Op het moment dat ze het zei,
zakte de temperatuur in mijn klas.
Mijn leerlingen zijn meestal op me gefocust,
maar ze zaten te schuifelen op hun stoel en keken weg.
Ik ben een zwarte vrouw
die lesgeeft over de geschiedenis van ras en de Amerikaanse slavernij.
Ik ben me ervan bewust
dat mijn sociale identiteit altijd te kijk staat.
En mijn studenten zijn ook kwetsbaar,
dus ben ik voorzichtig.
Ik probeer te anticiperen
op welk deel van mijn les het mis zou kunnen gaan.
Maar eerlijk,
deze had ik niet eens zien aankomen.
Geen van mijn jaren universiteit had me voorbereid op wat te doen
wanneer het n-woord in mijn klas zou opduiken.
Ik gaf mijn eerste jaar les
toen die student dat n-woord in mijn klas gebruikte.
Ze gebruikte het niet als scheldwoord.
Ze was bijdehand.
Ze kwam voorbereid naar de les,
ze zat op de eerste rij
en ze stond altijd aan mijn kant.
Toen ze het zei,
zei ze iets over mijn lezing,
door een regel uit een film, een komedie uit 1970, te citeren
met twee racistische beledigingen.
Een over mensen van Chinese afkomst
en de ander het n-woord.
Zodra ze het zei, stak ik mijn handen op en zei: "Hola, hola."
Maar ze verzekerde me:
"Het is een grap uit 'Blazing Saddles'",
en toen zei ze het nog eens.
Dit was 10 jaar geleden
en hoe ik er op inging heeft me lange tijd dwarsgezeten.
Het was niet de eerste keer dat ik aan het woord dacht
in een academische context.
Ik ben professor in de geschiedenis van de VS
en het duikt op in veel documenten waarover ik les geef.
Dus moest ik een keuze maken.
Na overleg met iemand die ik vertrouwde,
besloot ik om het nooit uit te spreken.
Niet eens om het te citeren.
Maar in plaats daarvan gebruik te maken
van de eufemistische uitdrukking: het 'n-woord'.
Zelfs deze beslissing was ingewikkeld.
Ik had nog geen vaste aanstelling
en was bang dat oudere collega's
zouden denken dat ik door de uitdrukking te gebruiken
geen serieuze geleerde zou zijn.
Maar het echte woord zeggen voelde nog slechter aan.
Het incident in mijn klas dwong me
om publiekelijk af te rekenen met het woord.
De geschiedenis, het geweld,
maar ook --
De geschiedenis, het geweld,
maar ook elke keer dat het me toegeroepen werd,
of in mijn bijzijn terloops werd gebruikt,
telkens als het iemand op de tong lag,
dat alles ging toen door me heen
terwijl ik daar voor de klas stond.
En ik had geen idee wat te doen.
Daarom noem ik verhalen zoals het mijne: punten van ontmoeting.
Een punt van ontmoeting beschrijft
het moment dat je geconfronteerd wordt met het n-woord.
Als je ooit gekwetst of geprovoceerd werd door het woord,
hetzij als gevolg van een vervelende sociale situatie,
een ongemakkelijk academisch gesprek,
iets wat je hoorde in de popcultuur,
of als je ermee werd uitgescholden,
of iemand anders werd ermee uitgescholden,
heb je een punt van ontmoeting ervaren.
En afhankelijk van wie je bent en hoe je dat moment verwerkt,
kan je een scala van reacties hebben.
Het kan je een beetje irriteren
of het kan ongelooflijk pijnlijk en vernederend zijn.
Ik had veel van die punten van ontmoeting tijdens mijn leven,
maar één ding is waar:
je hebt niet veel ruimte om erover te praten.
Die dag in mijn klas leek vrij veel op al die keren
dat ik het n-woord ongewenst tegenkwam.
Ik bevroor.
Omdat het moeilijk valt om over het n-woord te praten.
Een deel van de reden dat het zo moeilijk is
om over het n-woord te praten,
is dat er meestal op één manier over wordt gesproken,
bij wijze van spreken, horen we de hele tijd, toch?
Het is maar een woord.
De brandende vraag in de sociale media
gaat over wie het wel en wie het niet mag zeggen.
De zwarte intellectueel Ta-Nehisi Coates doet baanbrekend werk
voor het verdedigen van het Afro-Amerikaanse gebruik ervan.
