Πρόσφατα με απασχολούσαν πολύ τα παγκόσμια ζητήματα
και πόσο άλλαξε ο κόσμος τα τελευταία 20, 30 ή 40 χρόνια.
Πριν από 20 ή 30 χρόνια,
αν μια κότα είχε γρίπη, φτερνιζόταν και πέθαινε
σε ένα απομακρυσμένο χωριό στην Ανατολική Ασία
θα ήταν τραγικό για την κότα
και τους στενούς συγγενείς της
αλλά νομίζω ότι θα ήταν κάπως απίθανο
να φοβηθούμε μήπως προκληθεί παγκόσμια πανδημία
και πεθάνουν εκατομμύρια άνθρωποι.
Πριν από 20 ή 30 χρόνια, αν μια τράπεζα στη βόρεια Αμερική
δάνειζε υπερβολικά ποσά σε κάποια άτομα
που δεν μπορούσαν να τα ξεπληρώσουν
και η τράπεζα χρεοκοπούσε,
θα ήταν κακό για τον δανειστή και για τον δανειζόμενο,
αλλά δεν φανταζόμασταν ότι θα έκανε
το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα να γονατίσει
για περίπου μια δεκαετία.
Αυτό ονομάζεται παγκοσμιοποίηση.
Αυτό είναι το θαύμα που μας έδωσε τη δυνατότητα
να μεταφέρουμε το σώμα και τις σκέψεις μας
τις λέξεις μας, τις εικόνες μας, τις ιδέες μας,
την εκπαίδευσή μας και τη γνώση μας σε όλον τον πλανήτη
όλο και πιο γρήγορα και φθηνά.
Έχει προκαλέσει αρκετά δεινά
όπως αυτά που μόλις περιέγραψα
όμως έχει φέρει και πολλά θετικά.
Πολλοί από εμάς δεν είμαστε ενήμεροι
για την τρομερή επιτυχία των Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας,
αρκετοί από τους οποίους έχουν επιτευχθεί
αρκετά πριν να λήξει η προθεσμία.
Αυτό αποδεικνύει ότι το ανθρώπινο είδος
είναι ικανό να επιτύχει εξαιρετική πρόοδο
εάν πραγματικά συνεργαστεί και προσπαθήσει σκληρά.
Αλλά στις μέρες μας, για να το πω επιγραμματικά
νιώθω ότι κατά κάποιο τρόπο η παγκοσμιοποίηση
μας έχει αιφνιδιάσει
και δεν ανταποκριθήκαμε άμεσα.
Εάν δούμε το μειονέκτημα της παγκοσμιοποίησης
θα λέγαμε ότι μερικές φορές είναι πραγματικά σαρωτική.
Όλες οι μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε σήμερα
όπως η κλιματική αλλαγή και τα ανθρώπινα δικαιώματα,
το δημογραφικό πρόβλημα, η τρομοκρατία και οι πανδημίες,
το εμπόριο ναρκωτικών, η σύγχρονη ανθρώπινη δουλεία,
η αφάνιση ειδών, θα μπορούσα να συνεχίσω.
Δεν κάνουμε μεγάλη πρόοδο
σε αρκετές από αυτές τις προκλήσεις.
Λοιπόν αυτή είναι, εν συντομία, η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε σήμερα
σε αυτή την ενδιαφέρουσα καμπή της ιστορίας.
Αυτό πρέπει σαφώς να είναι το επόμενο βήμα.
Πρέπει κάπως να βάλουμε τα δυνατά μας
και να ανακαλύψουμε τρόπους να παγκοσμιοποιήσουμε
καλύτερα τις λύσεις προβλημάτων
ώστε να μην γίνουμε απλά ένα είδος
θύμα της παγκοσμιοποίησης των προβλημάτων.
Γιατί σημειώνουμε πρόοδο με τόσο αργούς ρυθμούς;
Ποια είναι η αιτία;
Φυσικά υπάρχουν αρκετές αιτίες,
αλλά ίσως η πρωταρχική είναι
ότι ως είδος είμαστε ακόμη οργανωμένοι
κατά τον ίδιο τρόπο οργάνωσης με 200 ή 300 χρόνια πριν.
Έχει απομείνει μία υπερδύναμη στον πλανήτη
και αυτή είναι τα 7 δις κάτοικοί της,
εμείς που προκαλούμε αυτά τα προβλήματα.
