Cep telefonumu elime aldım ve bir de baktım meşhur olmuşum.
(Kahkahalar)
Sadece önemsediğim şeyler hakkında konuşuyordum,
ama bir düğmeye basmamla, kışkırtıcı bir viral video ile
bir gecede meşhur oluverdim.
Bir gecede derken, gerçekten öyle. Ertesi sabah uyandığımda
telefonumda bir sürü bildirim vardı.
Ben uyurken ulusal çapta bir felaket oldu sandım.
(Kahkahalar)
Arkadaşlar, çılgınca bir şeydi, ama olayı anlayınca,
bir kuantum sıçrayışı yaptım.
Sonra başka videolar da çektim.
Videolarımın konusu ise
Amerika'daki hayatın en kutuplaştırıcı konusuydu.
Ama ne yapayım, ırk konusunda konuşma tarzım buydu.
Bu beni dijital bir işaret fişeği haline getirdi.
Bakın, kendim de polis şiddeti yaşadım,
bir çocukluk arkadaşımı, Alonzo Ashley'i polis şiddeti nedeniyle kaybettim.
Konu hakkında, söyleyecek bir şeylerim vardı.
Siyah Yaşamlar Önemlidir olaylarının en cafcaflı zamanlarıydı
insanlar da kendi bakış açılarını bana ifade etmek istiyor gibiydiler
açıkçası, çok yorucu bir deneyimdi. İnternette bir politika yıldızı
olmaktan daha yorucu bir şey yok.
Bunları öğreten okul yok
Size bir mesih, bir peygamber, dijital çağın karizmatik lideri
gibi davrananlara ne diyeceksiniz?
Size T'Challa muamelesi yapanlara?
Hani şu Marvel Yayınları'nın Kara Panteri
valla gurur okşayıcı...
(Kahkahalar)
işin başında.
Ama yola çıkınca, sorunlar baş gösteriyor.
İşte, internetin böyle ilginç bir yönü var.
Bir şekilde, insanları bir araya getirdi,
çocukluğumda, bu ütopik propaganda
üzerimize boca edilirdi. World Wide Web nasıl da
küresel çapta insanları birleştirecekti.
Şimdi bakıyoruz, herkes yine aynı.
(Kahkahalar)
Bu sihirli süper otoyol insan doğasının kötü yönlerini aldı
bunlara birer Ferrari dağıttı.
(Kahkahalar)
Yani, diyorum ki bu teknoloji denen şey para gibi.
İçinizdekini ortaya çıkarıyor ve onu büyüttükçe büyütüyor.
Böylece internet trolü denen olguyla da hemen tanıştım.
(Kahkahalar)
Bu arkadaşlar şu dediğim süper otoyolda köprü altında yaşıyorlar.
(Kahkahalar)
Bir de, internet çağı aydınlanması hakkındaki duyuru onlara ulaşmamış.
Oldukça renkli, ırkçı karalama sözleri işittim
Söyleyenler internet anonimliğinden faydalanıyordu, bir çete gibi.
Bunların bazıları hakikaten çok yaratıcıydı
ama çoğu çok yaralayıcıydı.
özellikle de şu polis şiddeti yaşamış kişinin travma sonrası dünyasına sızanlar
Siyah Yaşamlar Önemlidir zamanlarında
çok sayıda ölüme tanıklık ederken.
Bu troller için ben insan değildim. Bir fikir, bir nesne, bir karikatürdüm.
Bu ırk meselesi kutuplaştırıyor, itiraf ediyorum.
Görüyorsunuz, doğuştan meraklı biriyim
ve yorumlar kısmında destansı bir savaşa girmek üzere kılıcımı çektiğimde
(Kahkahalar)
Farkına vardım ki benim trollerden bazılarının bir beyni vardı,
bu beni daha da meraklandırdı, onları daha fazla anlamak istedim.
Bu moron saydığım kişiler bazı özgün gözüken fikirlere sahipti
Kendi kendime dedim ki, "Bunlar yanlış bilgilenmiş olmalı,
en azından tahminim böyle."
Bunlar bu fikirleri nereden ediniyorlar?
Alternatif gerçeklerin yer aldığı bir tür alternatif bir evren mi var?
(Kahkahalar) (Alkışlar)
Orada tarih ve yerçekimi isteğe mi bağlı? Bilemiyorum.
(Kahkahalar)
Ama bilmem gerekiyordu. Bilmek istiyordum.
Anlaşılan, dijital eko halkaları hakkında hiç fikrim yoktu
Hani şu hedef kitle düzeneğinde
almak istediğiniz şeyler sürekli karşınıza çıkarılır ya,
bu da duymak istediğiniz haberleri sürekli gösteriyor.
