Dum infaneco, lulis min
kiel multajn turkajn infanojn, historioj plenaj je koboldoj,
gigantoj, fantastaj bestoj kaj ĉiaj fabelaj kreaĵoj.
Ĉiuj ĉi mirindaj estaĵoj, rekte el la rakontoj de mia avino,
loĝis mondon ja mian.
Nerealan, mallogikan, ofte amuzan, foje timigan,
sed ĉiam kun specifaj reguloj.
Necesis ne rompi ilin
se oni ne volis havi misfortunon kiel kompanon.
Kiam mi alvenis en Francion, mi havis dekojn da superstiĉoj
sed mi baldaŭ komprenis,
ke se mi ne volis ŝajnigi min stranga
necesis trovi manieron kaŝi miajn manietojn.
Por kelkaj la afero facilis.
Ekzemple, kiam mi estis kontenta
ial aŭ alial, por plu havi tiun feliĉon,
necesis ekfrapi tuj trifoje sur lignon,
mordi mian langon kaj flustri maŝalah,
netradukebla vorto, kiu protektas kontraŭ rigard-sorĉo.
Sed tiu rito povis esti diskreta.
Mi povis senriproĉe aranĝi miajn ŝuojn,
pretekste, ke mi estis ordema.
Oni tute ne suspektis, ke mi timis katastrofon
se miaj ŝuoj aperus kun la malsupro supren.
Kuireje, la tasko malfaciliĝis.
En Turkio, mi neniam prenis tranĉilon el ies manoj,
pro timo malamikiĝi kun amiko.
Tamen, en Francio nepras preni tranĉilon de iu, kiu etendas la manon.
Do, mi pretekstis, ke fikcia telefono sonis
ĝuste kiam mi devis preni la aĵon,
kiu tranĉus nian amikecon.
Mi havis aliajn artifikojn.
Invitis min al kampo-domo amikoj miaj,
kiuj kutime ripozis sub sia mirinda fig-arbo,
mi kantadis plenpulme dum siesto-horo.
Ili pensis, ke mi estis senrespektema
sed ververe mi savadis ilian vivon.
En Turkio, ĉiuj scias, ke dormi sub fig-arbo donas 7-jarajn malbonŝancon.
Iun tagon, kiam kiel kutime mi estis uzanta
ĉiajn ruzojn por malhelpi miajn amikojn
pasi pordon kun la maldekstra piedo, rimarkigi tombejon per fingro
aŭ rigardi sin antaŭ spegulo postnoktomeze,
mi decidis, ke tio devis fini.
Se mi volis integriĝi en kartezia socio,
nepris forlasi por ĉiam tiujn superstiĉojn
kiuj venis de tempo kiam Turkio ankoraŭ ne estis islamita,
sed vivis sub ŝamana marko, t.e., en mondo
kie kunvivas la homoj kaj la supernaturaj estaĵoj.
Kuraĝe, mi liberigis min
de ĉiuj miaj orientaj manioj unu post la alian.
Mi sukcesis. Ĉu surprizo por vi?
Sed mi rimarkis, ke iom post iom, kopiante miajn francajn amikojn,
mi ekagis strange.
Nun ankaŭ mi evitas pasi sub ŝtuparo
kaj lastatempe mi malfidas je nigraj katoj.
Por eviti malbonŝancon mi ne plu frapetas lignon
trifoje sinsekve kiel mi faradis antaŭe.
Nun mi tuŝas lignon kaj diras: "Mi tuŝas lignon".
Je mia surprizo, al tiuj francaj amikoj, kiuj surpriziĝis
je miaj frenezaj orientaj tradicioj, ŝajnas perfekte logike
doni moneron al iu, kiu donas al mi tranĉilon,
por ne tranĉi nian amikecon,
eviti malfermi pluvombrelon hejme,
neniam forgesi diri "merdon" al la studentoj,
kiuj tuj havos ekzamenojn,
eviti diri la vortojn
ŝnuro aŭ kuniklo en teatro.
Mi eble ne finis mian lernadon.
Sed multnombraj spiritoj vagas en Francio,
kvankam la francoj ne rimarkas tion.
Ĉu vi ne trovas tion amuza
por tiel kartezia socio?