Παρεμπιπτόντως, τα ίδια 7 δισεκατομμύρια
είναι και αυτοί που θα τα επιλύσουν.
Πώς όμως είναι οργανωμένα αυτά τα 7 δισεκατομμύρια;
Είναι οργανωμένα σε περίπου 200 έθνη-κράτη
και τα έθνη έχουν κυβερνήσεις
που θεσπίζουν νόμους
και μας κάνουν να συμπεριφερόμαστε με ορισμένο τρόπο.
Είναι ένα αρκετά αποτελεσματικό σύστημα,
αλλά το πρόβλημα βρίσκεται στον τρόπο που έχουν θεσπιστεί οι νόμοι
και στον τρόπο σκέψης αυτών των κυβερνήσεων
που είναι απόλυτα λάθος για την επίλυση παγκόσμιων προβλημάτων
διότι υπάρχει εσωστρέφεια.
Οι πολιτικοί που ψηφίζουμε
αλλά και αυτοί που δεν ψηφίζουμε, γενικά
ασχολούνται με τις λεπτομέρειες
και δε βλέπουν τα πράγματα από απόσταση.
Κοιτάζουν προς τα «έσω», προσποιούνται και συμπεριφέρονται
σαν να πιστεύουν ότι κάθε χώρα είναι ένα νησί
που μπορεί να ζει καλά και ανεξάρτητα
απ' όλα τα άλλα κράτη
στον δικό της μικρό πλανήτη
μέσα στο δικό της μικρό ηλιακό σύστημα.
Το πρόβλημα είναι ότι
υπάρχουν χώρες που ανταγωνίζονται μεταξύ τους,
χώρες που πολεμούν η μια την άλλη.
Αυτή την εβδομάδα ή όποια άλλη εξετάσουμε
θα δείτε ανθρώπους να αλληλοσκοτώνονται από χώρα σε χώρα,
όμως ακόμη και όταν δεν συμβαίνει αυτό,
υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ των χωρών,
κάθε μία προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την άλλη.
Αυτό ξεκάθαρα δεν είναι ένα καλό καθεστώς.
Προφανώς πρέπει να το αλλάξουμε.
Προφανώς πρέπει να βρούμε τρόπους
να ενθαρρύνουμε τις χώρες να αρχίσουν να συνεργάζονται
λίγο περισσότερο.
Και γιατί δεν το κάνουν αυτό;
Γιατί οι ηγέτες των χωρών επιμένουν στην εσωστρέφεια;
Ο πρώτος και πιο προφανής λόγος είναι επειδή αυτό τους ζητάμε να κάνουν.
Αυτό τους λέμε να κάνουν.
Όταν εκλέγουμε κυβερνήσεις
ή όταν ανεχόμαστε μη εκλεγμένες κυβερνήσεις,
ουσιαστικά, τους λέμε ότι αυτό που θέλουμε
στην χώρα μας να μας προσφέρουν
είναι ορισμένα πράγματα.
Θέλουμε να μας προσφέρουν ευημερία,
ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα, να εφαρμόσουν διαφάνεια, δικαιοσύνη
όλα αυτά.
Εάν δεν αρχίσουμε εμείς να ζητάμε από τις κυβερνήσεις μας
να έχουν έστω και μια μικρή εξωστρέφεια,
να εξετάζουν τα παγκόσμια προβλήματα που θα μας αφανίσουν όλους,
εάν δεν τα λάβουμε υπόψη,
δύσκολα θα μπορέσουμε να τους κατηγορήσουμε
εάν συνεχίζουν να εφαρμόζουν πολιτική εσωστρέφειας,
εάν η σκέψη τους περιορίζεται τοπικά
αντί να είναι διορατική.
Αυτός είναι και ο πρώτος λόγος που δεν γίνονται αλλαγές.
Ο δεύτερος λόγος είναι ότι αυτές οι κυβερνήσεις,
όπως όλοι μας,
είναι πολιτισμικά ψυχοπαθείς.
Δεν θέλω να φανώ αγενής, αλλά ξέρετε ποιον λέμε ψυχοπαθή.
Είναι το άτομο που,
δυστυχώς για τον ίδιο,
δεν έχει την ικανότητα να συμπάσχει πραγματικά
με άλλους ανθρώπους.
