میخواهم یک لحظه وقت شما را بگیرم
که به این لباسی که الان پوشیدهاید فکر کنید.
سوال عمیق فلسفی از شما دارم.
چرا الان پیژامه راحت نپوشیدهاید؟
(خنده حضار)
من روانشناس هستم، ذهن نمیخوانم،
هرچند خیلی از افراد فکر میکنند هر دو یکی هستند.
شرط میبندم که پاسخ شما چیزی مثل اینهاست،
« از من انتظار نمیرود که در ملاعام پیژامه بپوشم»
یا «نمیخواهم کسی فکر کند که شلختهام.»
درهرحال، این واقعیت که ما پوشیدن لباسهای نیمه رسمی را انتخاب کردهایم
برخلاف پوشیدن لباسهای راحت مورد علاقهمان،
اتفاق تصادفی مسخرهای نیست.
این مساله دو ویژگی شخصیتی انسان را نشان میدهد.
اول اینکه شناخت ما ناشی از ارزشهای دیگران است،
چیزهایی که آنها تایید یا رد میکنند
مثل پوشیدن پیژامه در چنین موقعیتهایی.
و دوم استفاده از این مساله در جهتدهی رفتارهایمان هست.
برخلاف سایر موجودات،
انسانها میتوانند رفتارهایشان را شکل دهند
تا تایید بگیرند.
ما وقت ارزشمندمان را به آرایش کردن
برای انتخاب عکس مناسب، یا فیلتر اینستاگرام اختصاص میدهیم،
و عقایدی که بدون شک
۱۴۰ ویژگی جهان را تغییر نمیدهند.
بهطور مشخص اینکه مردم ما را چگونه ارزیابی کنند
بخش بزرگی از انسان بودن است.
با وجود این یک ویژگی بزرگ انسانی،
که ما دانش کمی داریم که از کی و چگونه
نظر دیگران برای ما اهمیت پیدا کرد.
حالا این پرسش بزرگ نیازمند مطالعات زیادی است.
اما اولین قدم برای کشف این پرسش
این است که دریابیم در مراحل رشد
ما چه زمانی نسبت به ارزیابی دیگران حساس شدیم.
طی چهارسال گذشته در دانشگاه اموری
در حال پژوهش هستم که چگونه نوزاد،
که هیچ مشکلی ندارد در لباس نوزادی در مغازه خواربارفروشی بگردد
به بزرگسالی تبدیل می شود که از سخنرانی در جمع
از ترس قضاوت منفی هراس دارد.
(خنده حضار)
حال این نکتهای هست که معمولا مردم از من میپرسند،
«شما دقیقا چگونه روی این مساله تحقیق میکنید؟
کودکان که نمیتوانند حرف بزنند؟»
اگر الان همسرم اینجا بود
میگفت که من با نوزادها مصاحبه میکنم،
او ترجیح میدهد به کسی نگوید که همسرش روی کودکان تحقیق میکند.
(خنده حضار)
در حقیقت، آزمایش روی کودکان را من طراحی کردم،
مخصوصا به شکل بازی
دکتر فیلیپ روکات، روانشناس رشد و من
یک بازی به نام « وظیفه ربات» را طراحی کردیم
که دریابیم چه زمانی کودکان نسبت به ارزیابی
دیگران حساس میشوند.
بهطور مشخص، این ربات مشخص کرد چه زمانی کودکان مانند بزرگسالان
وقتی دیگران نگاهشان میکنند رفتارشان را تغییر میدهند.
برای انجام این مطالعه، ما نوزادان ۱۴ تا ۲۴ ماه را مشاهده کردیم
که چگونه یک ربات اسباببازی را فعال میکنند،
و مهمتر اینکه ما یا یک ارزش مثبت را تعیین میکردیم
و میگفتیم:« وای، عالی نیست؟»
یا یک ارزش منفی را:« اوه، اوه، نه،»
بعد از فشار دادن دستگاه کنترل.
بعد از آن نشان دادن آن اسباببازی،
از کودکان میخواستیم که با کنترل از راه دور بازی کنند
و بعد یا آنها را تماشا میکردیم
یا روبرمیگرداندیم و تظاهر میکردیم مجله میخوانیم.