Kendi görüşlerimin bana geri yansıtıldığı çevrimiçi bir evrendeydim.
Benim ana ekranım oldukça liberaldi:
Bende ne Breitbart, ne Infowars ne de Fox Haber vardı.
Sadece MSNBC, the Daily Show, CNN ve theGrio, o kadar işte.
Bu troller ise boyutlar arasında geçişler yapıyorlardı
nasıl yaptıklarını bulmam lazımdı.
(Kahkahalar)
Şunu yapmaya karar verdim, Facebook algoritmasını aldatacaktım.
Aynı görüşte olmadığım haberlerin bana ulaşmasını sağlayacaktım
bu bir süre işe yaradı, ama yeterli olmadı.
Çünkü çevrimiçi ayak izlerim neleri duymak istediğimi
zaten belirlemiş oluyordu.
Böylece, internet anonimliğini kullanarak tebdil-i kıyafet yaptım
(Kahkahalar)
Hayali bir profil oluşturdum ve çılgınca şeyler yapmaya başladım
Uygulamada bu gayet basit bir şeydi,
ama duygusal düzlemde ise, özellikle de tanık olduğum
ırkçı ve sert sözleri duyunca, ürkütücüydü.
Farkına varmadığım şey ise, benim trollerin beni bir tür aşıladığı,
derimi kalınlaştırdığı,
hemfikir olmadığım görüşlere karşı bağışıklık kazandırdığıydı.
böylece, birkaç ay önce vereceğim tepkileri artık vermiyordum.
İşte böyle, devam ettim.
Bunun YouTube'da da işe yaradığını görünce
Lucius25 oldum, pusuda bekleyen üstün beyaz.
(Kahkahalar)
Ve dijital olarak o namussuz aşırı sağ hareketinin içine sızmaya başladım
Benim bir yerlerde yaşayan kopyam
Edgar Rice Burroughs karakteri John Carter'dı.
(Kahkahalar)
Eskiden konfederasyon askeri olan bir bilim kurgu kahramanı.
Çok önceleri oyunculuk eğitimi almış gibi
makyaj ve sahte bir kimlik de varmış gibi
artık pusuya yatabilirdim.
(Kahkahalar)
Hafiften InfoWars ile başladım, biraz American Renaissance sitesi,
biraz da National Vanguard Alliance.
Videolara yorum yapmaya başladım:
Al Sharpton ve Siyah Hayatlar Önemlidir hakkında kötü konuştum.
Irkçılığı kaşıyan Eric Holder ve Barack Obama gibilerini kötülemeye başladım,
bana ulaşan siyah karşıtı yorumları ayna gibi yansıttım.
Dürüst olmak gerekirse, biraz keyifliydi
(Kahkahalar)
Günlerim yeni ırkçı profilim içinde geçebilirdi
(Kahkahalar)
Bu Aryan dünyada bir pot kırarsam işte o başka bir şey olurdu.
(Kahkahalar)
Sonra, bazı eski trollerimin sayfalarını ziyaret etmeye başladım.
Bunların çoğu sıradan insanlardı: Doğa aktivitelerine meraklı tipler,
avcılar, bilgisayar bağımlıları. Bazılarının aileleri ile videoları vardı.
Diyeceğim, bazıları şu an burada bile olabilir, öyle değil mi?
(Fısıltı ile) Burada değil! Burada değil!
(Kahkahalar)
Tebdil-i kıyafet hayatımda bir sürü farklı karakter gördüm,
Milo Yiannopoulos, Richard Spencer ve David Duke gibi şöhretler.
Bu kişiler kendi sağ kanatları içinde birer kanaat önderiydiler,
ama zaman içinde aşırı sağ hareket bu kişileri kendine
yakıt olarak kullandı.
Kendine yakıt olarak başka ne kullandığını da size söyleyeyim:
Sol kanadın beyaz ve erkek olan her şeyi toptan şeytanlaştırması.
Penisi olan bir soluk benizliyseniz, şeytanla aynı taraftasınız.
(Kahkahalar)
İnanabiliyor musunuz, bazıları bunu saldırgan buluyor.
(Kahkahalar)
Milenyum kuşağı tarih konularının diyet versiyonunu gördü.
Amerika ders kitaplarını
karanlık geçmişinin basit özetleriyle doldurmuş gibi.
Bu durum, ırk ve bununla bağlantılı öfkeyi tamamen bağlamından koparıyor
ve bu da alternatif gerçeklerin yeşermesi için uygun zemin oluyor.
Bir de internetin vahşi doğasını ekleyin
böylece, yeni paketlenmiş "Kavgam" fikirlerini
devlet okullarında yetersiz eğitim alan bu kuşağa satmak kolay.