Όταν κοιτάζουν γύρω τους
δεν βλέπουν άλλους ανθρώπους
με βαθιά, πλούσια, τρισδιάστατη προσωπική ζωή,
με στόχους και φιλοδοξίες.
Αυτό που βλέπουν είναι χάρτινες φιγούρες
που είναι λυπηρό, δείχνει μοναξιά,
αλλά ευτυχώς είναι πολύ σπάνιο.
Όμως οι περισσότεροι από εμάς, στην πραγματικότητα,
δεν είμαστε και τόσο καλοί στη συναίσθηση;
Φυσικά και δείχνουμε συναίσθηση
όταν έχουμε να κάνουμε με άτομα
που μας μοιάζουν εξωτερικά
και περπατούν, μιλούν, τρώνε και προσεύχονται
και φορούν ρούχα περίπου σαν και εμάς,
όταν όμως δεν τα κάνουν αυτά,
δεν ντύνονται όπως εμείς,
δεν προσεύχονται όπως εμείς
και δεν μιλούν όπως εμείς,
δεν έχουμε και εμείς την τάση να τους βλέπουμε
έστω και λίγο σαν χάρτινες φιγούρες;
Αυτό πρέπει να αναρωτηθούμε.
Πιστεύω ότι πρέπει συνεχώς να το έχουμε υπό έλεγχο.
Είμαστε εμείς και οι πολιτικοί μας μέχρι κάποιο σημείο
πολιτισμικά ψυχοπαθείς;
Ο τρίτος λόγος δεν αξίζει καν να αναφερθεί
επειδή είναι τόσο ανόητος,
ωστόσο σε κυβερνήσεις υπάρχει η πεποίθηση
ότι οι εγχώριες προτεραιότητες
και η διεθνείς προτεραιότητες
είναι ασυμβίβαστες και πάντα έτσι θα είναι.
Αυτό είναι παραλογισμός!
Δουλεύω ως σύμβουλος σε θέματα πολιτικής.
Έχω περάσει τα τελευταία 15 περίπου χρόνια
συμβουλεύοντας κυβερνήσεις παγκοσμίως,
και όλα αυτά τα χρόνια δεν έχω δει ούτε μία φορά
ένα θέμα εσωτερικής πολιτικής
που δεν μπορούσε να επιλυθεί πιο ευρηματικά,
αποτελεσματικά και γρήγορα
παρά μόνο εάν το θεωρήσουμε ένα διεθνές πρόβλημα
και το εξετάσουμε σε διεθνές πλαίσιο
συγκρίνοντας τι έχουν κάνει άλλοι
φέρνοντας και άλλους στο θέμα, δουλεύοντας με εξωτερική βλέψη
αντί να δουλεύουμε εσωτερικά.
Έτσι πιθανόν να πείτε, ότι δεδομένων όλων αυτών,
γιατί δεν υπάρχει αποτέλεσμα;
Γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε τους πολιτικούς μας να αλλάξουν;
Γιατί δεν μπορούμε να τους το απαιτήσουμε;
Εγώ, όπως πολλοί άλλοι, περνάω πολύ χρόνο κάνοντας παράπονα
για το πόσο δύσκολο είναι να κάνεις τους ανθρώπους να αλλάξουν,
όμως δεν πρέπει να γίνεται φασαρία γι' αυτό.
Πρέπει απλώς να αποδεχτούμε
ότι είμαστε ένα έμφυτα συντηρητικό είδος.
Δεν μας αρέσουν οι αλλαγές.
Αυτό συμβαίνει για πολύ λογικούς εξελικτικούς λόγους.
Πιθανόν να μη βρισκόμασταν εδώ σήμερα
εάν δεν αντιστεκόμασταν τόσο στις αλλαγές.
Είναι πολύ απλό: Χιλιάδες χρόνια πριν
ανακαλύψαμε ότι εάν συνεχίζαμε
να κάνουμε τα ίδια πράγματα δεν θα πεθαίναμε,
επειδή ότι έχουμε ξανακάνει
εξ' ορισμού δεν μας σκότωσε
και με την προϋπόθεση ότι κάνουμε τα ίδια
όλα θα πάνε καλά.
Είναι πολύ λογικό να μην κάνεις κάτι καινούργιο διότι μπορεί να σκοτωθείς.
