Gustaríame que tomasen un intre
en pensasen na roupa que levan agora.
Fágolles unha pregunta profunda e filosófica:
Por que non levamos todos pixamas cómodos xusto agora?
(Risas)
Ben, eu son psicóloga e non unha lectora de mentes,
aínda que moita xente pense que son o mesmo.
Podo apostar que a súa resposta sería algo así como:
"Espérase de min que non utilice pixama en público"
ou "Non quero que a xente pense que son un lacazán."
Sexa como sexa, o feito de que todos elixamos levar roupa informal de traballo,
no canto dos nosos pantalóns de chándal favoritos
non é unha casualidade parva.
Pola contra, revela dúas características humanas que nos definen.
A primeira é que somos conscientes do que outras persoas valoran,
o que aprobarán ou desaprobarán,
así como non usar pixama para este tipo de eventos.
E dúas, utilizamos esta información para guiar o noso comportamento.
A diferenza de outras moitas especies,
os humanos somos propensos a adaptar o noso comportamento ante a presenza doutros
para obter aprobación.
Pasamos un tempo valioso maquillándonos,
escollendo a imaxe correcta e o filtro de Instagram,
e compoñendo ideas que sen dúbida cambiarán o mundo
en 140 caracteres ou menos.
É evidente que a nosa preocupación por como nos avaliarán os demais
é unha gran parte do ser humano.
Mais a pesar de ser este unha gran característica humana
sabemos relativamente pouco de cando e como
chegamos a preocuparnos pola opinión dos demais.
Esta é unha gran pregunta que require moitos estudos.
Pero o primeiro paso para descubrir esta cuestión
é investigar cando no desenvolvemento
nos convertemos en sensibles ás avaliacións dos outros.
Pasei os últimos catro anos na Emory University
investigando como un bebé,
que non ten problemas para andar polo supermercado en pixama,
se transforma nun adulto que teme falar en público
por medo a ser xulgado negativamente.
(Risas)
Agora é normalmente cando a xente me pregunta:
"Como investigas exactamente ese tema?
Os bebés non poden falar, non si?"
Ben, se o meu marido estivese aquí agora,
el diríalles que entrevisto os bebés,
porque preferiría non dicir que a súa muller experimenta con nenos.
(Risas)
En realidade, deseño experimentos para nenos,
normalmente en forma de xogos.
O psicólogo do desenvolvemento Philippe Rochat e eu
deseñamos un "xogo" chamado "A tarefa do robot"
para explorar cando os nenos comezan a ser sensibles
á avaliación dos outros.
En concreto, a tarefa do robot captura cando os nenos, como os adultos,
modifican estratexicamente o seu comportamento cando outros os miran.
Para iso, mostramos aos nenos de 14 a 24 meses
como activar un robot de xoguete,
e algo importante: asignamos un valor positivo,
dicindo: "Guau!, non é xenial?"
ou un valor negativo, dicindo: "Oh, oh. Epa, non"
despois de premer o mando a distancia.
Despois desta demostración,
invitamos aos nenos a xogar co mando a distancia,
e logo mirámolos
ou nos damos a volta e finximos ler unha revista.
A idea era que se antes dos 24 meses,
os nenos xa son de verdade sensibles á avaliación dos outros,
entón o seu modo de usar o botón debería estar influído
non só por ser ou non observados
senón tamén polos valores que o experimentador expresou
sobre premer o mando.
Entón por exemplo:
esperaríamos que os nenos xogasen co mando positivo significativamente máis
se estivesen sendo observados
pero logo optasen por explorar o mando negativo
cando ninguén estivese mirando.
Para captar realmente este fenómeno, fixemos tres variacións do estudo.
O primeiro estudo exploraba como os bebés se implicaban cun xoguete novo
se non se daban valores ou instrucións.
Só mostramos aos nenos cómo activar o robot de xoguete,
pero non lle asignabamos valor,
e tampouco lles dixemos que podían xogar co control remoto,
dándolles unha situación realmente ambigua.
No segundo estudo,
incorporamos os dous valores, un positivo e un negativo.
E no último estudo, tivemos dous experimentadores e un mando.
Un experimentador expresaba un valor negativo ao premer o mando,
dicindo: "Uf, o xoguete moveuse"
e o outro experimentador expresaba un valor positivo, dicindo:
"Hurra, o xoguete moveuse."
E así reaccionaron os nenos ante estes tres diferentes escenarios.
No primeiro estudo, a situación ambigua,
eu estou mirando a nena.
Ela non parece demasiado interesada en presionar o mando.
Mais unha vez que me dou a volta --
agora está lista para xogar.
(Risas)
Aquí non estou mirando a nena.
Está moi centrada.
Doume a volta.
(Risas)
Non facía nada, non si?
No segundo estudo, o dos dous mandos,
un co valor positivo e outro co negativo.
Aquí estou observando a nena.
E o mando laranxa é o negativo.
Ela só está mirando arredor, para min e xogando.
