ฉันอยากให้คุณ
ลองนึกดูว่าตอนนี้คุณใส่ชุดอะไรอยู่
ฉันมีคำถามเชิงปรัชญาจะถามคุณ
ทำไมตอนนี้พวกเราทุกคนไม่สวม ชุดนอนสบาย ๆ อยู่ล่ะ
(เสียงหัวเราะ)
ฉันเป็นนักจิตวิทยา และไม่ใช่นักอ่านใจ
ถึงแม้ว่าหลายคนคิดว่ามันคือสิ่งเดียวกัน
ฉันสามารถพนันได้เลยว่า ปฏิกิริยาของคุณ คงไม่ไกลจากประโยคนี้
"ฉันถูกคาดหวังว่า ไม่ควรใส่ชุดนอนในที่สาธารณะ" หรือ
"ไม่อยากให้คนคิดว่าฉันเป็นคนไม่เรียบร้อย"
ไม่ว่าแบบไหน ความจริงที่ว่าเราทุกคนเลือก ที่จะใส่ชุดกึ่งทางการ
แทนที่จะใส่กางเกงวอร์มตัวโปรดของเรา
ก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ไร้สาระ
จริง ๆ แล้ว มันเผยให้เห็น คุณลักษณะสองอย่างของมนุษย์
ข้อแรก คือ เรารับรู้ว่าคนอื่นให้ค่ากับอะไร
อย่างอะไรที่พวกเขาจะยอมรับหรือไม่ยอมรับ
เช่น ไม่ใส่ชุดนอนมาในสถานที่แบบนี้
และข้อสอง เราใช้ข้อมูลเหล่านี้ ในการกำหนดพฤติกรรมของเราอยู่แล้ว
ต่างจากสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ
มนุษย์มีแนวโน้มจะปรับพฤติกรรมของพวกเขา ต่อหน้าคนอื่นๆ
เพื่อที่จะได้รับการยอมรับ
เราใช้เวลาอันมีค่าเพื่อแต่งหน้า
เลือกรูปที่ใช่และแต่งรูปในอินสตาแกรม
และเรียบเรียงความคิดที่จะเปลี่ยนโลก อย่างไม่ต้องสงสัย
ใน 140 ตัวอักษรหรือน้อยกว่านั้น
มันชัดเจนว่า เรากังวลว่า คนอื่นจะตัดสินเราอย่างไรนั้น
เป็นเรื่องใหญ่ของการเป็นมนุษย์
แม้ว่ามันจะเป็นลักษณะสำคัญของมนุษย์ แต่อย่างไรก็ตาม
เราแทบไม่รู้เลยว่า เมื่อไหร่และอย่างไร
ที่เราเริ่มสนใจความคิดเห็นของคนอื่น
นี่เป็นคำถามสำคัญที่ต้องใช้งานวิจัยมากมาย
ขั้นแรกที่จะตอบคำถามนี้
คือสำรวจว่าช่วงไหนในพัฒนาการ
ที่เราเริ่มอ่อนไหวต่อการให้ตัดสินของคนอื่น
ฉันใช้เวลา 4 ปีที่ผ่านมา ที่มหาวิทยาลัยเอมโมรี
สำรวจว่าเด็กเล็กที่ไม่มีปัญหา
กับการเดินรอบร้านค้าในชุดหมีของเธอ
แล้วโตเป็นผู้ใหญ่ที่กลัวการพูดในที่สาธารณะ
เพราะกลัวจะถูกตัดสินแบบลบ ๆ ได้อย่างไร
(เสียงหัวเราะ)
ทีนี่ นี่คือจุดที่ผู้คนถามฉันว่า
"คุณจะตรวจสอบคำตอบของคำถามนี้อย่างไร"
เด็กเล็กพูดไม่ได้ ใช่ไหม
ถ้าสามีฉันอยู่ที่นี่ตอนนี้
เขาจะบอกคุณว่าฉันสัมภาษณ์เด็กเล็ก ๆ
เพราะเขาไม่อยากจะพูดว่าภรรยาของเขา ทำการทดลองกับเด็ก
(เสียงหัวเราะ)
ในเป็นความจริง ฉันออกแบบการทดลองสำหรับเด็ก
ส่วนใหญ่ในรูปแบบของเกม
นักจิตวิทยาพัฒนาการ ดร.ฟิลลิป โรชาต์ กับฉัน
ออกแบบเกมที่เรียกว่า "The Robot Task"