Όμως, φυσικά, υπάρχουν εξαιρέσεις.
Διαφορετικά δεν θα υπήρχε πρόοδος.
Μια ενδιαφέρουσα εξαίρεση είναι όταν μπορείς να δείξεις σε ανθρώπους
ότι πιθανόν να έχουν κάποιο συμφέρον
όταν δείχνοντας πίστη
αλλάζουν έστω και λίγο.
Έτσι πέρασα τα τελευταία 10 με 15 χρόνια
προσπαθώντας να βρω εκείνο το στοιχείο
που θα ενθάρρυνε όχι μόνο πολιτικούς
αλλά επιχειρηματίες και το γενικό πληθυσμό
όλους μας να έχουμε εξωστρεφή τρόπο σκέψης,
να σκεφτόμαστε με βάση την συνολική εικόνα,
να μην είμαστε συνεχώς εσωστρεφείς αλλά κάποτε και εξωστρεφείς.
Τότε είναι που ανακάλυψα
κάτι αρκετά σημαντικό.
Το 2005 ξεκίνησα μια μελέτη
που ονομάζεται Δείκτης Φήμης Χωρών, ο ΝΒΙ,
και είναι μια ευρείας-κλίμακας δημοσκόπηση
μεγάλου δείγματος του παγκόσμιου πληθυσμού
που αντιπροσωπεύει περίπου 70 τοις εκατό
του πληθυσμού του πλανήτη.
Ξεκίνησα με μια σειρά από ερωτήσεις
για το πώς αντιλαμβάνονται άλλες χώρες.
Ο δείκτης ΝΒΙ με τα χρόνια
έχει αναπτυχθεί σε μεγάλη βάση δεδομένων
Έχει περίπου 200 δισεκατομμύρια στοιχεία
και παρακολουθεί τη γνώμη απλών πολιτών για άλλες χώρες
και γιατί έχουν αυτήν την άποψη.
Γιατί το έκανα αυτό; Επειδή οι κυβερνήσεις που συμβουλεύω
ενδιαφέρονται πολύ να μάθουν
τι εικόνα παρουσιάζουν.
Ξέρουν, εν μέρει επειδή τους ενθάρρυνα να το συνειδητοποιήσουν
ότι οι χώρες εξαρτώνται
κατά μεγάλο μέρος από τη φήμη τους
για να επιβιώσουν και να προοδεύσουν στον κόσμο.
Εάν μια χώρα έχει θαυμάσια θετική εικόνα
όπως η Γερμανία, η Σουηδία και η Ελβετία
όλα είναι εύκολα και φθηνά.
Έχεις περισσότερο τουρισμό και επενδύσεις.
Πωλούνται τα εγχώρια προϊόντα ακριβότερα.
Εάν αντιθέτως έχετε μια χώρα
με πολύ αδύναμη ή πολύ αρνητική εικόνα,
όλα είναι δυσκολότερα και ακριβότερα.
Έτσι οι κυβερνήσεις νοιάζονται απεγνωσμένα
για την εικόνα της χώρας τους
διότι άμεσα κάνει τη διαφορά
στα χρήματα που μπορούν να βγάλουν,
και αυτό υποσχέθηκαν στον λαό
ότι επρόκειτο να του προσφέρουν.
Πριν από μερικά χρόνια σκέφτηκα να κάνω
ένα μικρό διάλειμμα, να παρατηρήσω τη γιγαντιαία βάση δεδομένων
και να τη ρωτήσω,
γιατί κάποιοι προτιμούν μία χώρα
περισσότερο από μία άλλη;
Το συμπέρασμα που βγήκε από τη βάση δεδομένων
με έκανε να νιώσω απόλυτη κατάπληξη.
Ήταν 6,8.
Δεν έχω χρόνο να εξηγήσω με λεπτομέρεια.
Ουσιαστικά αυτό που μου είπε ήταν -
(Γέλια) (Χειροκρότημα) -
ότι τα είδη των χωρών που προτιμούμε είναι οι καλές χώρες.
Δεν θαυμάζουμε χώρες κυρίως επειδή είναι πλούσιες
επειδή είναι ισχυρές, επιτυχημένες,
επειδή είναι σύγχρονες ή επειδή είναι τεχνολογικά προηγμένες.
Κυρίως θαυμάζουμε χώρες που είναι καλές.
