داریم در زندگی روزمره‌مان انجام دهیم،
به خصوص اگر می‌خواهیم مردم در طولانی مدت
به کمک دادن ما ادامه دهند.
وقت بگذارید و به همکارتان بگویید کمکی که به شما کردند
واقعا کمک کرد از پس آن فروش بزرگ برآیید،
یا کمک کرد مصاحبه‌ای را بگیرید که امیدوار بودید به دست بیاورید.
وقت بگذارید و به شریک زندگیتان بگویید که حمایت آنها
این را برای شما ممکن ساخت که شما دوران سختی را پشت سر بگذارید.
وقت بگذارید و به پرستار گربه‌تان بگویید
که شما بسیار خوشحال هستید که به دلیلی،
این بار که شما نبودید گربه‌ها چیزی را نشکستند،
و بنابراین آنها کارشان را واقعا خوب انجام داده‌اند.
آخرین نکته این است:
من می‌دانم-- باور کنید، من می‌دانم--
کمک خواستن آسان نیست.
همه ما کمی می‌ترسیم آن را انجام دهیم.
باعث می‌شود احساس آسیب‌پذیربودن بکنیم.
اما واقعیت این است که کار مدرن و زندگی مدرن
هیچکس آن را تنها انجام نمی‌دهد.
هیچکس در خلا موفق نمی‌شود.
بیشتر از همیشه، ما در واقع مجبوریم به مردم دیگر متکی باشیم،
به حمایت و همکاری آنها، تا بتوانیم موفق باشیم.
پس وقتی نیاز به کمک دارید با صدای بلند درخواستش کنید.
و زمانی که این کار را می‌کنید به نحوی انجام دهید که شانس خود را
برای گرفتن بله افزایش دهید
و به آن فرد به خاطر کمک کردن به شما احساسی بی نظیر دست بدهد،
چون هر دوی شما لیاقت آن را دارید.
متشکرم.
(تشویق)