เพื่อสำรวจว่าเด็กจะเริ่มอ่อนไหว
ต่อการตัดสินของผู้อื่นเมื่อไหร่
เจาะจงกว่านั้นก็คือ the robot task จับว่าตอนไหนที่เด็กทำเหมือนผู้ใหญ่
ปรับพฤติกรรมของพวกเขาตอนที่มีคนดูอยู่ อย่างมีกลยุทธ์
เพื่อที่จะทำสิ่งนี้ เราแสดงให้เด็กเล็ก อายุ 14 - 24 เดือน เห็นว่า
ทำอย่างไรให้หุ่นยนต์ของเล่นเคลื่อนไหว
และที่สำคัญ เราให้คุณค่าด้านบวก
โดยพูดว่า "ว้าว มันเจ๋งไปเลย"
หรือคุณค่าด้านลบ โดยพูดว่า "โอ้ว โอ้ ไม่นะ"
หลังจากที่กดรีโมท
ตามการสาธิตของเล่นชิ้นนี้
เราเชิญเด็กเล็กมาเล่นกับรีโมท
และหลังจากนั้น ก็แอบดูพวกเขา
หรือหันไปรอบ ๆ และแกล้งทำเป็นอ่านนิตยสาร
แนวคิดก็คือถ้าภายในอายุ 24 เดือน
เด็กอ่อนไหวต่อการตัดสินของผู้อื่นจริง ๆ
ดังนั้น พฤติกรรมการกดปุ่ม ของพวกเขาน่าจะได้รับแรงจูงใจ
ไม่ใช่แค่จากการที่พวกเขาถูกเฝ้าดู หรือไม่ก็ตาม
แต่จากคุณค่าที่นักทดลองแสดงออกมา
ต่อการกดรีโมทด้วยเช่นกัน
ตัวอย่างเช่น
เราคาดหวังว่าเด็กจะเล่นรีโมทคุณค่าด้านบวก มากกว่าอย่างมีนัยสำคัญ
หากพวกเขากำลังถูกสังเกต
แต่จากนั้นก็เลือกที่จะเล่น รีโมทคุณค่าด้านลบ
เมื่อไม่มีใครดูอยู่
เพื่อที่จะดูปรากฏการณ์นี้ เราทำการศึกษาสามรูปแบบที่ต่างกัน
การศึกษาแรก สำรวจว่าเด็กเล็ก จะเล่นของเล่นอย่างไร
ถ้าไม่มีการให้คุณค่าหรือคำสั่งใด ๆ
เราแสดงให้เด็กดูว่า ทำอย่างไรให้หุ่นยนต์เคลื่อนไหว
แต่ไม่ได้มีการให้คุณค่าใด ๆ
และเราก็ไม่ได้บอกพวกเขาด้วยว่า เขาสามารถเล่นกับรีโมทได้
ให้สถานการณ์ที่กำกวมมาก ๆ กับพวกเขา
ในการศึกษาที่สอง
เราให้คุณค่าสองแบบ ด้านบวกและด้านลบ
และในการศึกษาสุดท้าย เรามีนักทดลองสองคนกับรีโมท
นักทดลองคนหนึ่ง แสดงคุณค่าด้านลบต่อการกดรีโมท
โดยพูดว่า "อึ๋ย ของเล่นขยับด้วย"
ในขณะที่นักทดลองอีกคนนึง แสดงคุณค่าด้านบวก โดยพูดว่า
"เย้ ของเล่นขยับด้วย"
และนี่คือปฏิกิริยาของเด็ก ๆ ต่อสถาานการณ์ ทั้งสามแบบที่แตกต่างกันนี้
ในการศึกษาแรก สถานการณ์ที่กำกวม
ฉันกำลังเฝ้าดูเด็กคนหนึ่งอยู่
ดูเหมือนเธอจะไม่สนใจในการกดรีโมท
พอฉันหันไป
เธอพร้อมที่จะเล่นทันที
(เสียงหัวเราะ)
ตอนนี้ ฉันไม่ได้เฝ้าดูเด็ก
เธอดูจดจ่อมาก
ฉันหันไป
(เสียงหัวเราะ)
เธอไม่ได้กำลังทำอะไร ใช่ไหม
ในการศึกษาที่สอง รีโมทสองเครื่อง
อันหนึ่งคุณค่าด้านบวกและ อันหนึ่งคุณค่าด้านลบ
ฉันกำลังเฝ้าสังเกตเด็กอยู่
และรีโมทสีส้มนั้นคือ รีโมทด้านลบ
เธอแค่มองไปรอบ ๆ และมองที่ฉัน
จากนั้น พอฉันหันไป