Τι εννοούμε όταν λέμε καλές;
Εννοούμε χώρες που φαίνεται να συνεισφέρουν
κάτι στον κόσμο που ζούμε,
χώρες που πράγματι κάνουν τον κόσμο ασφαλέστερο
ή καλύτερο ή πλουσιότερο ή δικαιότερο.
Τέτοιες χώρες συμπαθούμε.
Αυτή η ανακάλυψη είναι μεγάλης σημασίας -
καταλαβαίνετε που το πάω -
επειδή τετραγωνίζουμε τον κύκλο.
Τώρα μπορώ να πω σε οποιαδήποτε κυβέρνηση, και συχνά το κάνω,
ότι για να τα πάει καλά πρέπει να κάνει το καλό.
Εάν θέλετε να πουλάτε περισσότερα προϊόντα,
να έχετε περισσότερες επενδύσεις,
εάν θέλετε να γίνετε πιο ανταγωνιστικοί,
τότε πρέπει να συμμορφωθείτε,
διότι έτσι οι άνθρωποι θα σας σέβονται
και θα θέλουν να κάνουν συναλλαγές μαζί σας
και έτσι όσο περισσότερο συνεργάζεσαι
τόσο πιο ανταγωνιστικός γίνεσαι.
Πρόκειται για μια αρκετά σημαντική ανακάλυψη
που μόλις πραγματοποιήθηκε
ένιωσα να μου έρχεται ένας άλλος δείκτης.
Ορκίζομαι ότι όσο μεγαλώνω οι ιδέες μου γίνονται πιο απλές
και πολύ πιο παιδιάστικες.
Τον δείκτη αυτό τον ονόμασα ο «Δείκτης Καλής Χώρας»,
και κάνει αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος.
Μετράει, ή τουλάχιστον προσπαθεί να μετρήσει
ακριβώς πόσο κάθε χώρα στον πλανήτη συνεισφέρει
όχι στο δικό της πληθυσμό αλλά στην υπόλοιπη ανθρωπότητα.
Περιέργως κανείς δεν είχε ποτέ σκεφτεί
να μετρήσει κάτι τέτοιο στο παρελθόν.
Λοιπόν, εγώ και ο συνάδελφός μου Δρ Ρόμπερτ Γκόβερς περάσαμε
το μεγαλύτερο μέρος των τελευταίων 2 ετών
με τη βοήθεια αρκετών σοβαρών και έξυπνων ατόμων
συγκεντρώσαμε όλα τα αξιόπιστα στοιχεία παγκόσμια
ότι βρήκαμε σχετικά με τη συνεισφορά κάθε χώρας
στον παγκόσμιο χάρτη.
Περιμένετε να σας πω ποια χώρα έρχεται πρώτη.
Θα σας το πω,
αλλά πρώτα θέλω να ξεκαθαρίσω
ακριβώς τι εννοώ
όταν λέω καλή χώρα.
Δεν εννοώ ηθικά καλή.
Όταν λέω ότι η χώρα τάδε
είναι η καλυτερότερη χώρα στον πλανήτη
και εννοώ καλυτερότερη και όχι άριστη.
Η άριστη είναι κάτι διαφορετικό.
Όταν μιλάμε για μια καλή χώρα,
μπορεί να είναι καλή, καλύτερη και καλυτερότερη.
Δεν είναι το ίδιο με την καλή, πιο καλή και στη συνέχεια άριστη.
Η καλή χώρα απλά συμβάλλει περισσότερο
στην ανθρωπότητα από οποιαδήποτε άλλη.
Δεν αναφέρομαι στο πώς συμπεριφέρονται εντώς
διότι αυτό μετριέται αλλού.
Και ο νικητής είναι
η Ιρλανδία.
(Χειροκρότημα)
Σύμφωνα με αυτές τις πληροφορίες
καμία χώρα στη Γη, κατά κεφαλή πληθυσμού,
ανά δολάριο του ΑΕΠ, δεν συνεισφέρει περισσότερο
στον κόσμο που ζούμε, από την Ιρλανδία.
Τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει ότι πριν πάμε για ύπνο
πρέπει όλοι μας τα τελευταία 15 δευτερόλεπτα πριν αποκοιμηθούμε
η τελευταία μας σκέψη πρέπει να είναι,
να πάρει, χαίρομαι που υπάρχει η Ιρλανδία!