Aan de andere kant beweert Wendy Kaminer,
een witte bepleiter van vrijheid van meningsuiting,
dat als we het niet gewoon gaan gebruiken,
we het woord macht geven.
En veel mensen voelen het zo.
Het Pew Center is onlangs de discussie aangegaan.
In het onderzoek 'Race in Amerika 2019'
vroegen onderzoekers Amerikaanse volwassenen
of ze dachten dat het oké was
dat een witte persoon het n-woord gebruikte.
Zeventig procent van alle ondervraagde volwassenen zei: nooit.
En deze debatten zijn belangrijk.
Maar in feite verdoezelen ze iets anders.
Ze weerhouden ons ervan om het echte gesprek aan te gaan.
Namelijk dat het n-woord niet alleen maar een woord is.
Het zit niet netjes opgeslagen in een racistisch verleden
als overblijfsel van de slavernij.
Fundamenteel is het n-woord een idee vermomd als een woord:
dat zwarte mensen intellectueel,
biologisch
en onveranderlijk inferieur zijn aan witten.
En -- en ik denk dat dat het belangrijkste onderdeel is --
dat die minderwaardigheid betekent dat het onrecht dat we lijden
en de ongelijkheid die wij moeten verdragen
in wezen onze eigen schuld is.
Dus, ja, het is zo ...
Het woord alleen maar zien als racistisch braaksel
of als een obsceniteit in hiphop-muziek,
laat het klinken alsof het een ziekte is
van de Amerikaanse stembanden
die alleen maar weggeknipt hoeft te worden.
Dat is het niet en dat gaat niet.
Ik leerde dit uit de gesprekken met mijn studenten.
Bij de volgende les
verontschuldigde ik me
en liet verstaan
dat ik het anders zou aanpakken.
Studenten zouden het woord zien in mijn powerpoints,
in films, in de essays die ze lazen,
maar we zouden het woord nooit hardop zeggen in de klas.
Niemand heeft het ooit weer gezegd.
Maar veel leerden ze er ook niet uit.
Wat me later het meest stoorde,
was dat ik de studenten niet eens had uitgelegd
waarom van alle verachtelijke, problematische woorden
in het Amerikaanse Engels,
net dit bepaald woord zijn eigen buffer had,
de vervanguitdrukking, het 'n-woord'.
De meeste van mijn studenten,
velen van hen geboren in de late jaren 1990 en daarna,
wist niet eens dat de uitdrukking 'n-woord'
een relatieve nieuwkomer was in het Amerikaanse Engels.
Toen ik opgroeide, bestond het niet.
Maar in de late jaren 1980
begonnen zwarte studenten, schrijvers, intellectuelen,
meer en meer te praten over de racistische aanvallen tegen hen.
In toenemende mate, toen ze deze verhalen vertelden,
stopten ze met het gebruik van het woord.
In plaats daarvan reduceerden ze het tot de initiaal n
en noemden het: het 'n-woord'.
Zij vonden dat telkens als het woord werd uitgesproken,
het oude wonden openreet, dus weigerden ze het te zeggen.
Ze wisten dat hun luisteraars het echte woord in hun hoofd zouden horen.
Dat was niet het punt.
Het ging erom dat ze het woord niet in eigen mond wilden nemen
of rondstrooien.
Door dit te doen,
deden ze een hele natie nadenken
over het gebruik ervan.
Dit was zo'n radicale zet
dat mensen er nog steeds boos over zijn.
Critici beschuldigen degenen onder ons die de term 'n-woord' gebruiken --
of mensen die verontwaardigd raken
gewoon omdat het woord wordt gezegd --
'overdreven principieel' te zijn,
politiek correct
of, zoals ik net een paar weken geleden las in The New York Times:
'onverdraaglijk overgevoelig'.
Toch?
Dus ging ik daar een beetje in mee,
en daarom stelde ik de volgende keer dat ik de cursus gaf
een debat over de vrijheid van meningsuiting voor.
Het n-woord aan de universiteit: wie is voor of tegen?
Ik was er zeker van dat studenten graag
zouden debatteren over wie het mocht zeggen en wie niet.
Maar zo ging het niet.
In plaats daarvan ...
begonnen mijn studenten op te biechten.
Een witte studente uit New Jersey sprak over toekijken
terwijl een zwarte jongen op haar school met dit woord werd gepest.
Ze deed niets en jaren later voelde ze nog steeds de schuld.