(เสียงหัวเราะ)
นั่นคือสิ่งที่เธอเลือก
ฉันไม่ได้กำลังเฝ้าดูเด็กอยู่
เขาอยากให้แม่เล่นกับมัน ใช่ไหม
เลือกปลอดภัยไว้ก่อน
ฉันหันไป
(เสียงหัวเราะ)
เขาก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่
และใช่ เขารู้สึกกระอักกระอ่วน
(เสียงหัวเราะ)
ทุกคนรู้จัก การมองข้าง ๆ แบบนั้น ใช่ไหม
การศึกษาที่สาม นักทดลองสองคน กับหนึ่งรีโมท
นักทดลองที่ตอบสนองด้านลบต่อการกดรีโมท
กำลังเฝ้าดูเด็กอยู่ตอนนี้
เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี เกาะแม่
หลังจากนั้น เธอก็หันไป
เพื่อให้นักทดลองที่แสดงการตอบสนองด้านบวกดู
เอาล่ะ ปลอดภัยแล้ว ตอนนี้เธอพร้อมจะเล่น
(เสียงหัวเราะ)
ดังนั้น จากผลของข้อมูล
เราค้นพบว่าพฤติกรรมการกดปุ่มของเด็ก ๆ
ได้รับแรงจูงใจจากคุณค่าและคำสั่ง ของนักทดลอง
เพราะในการศึกษาแรก เด็ก ๆ ไม่รู้ว่า
อะไรจะถูกประเมินค่าด้านบวกหรือลบ
พวกเขามีแนวโน้มจะเลือกทางที่ปลอดภัยที่สุด
และรอจนกว่าฉันจะหันหลังเพื่อที่จะกดรีโมท
เด็ก ๆ ในการศึกษาที่สอง
เลือกที่จะกดรีโมทด้านบวกมากกว่า ในขณะเวลาที่ฉันมองดูอยู่
แต่เมื่อฉันหันหลังไป
พวกเขาจะหยิบและเริ่มเล่น กับรีโมทด้านลบทันที
ที่สำคัญ ในการศึกษาที่มีการควบคุม
ที่เราเอาคุณค่าของรีโมท ที่แตกต่างกันนั้นออกไป
เราพูดง่าย ๆ ว่า "โอ้ ว้าว" ไม่ว่าจะกดรีโมทอันไหน
พฤติกรรมการกดปุ่มของเด็กๆ ก็ไม่แตกต่างกันจากเงื่อนไขแล้ว
เปิดเผยให้เห็นว่า มันคือคุณค่าที่เราให้กับรีโมททั้งสองจริง ๆ
ที่ทำให้เกิดพฤติกรรมในการศึกษาก่อนหน้า
สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด
เด็ก ๆ ในการศึกษาที่สาม เลือกกดรีโมทมากกว่าอย่างมีนัยสำคัญ
เมื่อนักทดลองที่แสดงคุณค่าด้านบวกดูอยู่
ตรงกันข้ามกับนักทดลองที่แสดงคุณค่าด้านลบ
นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
และอายุช่วงนี้ก็ยังเป็น ช่วงที่เด็ก ๆ เริ่มแสดงความเขินอาย
ในสถานการณ์ที่อาจจะดึง การประเมินค่าด้านลบออกมา
อย่างเช่น การมองตัวพวกเขาเองในกระจก
และพบรอยบนจมูก
เช่นเดียวกับการเจอผักติดฟัน สำหรับผู้ใหญ่
(เสียงหัวเราะ)
เราสามารถบอกอะไรได้บ้าง จากการศึกษานี้
นอกจากข้อเท็จจริงที่ว่า เด็กมีพฤติกรรมลับ ๆ ล่อ ๆ จริง ๆ
(เสียงหัวเราะ)
ตั้งแต่แรกเด็ก ๆ ก็เหมือนผู้ใหญ่
อ่อนไหวต่อคุณค่าที่เราให้ กับสิ่งของหรือพฤติกรรม
และที่สำคัญ พวกเขาใช้คุณค่าเหล่านี้ ในการเลือกพฤติกรรม
ไม่ว่าพวกเราจะรู้ตัวหรือไม่