Bu fikirlerin çoğu kolayca çürütülebilir, alternatif gerçekler böyledir.
Ama, tüm o fikirlerin içinden bir tanesi yüzüme çarpıp duruyordu.
Niçin, kendim olduğum -buna mecburum- için nefret ediliyorum?
Amerikalı bir siyah olarak, bu kafamda çınladı durdu.
Beni şeytanlaştırmaya çalışanlara, ne olduğum için özür diletmeye
çalışanlara, karşı kendimi savunmakla çok uğraştım.
Sanki bir hayduttum, bir gangster, topluma karşı bir tehlike.
Beklenmedik duyarlılık gösterisi. Vay be!
Diyorum ki, siyah ve beyaz erkeklerin
şeytanlaştırılma hikayeleri oldukça farklı.
Bu tartışmadaki tarafınızı ise doğumunuzdaki tesadüf belirliyor.
Bu bakış açısı size muhtemelen şaşırtıcı gelmiştir,
bana da öyle gelmişti.
Benden nefret edenlere karşı duyarlı olabileceğim
dünyada aklıma gelmezdi.
Yani, yanlış anlamayın, öyle arkadaş olmak ister gibi değil,
bu gezegende bulunmama tahammül edemeyen insanlara uzatacak
sonsuz sayıda zeytin dalım yok. Ama, bulundukları noktaya
nasıl geldiklerini anlamaya yetecek kadar duyarlılık.
Dürüst olmak gerekirse, bazı haklı oldukları noktalar vardı.
Bunların biri, liberaller herkesi olduğu gibi kabul ederken
kalpten muhafazakar olanları kabul etmemeleriydi.
(Kahkahalar)
Tanrı korusun, hem Tanrıyı hem de bu ülkeyi gerçekten seviyorsunuz değil mi?
Konuşmalarında geçen başka bir konu ise,
"beyaz soykırımı" dedikleri korkularıydı,
çeşitlilik, onları ortadan kaldıracak bir kuvvet olacaktı.
Bakın, gerçekten de kendin gibi olanların kaderinden endişe etmeyi anlarım.
Uyuşturucu, AIDS, çete şiddeti, kuşatma, mutenalaştırma,
polisin ateş etmesi,
siyahların gece uyuyamama sebepleri çoktu.
Ama doğada çeşitlilik varken sen bunu benimseyemiyorsan,
kardeşim, o mücadeleyi kaybedersin.
(Kahkahalar) (Alkışlar)
Irkınız doğanın umrunda değil. Irk denen şey zaten insan yapısı.
Doğa sağlıklı organizmalar peşindedir,
ve o çok değerli etnik özellikleriniz bu amaç için feda edilebilir.
Bu yüzden, o ırk kimliğinizden kurtularak, yeniden
insanlığınızın farkına vardığınızda, tüm dertleriniz yok oluveriyor.
(Alkışlar)
Hiç yok olmayacak ırk hangisi, biliyor musunuz: İnsan ırkı.
Partiye katılın. Su çok güzel ...
(Kahkahalar)
ta ki su aşırı ısınana dek, ama o başka bir TED konuşması.
(Kahkahalar)
Olay şu ki, bu kavrayışa varabilmek için korkulardan arınmak
ve merak duymak gerekiyor.
Üzücü olan ise, çok az insan bunu yaparak
dünyaya diğer taraftan bakacak.
Dürüst olalım, bu sadece ilericiler için söz konusu değil,
sağ kanat ve muhafazakarlar için de böyle.
Bazı söyledikleri haklı olsa da, kendi eko halkalarında
kıstırılmışlar, köhnemiş fikirleri tekrarlayıp duruyorlar,
bakış açılarında çeşitlilik oluşmuyor,
kendi bakış açılarını da iyi sunmuyorlar.
Bazı ırkçılık karşıtı siyasi fikirleri dinlemiyorlar.
Tim Wise'ı, Michelle Alexander'ı, Dr. Joy DeGruy'ı,
Boyce Watkins'i, Tariq Nasheed'i.
Bu kişilerde aslında aradıkları yanıtlar var.
Ama eko halkalarının katılığından dolayı onları dinlemiyorlar.
Bu dijital bölünmeden kurtulmalıyız.
Çünkü, teknoloji ilerledikçe,
bu kamplaşmanın daha tehlikeli sonuçları oluyor.
Bu deneyim bana şunu öğretti: Bizi elimizdeki bu cihazlar kurtarmayacak,
bütün bu teknolojik cihazlar dışarıdaki evreni keşfetmeye yarıyor,
içimizdekini değil.
Bu bir IQ meselesi, EQ değil. Bu tehlikeli bir dengesizlik.