این نظر را داشتیم که کودکان دوساله
نسبت به ارزشگذاری دیگران حساس هستند،
درنتیجه دکمه فشار رفتار میتواند تحت تاثیر قرار بگیرد
نه تنها با مشاهده آنها بلکه
با ارزشی که آزمایشگرها نسبت به
فشار دستگاه کنترل بیان میکنند.
برای مثال،
ما انتظار داشتیم که کودکان بیشتر با دستگاه کنترل مثبت بازی کنند
اگر در حال تماشا شدن بودند
و دستگاه کنترل منفی را انتخاب کنند
وقتی کسی نگاهشان نمیکند.
برای درک این پدیده، ما سه مطالعه انجام دادیم.
مطالعه اول چگونگی رفتار کودکان با اسباب بازی جدید را بررسی میکرد
وقتیکه نه ارزشی بود و نه دستورالعملی داده میشد.
بعد به کودکان نشان دادیم که چگونه ربات را فعال کنند،
اما هیچ ارزشگذاری نکردیم،
و همچنین به آنها نگفتیم که میتوانند با دستگاه کنترل بازی کنند،
در شرایطی مبهم قرار داشتند.
در مطالعه دوم
ما ارزش مثبت و منفی را وارد کردیم.
و در مطالعه آخری، دو آزمایشگر داشتیم و یک دستگاه کنترل
یک آزمایشگرواکنش منفی نسبت به فشار دستگاه کنترل نشان میداد،
میگفت« اه اسباببازی حرکت کرد»
درحالی که آزمایشگردیگر واکنش مثبت نشان میداد و میگفت
«چه خوب، اسباببازی حرکت کرد.»
و این نتیجه واکنش کودکان در این سناریوهای متفاوت است.
در مطالعه اول، شرایط مبهم،
من کودک را نگاه میکردم.
بچه تمایلی به فشار دستگاه کنترل نداشت.
وقتی من برگشتم--
او آماده بازی شد.
(خنده حضار)
حالا من نگاه نمیکنم.
او کاملا تمرکز کرده.
من برمیگردم.
(خنده حضار)
او کاری نمیکند، نه؟
در مطالعه دو، دوتا دستگاه کنترل هست،
یکی با ارزش مثبت و دیگری منفی.
من کودک را نگاه میکنم.
دستگاه نارنجی منفی است.
به اطراف نگاه میکند به من نگاه میکند، منتظرمیماند.
بعد من برمیگردم...
(خنده حضار)
همان چیزی که منتظرش بود.
من به بچه نگاه نمیکنم
ازمادرش میخواهد که با آن بازی کند، نه؟
یک راه بهتر انتخاب کنید.
برمیگردم....
(خنده حضار)
او هم هیچکدام را انجام نمیداد.
دستپاچه میشود.
(خنده حضار)
همه معنی این نگاه از کنار را می دانید، نه؟
سه تا مطالعه انجام شده دو تا آزمایش یکی دستگاه کنترل
آزمایشی که نسبت به به سمت فشار دادن کنترل واکنش منفی نشان داد
وقتی کودک را نگاه میکنید.
یک کم دستپاچه میشد. نمیدانست چه کار کند و به مادرش تکیه میکند.
بعد او برمیگردد در نتیجه
آزمایشگر که واکنش مثبت نشان داد مشغول تماشای اوست.
کسی حواسش نیست- حالا او آماده بازی است.
(خنده حضار)
دادهها نشان میدهد
ما نقطه فشار کودکان را پیدا کردیم
درواقع، آنها تحت تاثیرارزشها و دستورالعمل آزمایشگرها هستند.
در آزمایش اول کودکان نمیدانستند
ما آنها را مثبت یا منفی ارزیابی میکنیم.
سعی کردند امنترین راه را انتخاب کنند
و صبرکردند تا من برگردم ودستگاه کنترل را فشار دهند.
کودکان در مطالعه دوم،
وقتی نگاهشان میکردم جور قابل ملاحظهای دستگاه کنترل مثبت را فشار میدادند
اما وقتی برمیگشتم،
بلافاصله منفی را برمیداشتند و با آن بازی میکردند.
مخصوصا در مطالعه کنترل
وقتی ما ارزشهای منفی و مثبت را برداشتیم--
و گفتیم« خوب، هرکدام از این دستگاههای کنترل ---
دکمه فشار رفتار کودکان، نسبت به شرایط متفاوت نبود
درواقع آن ارزشهایی بود که ما به آن کنترلها داده بودیم
در مطالعه قبلی، رفتارها را به آن سمت برده بود.
