Bla bla bla bla bla.
Bla bla bla bla,
bla bla, bla bla bla bla bla bla.
Bla bla bla, blah.
Wat was dat in vredesnaam?
Dat weet je niet, want je kon het niet begrijpen.
Het was niet duidelijk.
Maar hopelijk werd het met genoeg overtuiging gezegd
waardoor het in ieder geval verleidelijk mysterieus werd.
Duidelijkheid of mysterie?
In mijn werk als grafisch ontwerper probeer ik hier een balans in te vinden,
net als in mijn dagelijks leven als New Yorker,
iedere dag.
Er zijn twee elementen die me werkelijk fascineren.
Hier is een voorbeeld.
Hoeveel mensen weten wat dit is?
Oké. Hoeveel mensen weten het nu?
Dankzij nog twee bekwame streken van het genie Charles M. Schulz,
hebben we nu zeven pennenstreken die op zichzelf
een compleet emotioneel leven creeëren.
Één dat honderden miljoenen fans al ruim vijftig jaar
heeft weten te boeien.
Dit is trouwens het omslag, dat ik heb ontworpen,
van een boek over het werk van Schulz,
dat dit najaar verschijnt.
En dit is het gehele omslag.
Verdere typografische of visuele informatie ontbreekt op de voorkant.
En de naam van het boek is "Only What's Necessary".
Dit staat eigenlijk symbool voor de beslissingen die ik dagelijks moet maken
wat betreft het ontwerp dat ik waarneem
en het ontwerp dat ik ga creeëren.
Duidelijkheid dus.
Duidelijkheid komt tot de kern.
Het is direct. Het is eerlijk. Het is oprecht.
We vragen onszelf dit af. ["Wanneer moet je duidelijk zijn?"]
Iets als dit, of we het nou kunnen lezen of niet.
moet heel erg duidelijk zijn.
Is dat het?
Dit is een vrij recent voorbeeld van stedelijke duidelijkheid waar ik van hou,
voornamelijk omdat ik altijd te laat ben en altijd haast heb.
Toen deze apparaten een paar jaar geleden op straathoeken verschenen
was ik door het dolle heen, nu wist ik precies
hoeveel seconden ik had
voor ik overreden zou worden.
Zes? Dat ga ik redden. (Gelach)
Laten we eens kijken naar de yin die hoort bij deze yang.
Dat is mysterie.
Mysterie is per definitie een stuk ingewikkelder.
Dat vraagt erom ontcijferd te worden.
Wordt het op de juiste manier gedaan, dan willen we dat ook.
["Wanneer mysterieus zijn?"]
In de Tweede Wereldoorlog wilden de Duitsers dit met alle macht decoderen,
maar dat lukte niet.
Hier is een voorbeeld van een ontwerp dat ik onlangs heb gemaakt
voor een roman van Haruki Murakami,
voor wie ik al ruim twintig jaar ontwerp.
Deze roman gaat over een jonge man met vier dierbare vrienden
die plots, na hun eerste studiejaar,
zonder uitleg, al het contact compleet verbreken
en hij is er kapot van.
De namen hebben in het Japans allemaal een associatie met een kleur.
Je hebt meneer rood, meneer blauw, mevrouw wit en mevrouw zwart.
Tsukuru Tazaki, zijn naam, heeft geen associatie met een kleur.
Zijn bijnaam is kleurloos en hij kijkt terug op hun vriendschap
en herinnert zich dat ze als vijf vingers aan één hand waren.
Ik maakte hier een soort van abstracte representatie van,
maar er gebeurt nog veel meer onder de oppervlakte van dit verhaal
en ook onder de oppervlakte van dit omslag.
De vier vingers zijn nu vier trajecten
van de metro van Tokio,
die ook in het verhaal terugkomen.
En dan heb je nog de kleurloze metrolijn
die met de andere kleuren kruist,
wat hij ook doet, later in het verhaal.
Hij zoekt ze allemaal weer op
om erachter te komen waarom ze hem zo behandeld hebben.
Dit is het driedimensionale eindproduct
op mijn bureau in mijn kantoor.
Waar ik op hoopte, is dat je simpelweg verleid wordt
door het mysterie van hoe het er uitziet
en het boek zal willen lezen
om te ontcijferen en erachter te komen waarom het er zo uitziet.