Duygusal zeka,
karakter gelişimi, sabır, tahammül ve duyarlılık gibi erdemler,
bu cihazları, ne kadar gelişkin olursa olsunlar,
lanet değil de nimet yapan şeylerdir.
Galiba insanlığın kendisine bir sistem güncellemesi gerek.
(Alkışlar)
Bu büyük bir iş, pek tabii
ama alt edilemeyecek canavarlar olduğunu düşünmüyorum.
Öyle devler falan yok, varsa bile Aşil topukları var.
Peki size desem ki, bunu aşmanın en iyi yollarından biri
zor insanlarla cesur konuşmalar yapmaktır,
dünyayı sizin gibi görmeyen insanlarla. Evet dostlarım,
bu konuşmalar işte o güncellemeyi başlatacak anahtarlar olabilir
hatırlarsak, dilimiz sanal gerçekliğin ilk şekliydi.
Dil, fiziki dünyanın sembollerle anlatılmasıdır
bu araç sayesindedir ki fiziki dünyayı değiştirdik.
Konuşmak şiddeti durdurur, unutmayalım ülkeler konuşarak kurulur,
köprüler inşa edilir. Elde başka bir şey kalmayınca
konuşmak insanın silahlara geçmeden önce
elinde kalan tek gerecidir.
Güvenlik duvarları arkasından yapacağınız çevrimiçi
konuşmalardan bahsetmiyorum. Yok.
Gerçek insanlarla, yüz yüze konuşmalardan bahsediyorum.
Benim için bu bir topluluk forumu, ismi ise Shop Talk Live.
Shop Talk Live'da yaşamları değiştiren konuşmalar yapıyoruz.
Topluluk neredeyse orada oluyoruz.
Çok şey yaptık, çete terörünü püskürtmekten
insanlara iş bulmaya, evsiz gençlere destek olmaya kadar.
Bunu yapmalıydık, çünkü siyah insanlar arasında ciddi bir
güvensizlik vardı, uyuşturucu döneminin şiddet ortamı yüzünden.
Biz de kendi başımızın çaresine bakarak, sorunlarımızı kendimiz çözmeye başladık,
başkalarından medet ummadık.
Belediye reisini de, sabıkalıyı birini de
o berber dükkanında görürsünüz.
Yaptığımız, zaten olup biteni düzenlemekti.
Bu alternatif bakış açılarını bu alternatif evrenlerden
kazıp çıkarmaya başladım, bunları ihtilaflı münazara
konuları şekline soktum.
Sonra da interneti tersine çevirerek bu konuşmaları
cep telefonumla takipçilerime
canlı yayınlamaya başladım.
Bu, onları güvenlik duvarlarının ardından çıkardı,
gerçek hayatta, yaşayan insanlarla
yüzyüze konuşmak istediler.
Bunu yaptık. Teşekkürler.
(Alkışlar)
Çok sayıdaki topluluk ile köprü kurduk: LGBTQ camiası, Arap göçmenler gibi.
Şapkasında konfederasyon bayrağı olan
biriyle bile oturup konuşabildik.
gayet de önemli şeyler hakkında.
İnsan olma durumunun etrafından dolanmayı bırakalım.
Birbirimizden başka çaremiz yok. Başka bir şey aramayın.
Şunu anlamak zorundayız: Tüm insanlar aynı şeyleri istiyor,
bu şeyleri elde etmek için ise birbirimize muhtacız.
Bu cesur konuşmalar, köprüler inşa etmenin yoludur.
İnsanları benimsediğimiz veya tepki verdiğimiz
fikirler olarak değil, insan olarak görmeye başlamanın zamanıdır.
İnsanlar engel değildir,
istediğimiz şeylere açılan kapılardır.
Bu kolektif ve bilinçli bir evrim oldu.
Benim yolculuğum popüler bir video ve arkadaşımı kaybetmekle başladı.
Sizin yolculuğunuz şimdi başlıyor.
İnsanları bağlayan bu rönesansa katılın. Sizle ya da siz olmadan, bu oluyor.
Önerim şu: Bir konu seçin ve toplum içinde diyalog başlatın,
bunu yakın çevrenizde yapın, Gerçek hayattan tiplerle tanışın.
Size diyeceğim şu ki, kendi varoluşunuzun hesapçılığını bırakınca,
çeşit çeşit deneyimler edineceksiniz.
Arkadaşlar, büyüme zamanı.
Bunu yapınca, şayet yaparsak değil, göreceğiz ki, bu güncellemenin başlangıcı
zaten iç dünyamızdı, kendi yaptığımız bir cihaz değil.
Bu deneyime yol verecek olan ise her zaman, birbirimiz olacağız.
Teşekkürler.
(Alkışlar)