Entón dou a volta ...
(Risas)
Iso é a polo que ela vai.
Aquí non estou mirando ao neno.
El quere que a nai xogue con iso, ¿non?
Coller unha ruta máis segura.
Doume a volta ...
(Risas)
E tampouco estaba facendo nada.
Si, séntese raro.
(Risas)
Todos coñecemos esa mirada de esguello, non?
No terceiro estudo, os dous experimentadores e un mando.
O experimentador que reaccionou negativamente ao presionar o mando
esta a mirar a nena agora.
Séntese un pouco rara, non sabe que facer, confía na nai.
E entón, ela dáse a volta
para que o experimentador que tivo unha resposta positiva a vexa.
Todo despexado, agora está lista para xogar.
(Risas)
Así que, como os datos suxiren,
descubrimos que o comportamento de premer o botón
estaba moi influenciado polos valores e instrucións do experimentador.
Porque no primeiro estudo, os nenos non sabían
o que sería avaliado positivamente ou negativamente,
e tendían a tomar a ruta máis segura
e agardar a que me virase para presionar o mando.
Os nenos do segundo estudo
optaban por presionar o mando positivo de xeito máis significativo cando os vía,
pero unha vez me viraba,
inmediatamente tomaban o mando negativo e comezaban a xogar con el.
Algo importante: nun estudo de control,
onde eliminamos os diferentes valores dos mandos --
e só dixemos: "Oh, vaites!" despois de presionar calquera dos mandos -
vimos que o comportamento dos nenos xa non difería entre as condicións,
o que suxire que foron os valores que lles demos aos dous mandos
o que impulsou o comportamento no estudo anterior.
E por último, pero non menos importante,
os nenos do terceiro estudo optaron por presionar máis un mando
cando o experimentador que expresaba un valor positivo estaba mirando,
ao contrario do experimentador que expresara un valor negativo.
Non casualmente,
tamén en torno a esta idade os nenos comezan a ter vergoña
en situacións que poidan implicar unha avaliación negativa,
como mirarse no espello
e notar unha mancha no nariz.
O equivalente a ter espinaca nos dentes, para os adultos.
(Risas)
Entón, que podemos dicir en función destes achados?
Ademais do feito de que os bebés son moi moi, moi arteiros.
(Risas)
Dende moi cedo, os nenos, coma os adultos,
son sensibles aos valores que poñemos en obxectos e comportamentos.
E empregan estes valores para orientar o seu comportamento.
Sexamos conscientes ou non,
estamos comunicando constantemente valores aos que nos rodean.
Non me refiro a valores como "ser amable" ou "non roubar",
aínda que eses son certamente valores.
Refírome a que amosamos a outros, especialmente aos nosos fillos,
o que é agradable, valioso e loable, e o que non.
E moitas das veces,
facémolo sen sequera decatarnos.
Os psicólogos estudan o comportamento para explorar o contido da mente,
porque o noso comportamento adoita reflectir as nosas crenzas,
os nosos valores e os nosos desexos.
Aquí en Atlanta, todos cremos o mesmo.
Que a Coca-Cola é mellor que a Pepsi.
(Aplausos)
Isto podería ter que ver co feito de que a Coca-Cola se inventou en Atlanta.
Pero independentemente,
esta crenza exprésase no feito de que a maioría da xente elixirá beber Coca-Cola
Do mesmo xeito,
comunicamos un valor
cando louvamos as nenas
polo seu pelo bonito ou o seu bonito vestido,
e aos nenos, pola súa intelixencia.
Ou cando eliximos ofrecer doces, en vez de alimentos nutritivos,
como recompensa polo bo comportamento.
Nenos e adultos somos incriblemente eficaces
captando valores nestes comportamentos sutís.
E á súa vez, isto acaba configurando o seu propio comportamento.
A investigación que compartín hoxe con vós
suxire que esta capacidade xorde moi cedo no desenvolvemento,
antes incluso de poder dicir unha oración completa
ou de deixar o cueiro.
E vólvese unha parte integrante de quen somos de adultos.
E antes de marchar,
quero invitalos a contemplar os valores
que transmitimos nas interaccións cotiás,
e como poden estar configurando o comportamento dos que os rodean.
Por exemplo, que valor se está a emitir
cando pasamos máis tempo sorríndolle ao noso teléfono
que sorrindo con outra xente?
Consideren así mesmo como os que o rodean formaron o seu comportamento,
de formas que pode non ter considerado antes.
Para volver á nosa sinxela ilustración,
prefiren de verdade Coca-Cola a Pepsi?
ou foi esta preferencia motivada polo que outros ao seu redor valoraban?
Os pais e os profesores teñen sen dúbida o privilexio
de dar forma ao comportamento dos nenos.
Pero é importante lembrar
que a través dos valores que transmitimos en interaccións sinxelas do día a día,
todos temos o poder de conformar o comportamento dos que nos rodean.
Grazas.
(Aplausos)