เราสื่อสารคุณค่าต่อผู้คนรอบ ๆ เราเสมอ
ฉันไม่ได้หมายถึงคุณค่าอย่าง "เป็นคนใจดี" หรือ "อย่าลักขโมย"
แม้ว่าสิ่งเหล่านั้นก็คือการมีคุณค่าก็ตาม
ฉันหมายถึง เราแสดงให้คนอื่นเห็นอยู่เสมอ โดยเฉพาะกับเด็ก ๆ ของพวกเรา
ว่าอะไรที่น่าพึงใจ มีคุณค่า และควรยกย่อง และอะไรที่ไม่ควร
และในหลายครั้ง
เราก็ทำสิ่งนี้โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
นักจิตวิทยาศึกษาพฤติกรรม เพื่อสำรวจความคิดจิตใจ
เพราะพฤติกรรมมักสะท้อนความเชื่อ
คุณค่า และความต้องการของเรา
ที่นี่แอตแลนตา เราเชื่อในสิ่งเดียวกันว่า
โค้กดีกว่าเป็ปซี่
(เสียงปรบมือ)
นี่อาจจะเป็นผลจากความจริงที่ว่า โค้กเกิดขึ้นที่แอตแลนตา
แต่อย่างไรก็ตาม
ความเชื่อนี้แสดงให้เห็นความจริงว่า คนส่วนใหญ่จะเลือกดื่มโค้ก
ในทางเดียวกัน
เรากำลังสื่อสารคุณค่า
เมื่อเราส่วนใหญ่จะชมเด็กผู้หญิง
ที่มีผมสวย หรือชุดน่ารักๆของพวกเขา
แต่ชมเด็กผู้ชายจากความฉลาดของพวกเขา
หรือเมื่อเราเลือกจะให้ลูกอม แทนอาหารที่มีประโยชน์
เหมือนเป็นรางวัลสำหรับพฤติกรรมที่ดี
ผู้ใหญ่และเด็กต่างมีศักยภาพในการ
เลือกหยิบคุณค่าจากพฤติกรรม ที่ละเอียดอ่อนเหล่านี้
และท้ายที่สุดมันจะค่อย ๆ ขัดเกลาพฤติกรรมของพวกเขาเอง
งานวิจัยที่ฉันแบ่งปันกับพวกคุณวันนี้
บอกว่าความสามารถนี้ เกิดขึ้นตั้งแต่ช่วงแรก ๆ ในพัฒนาการ
ก่อนที่เราจะสามารถพูดประโยค
หรือถูกฝึกใช้โถชักโครกให้เป็น
และมันกลายเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญ ว่าเราจะเติบโตมาเป็นใคร
ดังนั้น ก่อนฉันจะไป
ฉันอยากจะชวนให้คุณไตร่ตรองคุณค่า
ที่เราเผยแพร่ในการปฏิสัมพันธ์วันต่อวัน
และคุณค่าเหล่านี้จะขัดเกลา พฤติกรรมผู้คนรอบ ๆ ตัวคุณอย่างไร
ตัวอย่างเช่น คุณค่าอะไรที่ถูกเผยแพร่
เมื่อเราใช้เวลามากขึ้น ยิ้มให้กับมือถือของเรา
มากกว่ายิ้มให้กับคนอื่น
เช่นเดียวกัน พิจารณาว่าพฤติกรรมของคุณ ถูกเกลาจากผู้คนรอบตัวคุณอย่างไร
ในทางที่คุณอาจไม่เคยพิจารณามาก่อน
กลับไปที่การยกตัวอย่างง่าย ๆ ของเรา
คุณชอบโค้กมากกว่าเป็ปซี่จริง ๆ หรือเปล่า
หรือความชอบนี้ถูกขับเคลื่อนมาจาก สิ่งที่คนรอบตัวคุณให้คุณค่า
ผู้ปกครองและคุณครูมีเอกสิทธิ์ที่จะ
ขัดเกลาพฤติกรรมของเด็กๆ
แต่มันสำคัญที่จะต้องจำไว้ว่า
เราให้คุณค่าของเรา ต่อการปฏิสัมพันธ์ในแต่วัน
เรามีสิทธิ์ที่จะขัดเกลาพฤติกรรม ของผู้คนรอบ ๆ ตัวเรา
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)