(Γέλια)
Και αυτό - (Χειροκρότημα) -
εν μέσω σοβαρής οικονομικής κρίσης,
πιστεύω ότι είναι σημαντικό να διδαχτούμε από αυτό
ότι εάν θυμάσαι τις διεθνείς σου υποχρεώσεις
ενόσω προσπαθείς να ανοικοδομήσεις την οικονομία σου,
τότε όντως έχεις πετύχει κάτι.
Η Φινλανδία κατατάσσεται περίπου στην ίδια θέση.
Ο μόνος λόγος που βρίσκεται κάτω από την Ιρλανδία
είναι επειδή το χαμηλότερο ποσοστό της είναι χαμηλότερο από της Ιρλανδίας.
Κάτι άλλο που παρατηρείτε στις 10 πρώτες χώρες
είναι ότι όλες εκτός από τη Νέα Ζηλανδία
είναι Δυτικοευρωπαϊκά έθνη.
Επίσης είναι όλες πλούσιες.
Αυτό μου προκάλεσε κατάθλιψη,
επειδή ένα από τα στοιχεία που δεν ήθελα
να ανακαλύψω με αυτό το δείκτη
είναι ότι αποτελεί αποκλειστικά προνόμιο των πλούσιων χωρών
να μπορούν να βοηθούν φτωχές χώρες.
Όμως δεν είναι αυτό το ζητούμενο.
Μάλιστα εάν κοιτάξετε πιο κάτω στη λίστα, δεν έχω τη διαφάνεια εδώ,
θα δείτε κάτι που με έκανε πράγματι πολύ χαρούμενο,
ότι η Κένυα είναι στις πρώτες 30 χώρες
και αυτό δείχνει κάτι πάρα πολύ σημαντικό:
Ότι δεν είναι θέμα χρημάτων.
Αφορά την στάση της χώρας.
Είναι ζήτημα κουλτούρας.
Πρόκειται για μια κυβέρνηση και για έναν λαό που νοιάζονται
για τον υπόλοιπο κόσμο
και έχουν τη φαντασία και το θάρρος
να σκέφτονται και τους άλλους και όχι μόνο εγωιστικά.
Θα περάσω γρήγορα τις άλλες διαφάνειες
ώστε να δείτε κάποιες από τις χώρες στις χαμηλότερες θέσεις.
Η Γερμανία είναι 13η, οι ΗΠΑ 21η
το Μεξικό είναι στην 66η θέση
και ακολουθούν κάποιες μεγάλες αναπτυσσόμενες χώρες
όπως η Ρωσία στην 95η και η Κίνα στην 107η θέση.
Χώρες όπως η Κίνα, η Ρωσία και η Ινδία
βρίσκονται το ίδιο χαμηλά στον δείκτη.
Λοιπόν, κατά κάποιο τρόπο αυτό δεν εκπλήσσει.
Έχουν περάσει αρκετό χρόνο τις τελευταίες δεκαετίες
αναπτύσσοντας την οικονομία τους,
την κοινωνία τους και την πολιτική τους,
αλλά ελπίζουμε ότι
η δεύτερη φάση της ανάπτυξης
θα είναι κατά κάποιο τρόπο πιο εξωστρεφής
απ' ό,τι ήταν μέχρι τώρα η πρώτη φάση.
Μετά θα μπορέσετε να αναλύσετε κάθε χώρα
ως προς την ομάδα στοιχείων που την αποτελούν.
Θα μπορείτε να το κάνετε αυτό
από απόψε τα μεσάνυχτα στο www.goodcountry.org
και να εξετάσετε κάθε χώρα ξεχωριστά.
Μπορείτε να δείτε όλα τα στοιχεία στα σύνολα δεδομένων.
Αυτός ήταν ο «Δείκτης της Καλής Χώρας».
Για ποιο λόγο όμως υπάρχει;
Υπάρχει διότι θέλω να δοκιμάσω
να εισάγω την λέξη καλός
ή να την επαναφέρω στη συζήτηση.
Έχω βαρεθεί να ακούω για ανταγωνιστικές χώρες
Έχω κουραστεί να ακούω
για χώρες με ευμάρεια, πλούσιες, ταχύτατα αναπτυσσόμενες.