خلاصه اینکه،
کودکان در پژوهش سوم کنترل را بیشتر فشار میدادند
وقتی که آزمایشگرهایی که واکنش مثبت داشتند نگاه میکردند.
برخلاف وقتی که آزمایشگرها واکنش منفی داشتند.
نه بهطور تصادفی،
کودکان درحدود این سن خجالتی میشوند
در شرایطی که ارزیابی منفی دربارهشان هست،
مثل نگاه کردن در آیینه
و دیدن یک لکه روی بینیشان.
برای بزرگسالان، مثل دیدن اسفناج بین دندانهایمان است.
(خنده حضار)
خب، براساس این یافتهها چه میتوان گفت؟
بهجز اینکه، نوزادان واقعا موذی هستند.
(خنده حضار)
از همان ابتدا، کودکان مانند بزرگسالان
روی ارزشهایی که ما بر رفتارها و اشیا میگذاریم حساس هستند. و مهمتر این که
آنها از این ارزشها برای شکل گیری رفتارهایشان استفاده میکنند.
ازاین موضوع چه آگاه باشیم یا نباشم،
ما مرتب در محیط پیرامونی با ارزشها ارتباط برقرار میکنیم.
منظورم ارزشهایی مثل «مهربان باش» «دزدی نکن» نیست،
هر چند که آنها هم ارزش هستند.
منظورم این است که ما مرتب به دیگران، خصوصا کودکان نشان میدهیم
چه چیزی خوب است، ارزشمند است، قابل تقدیر است یا نیست.
و بیشتر وقتها
بدون توجه این کار را انجام میدهیم.
روانشناسان برای کشف محتوای ذهن رفتارها را مطالعه میکنند،
چرا که رفتارهای ما بازتابی از باورهای ماست
ارزشها و علایق ما.
در آتلانتا هم ما همین باور را داریم.
کوکا بهتر از پپسی است.
(تشویق حضار)
شاید به این دلیل باشد که کوکا در آتلانتا تولید شد.
اما جدای از آن،
این واقعیت مشهود است که بیشتر مردم کوکا را انتخاب میکنند.
به همین صورت،
ما با ارزشها ارتباط برقرار میکنیم
وقتی بیشتر از دختران تعریف می کنیم
به خاطر موهای زیبا یا لباس زیبایشان
اما پسران را به خاطر هوششان.
یا وقتی بهعنوان پاداش رفتار خوب به جای یک خوراکی مقوی،
آبنبات میدهیم.
بزرگسالان و کودکان عجیب در انتخاب ارزشها
از این رفتارهای لطیف تاثیرپذیر هستند.
واز طرف دیگر، منجر به شکلگیری رفتارشان میشود.
پژوهشی که امروز با شما درمیان گذاشتم
معتقد است که این توانایی از مراحل اولیه رشد شروع میشود،
حتی قبل ازاین که بتوانیم یک جمله کامل بگوییم
یا توالت برویم.
و این بخش جدایی ناپذیر از شخصیتی است که ما شدهایم.
قبل از اینکه بروم،
دوست دارم که روی ارزشهایی تامل کنید
که در همه تعاملهای روزانه اعمال میکنیم
و این که این ارزشها چگونه میتوانند رفتارهای اطرافیان را هم شکل دهد.
مثلا، نمایانگر چه ارزشی است
وقتی که بیشتر با نگاه کردن به تلفن خود لبخند میزنیم
به جای لبخند زدن به بقیه مردم؟
ازآن طرف، درنظر بگیرید که چگونه رفتارهای شما با اطرافیانتان شکل گرفته است،
به شیوهای که شاید قبلا در مورد آن فکر نکردهاید.
برگردیم به همان تصویر ساده،
که پپسی را ترجیح میدهید یا کوکا را؟
یا اینکه این ترجیح صرفا متاثر از ارزشگذاری اطرافیانتان است؟
والدین و معلمها این امتیاز را دارند
که رفتارهای کودکان را شکل دهند.
مهم است که به یاد داشته باشید
از طریق ارزشهایی که هر روز در روابطمان ایجاد میکنیم
این قدرت را داریم که رفتار اطرافیان خود را شکل دهیم.
متشکرم.
(تشویق حضار)