[Kerry James Marshall: Müzeler Hakkında]
Müzeye girdiğinizi düşünün.
Özellikle büyük ve kapsamlı müzelerin tasarımı
içeri adım attığınızda sanat dünyasına girişiniz
ilkel ve antik koleksiyonlar aracılığıyla olacak şekildedir.
Sonra merdivenlerden çıkmaya başlıyorsunuz
ve Orta Çağ Avrupa eserlerine ulaşıyorsunuz.
Sonra 14. yüzyıl, 15. yüzyıl, 16. yüzyıl,
17. yüzyıl, 18. yüzyıl ve 19. yüzyıldan geçiyorsunuz.
Buradakilerin hepsi büyüleyici eserler.
Hepsi çok iyi eserler, hepimiz çok beğeniyoruz.
Fakat bir noktadan sonra aniden,
bu denli hünerli bir anlatı içeren tarih şeridindeki
eksikliğinizin farkına varıyorsunuz.
Sanat tarihinin böyle şekillendiğini
sorgusuz sualsiz kabul ediyoruz.
Bir şeyler yapanlar, en iyi şeyleri yapanlar
hep Avrupalılar olarak gösteriliyor.
Hepsi Avrupalılar.
Peki diğerleri ne zaman bu işe dahil oluyorlar?
Ancak Avrupalıların hükmü altına girip kolonileştirildikten sonra.
Ardından ne yapmaya başlıyorlar?
Avrupalılar bunca zamandır ne yapıyorsa onu yapmaya başlıyorlar.
New York Modern Sanat Müzesi, Whitney Müzesi, Metropolitan Müzesi gibi
insanların eserlerini sergiletmek için kapıştığı kurumlar gibi
siyahiler, Çinliler veya başka kişiler tarafından yönetilen
daha pek çok kurum olsaydı
bu durum hiç problem olmazdı.
Herkes tarafından en iyi olarak tanınan tek tip kurumların olması
bu problemi ortaya çıkarıyor.
Eğer o kurumların başında değilseniz
bu kurumları kontrol edenlerden
ürekli sizin eserlerinize yer vermelerini istemekten başka çareniz olmuyor.