Αρκετά πια με τις χαρούμενες χώρες
επειδή, τελικά, και αυτό ακόμη είναι εγωιστικό.
Πάλι αφορά τον εαυτό μας
και εάν συνεχίσουμε να σκεφτόμαστε τον εαυτό μας έχουμε μπλέξει πολύ άσχημα.
Νομίζω ότι όλοι ξέρουμε τι είναι αυτό που θέλουμε να ακούμε.
Θέλουμε να ακούμε για καλές χώρες
και γι' αυτό θέλω να σας ζητήσω μια χάρη.
Δεν ζητάω πολλά.
Ίσως να σας φανεί εύκολο και μπορεί ακόμη να το βρείτε απολαυστικό,
ακόμη και χρήσιμο να το κάνετε
και αυτό είναι απλά να αρχίσετε να χρησιμοποιείται την λέξη «καλός»
σε αυτό το πλαίσιο.
Όταν σκέφτεστε τη χώρα σας.
Όταν σκέφτεστε τις χώρες άλλων ανθρώπων.
Όταν σκέφτεστε εταιρίες.
Όταν μιλάτε για τον κόσμο στον οποίο ζούμε σήμερα.
αρχίστε να χρησιμοποιείται αυτή τη λέξη
με τον τρόπο που σας εξήγησα απόψε.
Όχι καλός ως το αντίθετο του κακός
επειδή είναι μια αντιπαράθεση που δεν τελειώνει ποτέ.
Καλός ως το αντίθετο του εγωιστής,
καλή να θεωρείται η χώρα που μας σκέφτεται όλους.
Αυτό θα ήθελα να κάνετε,
και θα ήθελα να το χρησιμοποιήσετε
ως μέτρο σύγκρισης των πολιτικών σας.
Όταν τους εκλέγετε, όταν τους επανεκλέγετε
όταν τους ψηφίζετε, όταν ακούτε
όσα σας προσφέρουν,
χρησιμοποιήστε τη λέξη «καλός»
και αναρωτηθείτε,
«Αυτό θα έκανε μια καλή χώρα;»
Και εάν η απάντηση είναι αρνητική να είστε καχύποπτοι.
Αναρωτηθείτε, είναι αυτή η συμπεριφορά
της χώρας μου;
Θέλω να κατάγομαι από μια χώρα
που η κυβέρνηση εξ΄ονόματός μου
ενεργεί με τέτοιο τρόπο;
Ή μήπως, από την άλλη μεριά προτιμώ την ιδέα να περιφέρομαι στον κόσμο
με το κεφάλι ψηλά και να σκέφτομαι: Ναι,
νιώθω περηφάνια που κατάγομαι από μια καλή χώρα!
Τότε θα είστε ευπρόσδεκτοι παντού!
Και όλοι στα τελευταία 15 δευτερόλεπτα πριν αποκοιμηθούν τη νύχτα θα λένε,
«Θεέ μου, πόσο χαίρομαι που υπάρχει εκείνη η χώρα».
Στην τελική, αυτό πιστεύω
θα επιφέρει την αλλαγή!
Η λέξη «καλός»
και ο αριθμός 6,8
και η ανακάλυψη που κρύβεται πίσω από αυτό
έχουν αλλάξει τη ζωή μου.
Πιστεύω ότι μπορούν να αλλάξουν και τη δική σας ζωή.
και πιστεύω ότι μπορούμε να να τα χρησιμοποιήσουμε για να αλλάξουμε
τη συμπεριφορά των πολιτικών και των εταιριών μας
και έτσι να αλλάξουμε τον κόσμο.
Έχω αλλάξει τρόπο σκέψης σχετικά
με την πατρίδα μου από τότε που τα σκέφτομαι αυτά.
Παλιά, νόμιζα ότι ήθελα να ζω σε μια πλούσια χώρα
και μετά νόμιζα ότι ήθελα να ζω σε μια ευτυχισμένη χώρα
αλλά συνειδητοποίησα ότι δεν αρκεί.
Δεν θέλω να ζω σε μια πλούσια χώρα.
Δεν θέλω να ζω σε μια ταχέως αναπτυσσόμενη χώρα
ή μια χώρα που είναι ανταγωνιστική.
Θέλω να ζω σε μια καλή χώρα,
και πραγματικά ελπίζω να θέλετε και εσείς το ίδιο.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)