Een ander uit Connecticut
sprak over de pijn van het doorsnijden
van een zeer nauwe relatie met een familielid,
want dat familielid weigerde om te stoppen met het woord te zeggen.
Een van de meest memorabele verhalen kwam van een zeer rustige zwarte student
uit South Carolina.
Ze begreep al die drukte niet.
Ze zei dat iedereen op haar school het woord gebruikte.
Het ging niet over kinderen die elkaar uitscholden in de gangen.
Ze legde uit dat op haar school,
als docenten en bestuurders
gefrustreerd raakten door een Afro-Amerikaanse student,
ze deze student met het echte n-woord noemden.
Ze zei dat ze dat helemaal niet erg vond.
Maar dan een paar dagen later
kwam ze me opzoeken tijdens mijn kantooruren, en weende.
Ze dacht dat ze immuun was.
Ze besefte dat ze het niet was.
In de afgelopen 10 jaar
hoorde ik letterlijk honderden van deze verhalen
van allerlei mensen van alle leeftijden.
Vijftigers herinnerden zich verhalen uit de lagere school
en van toen ze zes waren,
van hoe ze ofwel mensen zo noemden ofwel zelf zo genoemd werden,
maar dat ze al die jaren dit woord met zich meesleepten, weet je.
Ik luisterde naar mensen die over hun punten van ontmoeting praatten.
Het patroon dat voor mij naar voren kwam
en dat ik als leraar het meest schokkend vond,
was dat de meest beladen plaats
voor deze punten van ontmoeting
de klas is.
De meeste Amerikaanse kinderen gaan het n-woord in de klas tegenkomen.
Een van de meest toegewezen boeken in de Amerikaanse middelbare scholen
is Mark Twains 'De avonturen van Huckleberry Finn',
waarin het woord meer dan 200 keer verschijnt.
Dit is geen aanklacht van 'Huck Finn'.
Het woord kom je veel tegen in de VS literatuur en geschiedenis.
De Afro-Amerikaanse literatuur staat er vol van.
Maar toch hoor ik van studenten
dat wanneer het woord tijdens een les
zonder discussie en context wordt gezegd,
het de hele klasomgeving vergiftigt.
Het vertrouwen tussen student en docent is gebroken.
En toch gebruiken veel leraren,
vaak met de beste bedoelingen,
nog steeds het n-woord in de klas.
Ze willen de verschrikkingen van het Amerikaanse racisme
laten zien en benadrukken,
en gebruiken het om te choqueren.
Oproepen ervan benadrukt de lelijkheid van het verleden van onze natie.
Ze vergeten dat die ideeën springlevend zijn in ons culturele weefsel.
Het vijf-letter-woord is als een capsule van opgehoopte pijn.
Elke keer als het wordt gezegd, elke keer,
emaneert het het haatdragende idee
dat zwarte mensen minder zijn.
Mijn zwarte studenten vertellen me
dat wanneer het woord valt in de klas,
ze dat voelen alsof er een enorm spotlight op hen schijnt.
Een van mijn studenten vertelde me
dat zijn klasgenoten wiebelhoofden leken
die zich naar hem toe draaiden om zijn reactie te peilen.
Een witte student vertelde me dat toen ze in de achtste klas
leerden over 'To Kill a Mockingbird',
ze het hardop moesten lezen in de klas.
De student was zo gestrest
bij het idee om het woord te moeten lezen --
en de leerkracht drong erop aan dat alle studenten het deden --
dat hij zich het grootste deel van de les
ging wegsteken op het toilet.
Dit is serieus.
Studenten in het hele land
praten over het veranderen van richting en wegblijven uit de les,
vanwege de slechte manier van lesgeven over het n-woord.
De kwestie van het onnadenkend uitspreken van het woord
werd zo intens beleefd
dat het leidde tot protesten in Princeton, Emory,
The New School,
Smith College, waar ik les geef,
en Williams College,
waar onlangs studenten de hele afdeling Engels hebben geboycot
over dit en andere zaken.
Dat waren alleen nog maar de gevallen die het nieuws haalden.
Dit is een crisis.
En al ziet de studentenreactie eruit
als een aanval op de vrijheid van meningsuiting,
neem maar van mij aan dat dit een kwestie is van onderwijs.
Mijn leerlingen zijn niet bang van lesmateriaal met het n-woord.
Ze willen leren over James Baldwin
en William Faulkner
en over de burgerrechtenbeweging.
