بیلی پیلگریم نمی‌تواند بخوابد
چراکه می‌داند فضایی‌ها تا یک ساعت دیگر می‌رسند تا او را بربایند.
او می‌داند فضایی‌ها در حال آمدن هستند چون در زمان «رها» شده است،
و این باعث شده تا وقایع را خارج از ترتیب رخ دادن تجربه کند.
در طی جریان سلاخ خانه‌ی شماره پنج از کرت وانه‌گات،
او بین خاطرات کودکی سفرش به گرند کنیون،
زندگی‌اش به عنوان یک بینایی سنج میان سال،
حبسش در یک باغ وحش میان کهکشانی،
حقارت‌هایی که به عنوان اسیر جنگی تحمل کرد، و چیزهای دیگر، به جلو و عقب می‌پرد.
عنوان سلاخ خانه شماره پنج و مقدار زیادی از منابع اطلاعاتش
از تجربه خود وانه‌گات در جنگ جهانی دوم سرچشمه می‌گیرد.
به عنوان یک اسیر جنگی، در یک سلاخ خانه‌ی قدیمی در درسدن زندگی کرد
جایی که وقتی نیروهای متفقین شهر را بمباران کردند،
در یک انبار گوشت زیرزمینی پناه گرفت.
زمانی که او و سایر زندانی‌ها بلاخره بیرون آمدند،
درسدن را کاملا ویران شده یافتند.
بعد از جنگ، ونه‌گات سعی کرد با مطالعه‌ی جنبه‌ی نامتعارفی از انسان‌شناسی
رفتار انسانی را درک کند:
ساختار داستان‌ها،
که او اصرار داشت به اندازه‌ی ساختار کوزه‌ها و یا نیزه‌ها جالب هستند.
برای یافتن ساختار، گرافی از سرنوشت شخصیت اصلی
از ابتدا تا انتهای داستان رسم کرد.
خطوط مسخره که ایجادکرده انواع متداول افسانه‌ی پریان را که در
فرهنگ‌های گوناگون طنین انداز می‌شوند، نشان می‌دهد.
ولی شاید این ساختار جالب‌ترین باشد.
در داستانی مشابه این،
جدا کردن بدبختی شخصیت از خوشبختی‌اش ناممکن است.
وانه‌‌گات فکر می‌کرد این نوع داستان به زندگی حقیقی نزدیک تر است،
که در آن همه‌ی ما قربانی مجموعه‌ای از حوادث هستیم
و در پیش‌بینی اینکه وقایع در طولانی مدت چگونه بر ما اثر می‌گذارند، ناتوانیم.
او قوس‌های مرتب و راضی کننده بسیاری از داستان‌ها را در تضاد با این واقعیت یافت،
و تصمیم گرفت ابهام بین خوشبختی و بدبختی را
در اثرش مورد بررسی قرار دهد.
وقتی وانه‌گات سرنوشت‌های روشن و صریح را کنار گذاشت.
وقایع خطی را هم رها کرد.
به جای جریانی منظم از ابتدا تا انتها، در داستان‌هایش
«تمام لحظات، گذشته، حال و آینده همیشه وجود داشته‌اند، همیشه خواهند بود.»
ترالفامادورین‌ها، فضایی‌هایی که در بسیاری از کتاب‌هایش پدیدار می‌شوند،
تمام لحظات را در عین حال می‌بینند.
آنها «می‌توانند ببینند که هر ستاره از کجا می‌آید و به کجا می‌رود،
به طوری که آسمان‌ها پر از اسپاگتی‌ درخشان عجیب و غریب هستند.»
اما گرچه می‌توانند تمام زمان را ببینند،
سعی نمی‌کنند جریان اتفاقات را تغییر دهند.
در حالی که شاید ترالفامادوری‌ها با عدم عاملیت خود مشکلی نداشته باشند،
شخصیت‌های انسان وانه‌گات هنوز دارند به این قضیه عادت می‌کنند.
در داستان سیرن‌های تایتان،
وقتی به دنبال معنای زندگی در بیکران عالم می‌گردند،
چیزی جز«قهرمانهای پوچ، کمدی کم، ومرگ بیخود» نمی‌یابند.
بعد از چشم اندازش در یک «تونل زمان قیفی شکل،»
یک مرد و سگش آینده‌ی ناگواری را برای همتایان زمینی‌شان می‌بینند،
ولی نمی‌تواند جریان وقایع را تغییر دهد.
گرچه جواب‌های ساده پیدا نمی‌شوند، ولی سرانجام نتیجه می‌گیرند
که هدف زندگی «دوست داشتن هر کسی ست که برای دوست داشته شدن وجود دارد.»
درگهواره‌ گربه،اشخاص وانه‌گات به معنایی دیگری
بوکونیسم، می‌پردازند:
مذهبی بر پایه‌ی دروغ‌هایی بی‌ضرر که تمام پیروانش نیز به عنوان دروغ می‌شناسند.
گرچه آن‌ها از دروغ‌های بوکونیسم خبر دارند،
ولی با این اصول زندگی می‌کنند.
و با انجام این کار امیدی واقعی به دست می‌آورند.
آنها به گروه‌هایی به نام کراسس می‌پیوندند که متشکل از افرادی هستند که
« تصادفی پیدا می‌کنیم ولی با انتخاب خود با آنها می‌مانیم.»
و فرازمینی به هدف مشترکی متصل شده‌اند.
آنها نباید با گرانفالون‌ها اشتباه گرفته شوند.
گروهی از افراد که برای اجتماع‌های در حقیقت بی معنی اهمیت قائل می‌شوند.
برای مثال جایی که در آن بزرگ شدید، گروه‌های سیاسی، وحتی تمامی کشور‌ها.
گرچه او نگاهی دلگیر به وضعیت انسانی داشت، وانه‌گات سخت باور داشت که
«همه‌ی ما اینجا هستیم تا به یکدیگر کمک کنیم که از پس این چیز بربیاییم، هرچه هست.»
شاید بی‌رمق و نا‌امید شویم،
ولی وانه‌گات ارزشیابی‌های تاریکش را
با ذره ای امید مخلوط کرده است.
خود دیگر تخیلی‌اش، کیگور تراوت، این مثال را می‌آورد:
« دو مخمر در حالی که شکر می‌خوردند و در پسماند خود خفه می‌شدند
در مورد هدف‌های احتمالی زندگی بحث می‌کردند.
به خاطر فهم محدودشان،
حتی نتوانستند حدس بزنند که داشتند شامپاین درست می‌کردند.»
برخلاف پافشاری‌اش بر اینکه ما همه برای وقت تلف کردن اینجا هستیم،
برخلاف نگرانی‌های شدیدش در مورد جریان هستی انسان،
وانه‌گات احتمالی هرچند کوچک را مطرح کرد،
که شاید در نهایت چیز خوبی بسازیم.
و اگر این دلپذیر نیست، چه چیزی هست؟