[Kerry James Marshall: Müzeler Hakkında]
Müzeye giriyorsunuz, müzelerin tasarımında
özellikle de büyük, kapsamlı müzelerin tasarımında
içeri adım attığınızda sanat dünyasına girişiniz
ilkel ve antik koleksiyonlar aracılığıyla oluyor.
Sonra merdivenlerden çıkmaya başlıyorsunuz
ve Orta Çağ Avrupa eserlerine ulaşıyorsunuz.
Sonra 14. yüzyıl, 15. yüzyıl, 16. yüzyıl,
17. yüzyıl, 18. yüzyıl ve 19. yüzyıldan geçiyorsunuz.
Buradakilerin hepsi büyüleyici eserler.
Hepsi çok iyi eserler. Hepimiz çok beğeniyoruz.
Fakat bir noktadan sonra aniden,
bu denli hünerli bir anlatı içeren tarih şeridindeki
eksikliğinizin farkına varıyorsunuz.
Sanat tarihinin bu şekilde oluşturulduğunu
sorgusuz sualsiz kabul ediyoruz.
Bir şeyler yapanlar, en iyi şeyleri yapanlar
hep Avrupalılar olarak gösteriliyor.
Hepsi Avrupalılar.
Peki diğer insanlar ne zaman bu işe dahil oluyorlar?
Ancak Avrupalıların hükmü altına girip kolonileştirildikten sonra.
Ardından ne yapmaya başlıyorlar?
Avrupalılar bunca zamandır ne yapıyorsa onu yapmaya başlıyorlar.
New York Modern Sanat Müzesi, Whitney Müzesi, Metropolitan Müzesi gibi
insanların eserlerini sergiletmek için kapıştığı kurumlar kadar
siyahiler, Çinliler veya başka kişiler tarafından yönetilen
daha pek çok kurum olsaydı
bu durum bir problem olmaktan çıkardı.
Bu problemi ortaya çıkaran,
herkes tarafından en iyi olarak tanınan tek tip kurumların olması
ve eğer o kurumların başında siz yoksanız
bu kurumları kontrol edenlerden sürekli
sizin eserlerinize yer vermelerini istemekten başka çareniz olmuyor.