In feite tonen hun verhalen aan
dat dit woord een centraal onderdeel is van hun leven als jongeren
in de Verenigde Staten.
Het zit in hun favoriete muziek.
En in de populaire cultuur die ze nabootsen,
de shows die ze bekijken,
het zit in tv en films
en wordt herdacht in de musea.
Ze horen het in kleedkamers,
op Instagram,
in de gangen op school,
in de chatrooms van de videogames die ze spelen.
Het is er in de hele wereld waarover ze navigeren.
Maar ze weten niet hoe erover te denken
of zelfs niet wat het woord echt betekent.
Ik begreep zelf niet eens wat het woord betekende,
totdat ik er wat onderzoek over deed.
Ik was verbaasd om te leren
dat zwarte mensen voor het eerst het n-woord in hun vocabulaire opnamen
als politiek protest,
niet in de jaren 1970 of 1980,
maar zo ver terug als de jaren 1770.
Ik wou dat ik meer tijd had om te praten
over de lange, subversieve geschiedenis van de zwarte gebruik van het n-woord.
Maar ik zal dit zeggen:
Vaak komen mijn studenten naar me toe en zeggen:
"Ik begrijp de giftige wortels van dit woord; het is de slavernij."
Ze hebben slechts gedeeltelijk gelijk.
Dit woord, dat al bestond voordat het een scheldwoord werd,
maar een scheldwoord wordt
op een zeer afgetekend moment in de Amerikaanse geschiedenis:
wanneer grote aantallen zwarte mensen beginnen vrij te komen,
eerst in het noorden in de jaren 1820.
Met andere woorden,
dit woord is fundamenteel een aanval op zwarte vrijheid,
zwarte mobiliteit,
en zwarte aspiratie.
Zelfs nu
ontketent niets zo snel een n-woord-tirade
als zwarte mensen die opkomen voor hun rechten,
die gaan waar ze willen of die het voor de wind gaat.
Denk aan de aanvallen op Colin Kaepernick toen hij knielde.
Of Barack Obama toen hij president werd.
Mijn studenten willen deze geschiedenis leren kennen.
Maar als ze vragen stellen, worden ze het zwijgen opgelegd of beschaamd gemaakt.
Door niet te willen praten over het n-woord,
hebben we dit woord tot het ultieme taboe verklaard,
het omgevormd tot iets zo verleidelijks
dat het voor alle Amerikaanse kinderen --
hun raciale achtergrond maakt niet uit --
deel uitmaakt van hun opgroeien
hoe om te gaan met dit woord.
We behandelen gesprekken erover als seks vóór de seksuele voorlichting.
We zijn preuts; we leggen hen het zwijgen op.
Dus leren ze erover van verkeerd geïnformeerde vrienden en al fluisterend.
Ik wou dat ik terug kon gaan naar de klas die dag
en ondanks mijn angst
praten over het feit dat er echt iets gebeurd is.
Niet alleen met mij of mijn zwarte studenten.
Maar met ons allemaal.
Weet je, ik denk
dat we allemaal met elkaar verbonden zijn
door ons onvermogen om te praten over dit woord.
Maar wat als we onze punten van ontmoeting eens verkenden
en erover begonnen te praten?
Vandaag probeer ik in mijn klas de voorwaarden te creëren
om er open en eerlijk over te praten.
Eén van die voorwaarden -- het woord niet uitspreken.
We kunnen erover praten,
want het komt de klas niet in.
Een andere belangrijke voorwaarde
is dat ik mijn zwarte studenten niet verantwoordelijk maak
om er hun klasgenoten over te onderwijzen.
Dat is mijn taak.
Dus kom ik voorbereid.
Ik houd het gesprek strak in handen
en ik ben gewapend met mijn kennis van de geschiedenis.
Ik stel de studenten altijd dezelfde vraag:
waarom is spreken over het n-woord moeilijk?
Hun antwoorden zijn geweldig.
Ze zijn geweldig.
Maar meer dan wat dan ook
ben ik diep vertrouwd geraakt met mijn eigen punten van ontmoeting,
mijn persoonlijke geschiedenis rond dit woord.
Want als het n-woord naar school komt,
of eigenlijk overal,
brengt het de hele gecompliceerde geschiedenis
van het Amerikaanse racisme met zich mee.
De geschiedenis van de natie
en die van mij,
hier en nu.
Er is geen ontkomen aan.
(Applaus)