["Visuele spreektaal"]
Dit is een manier om een wat bekendere vorm van mysterie te gebruiken.
Wat betekent dit?
Dit is wat het betekent. ["Laat het op iets anders lijken"]
Visuele spreektaal is onze normale zienswijze van iets
toe te passen op iets anders, zodat we dat anders gaan zien.
Deze aanpak wilde ik gebruiken voor een boek met essays van David Sedaris,
destijds getiteld: ["All the Beauty You Will Ever Need"]
De uitdaging hier was dat de titel helemaal niets betekent.
Het heeft niets te maken met een van de essays in het boek.
Het was in een droom tot de vriend van de auteur gekomen.
En bedankt, dus -- (Gelach) -- meestal maak ik een design
dat ergens gebaseerd is op de tekst, maar dit is alle tekst die er was.
Je hebt dus een mysterieuze titel, die niets betekent.
Ik probeerde te bedenken:
waar vind ik mysterieuze teksten die niets betekenen, al lijkt het wel zo?
En ja hoor, niet veel later
op een avond, na een Chinese maaltijd,
kwam dit te voorschijn en dacht ik: "Ah, bing, ideegasme!" (Gelach)
Ik ben altijd dol geweest op de hilarisch mysterieuze boodschappen in gelukskoekjes
die heel diepzinnig lijken,
maar, als je er over nadenkt -- als je dat al doet -- eigenlijk niets betekenen.
Hier staat "Bijna niemand weet hoeveel je wint door de toekomst te negeren".
Dank je. (Gelach)
Maar we kunnen deze visuele spreektaal ook toepassen op meneer Sedaris,
we zijn zo gewend aan gelukskoekjes
dat we het koekje zelf niet eens meer nodig hebben.
We zien alleen dit rare dingetje
en weten dat we dol zijn op David Sedaris,
dus hopen we dat het leuk zal worden.
["Fraud" Essays door David Rakoff"] Rakoff was een geweldige schrijver.
Zijn eerste boek heette "Fraud",
omdat hij van tijdschriften opdracht kreeg
dingen te doen waar hij niet geschikt voor was.
Hij was een kleine, magere stadsjongen
die door GQ magazine in een raft de Colorado-rivier werd afgestuurd
om te kijken of hij het zou overleven.
Vervolgens schreef hij erover, maar hij voelde zich een fraudeur
en iemand die zich anders voordeed.
Ik wilde dus ook dat het omslag zich anders zou voordoen
en zou laten zien hoe een lezer erop reageerde.
Dit bracht me op het idee van graffiti.
Ik ben gefascineerd door graffiti.
Iedereen die in een stadse omgeving woont,
komt constant graffiti tegen en er zijn een heleboel vormen.
Deze foto nam ik op de Lower East Side.
Het is een transformatorhuisje
dat helemaal is volgetagd.
Of je hier nu naar kijkt en denkt: "O, wat een leuke stadse kunst".
Of je denkt: "Dit is vandalisme",
we zullen het er allemaal mee eens zijn
dat je niet echt kunt lezen wat er staat.
Toch? Er is geen duidelijke boodschap.
Er is een vorm van graffiti die ik interessanter vind.
Redactionele graffiti noem ik het maar.
Deze foto nam ik onlangs in de metro --
soms zie je heel veel wellustige, stomme dingen,
maar dit vond ik wel interessant.
Het is een poster waar op staat: Hiep hoi Airbnb.
Iemand heeft met een stift
de boel geredigeerd en zijn mening gegeven.
Het trok mijn aandacht.
Dus vroeg ik me af hoe we dit op het boek konden toepassen.
Ik kreeg dit boek, begon het te lezen en dacht,
deze gozer is anders dan hij zich voordoet, hij is een bedrieger.
En ik pak een rode stift,
en begon gefrustreerd op de voorkant te krabbelen.
En klaar is Kees. (Gelach)
Ze zijn er in getrapt! (Gelach)
De schrijver en uitgever vonden het leuk
en zo ging dat boek de wereld in.
Het was echt enorm leuk om mensen in de metro dit te zien lezen,
of er mee rond zien lopen en zo meer.
Ze zagen er allemaal uit alsof ze niet goed wijs waren.
(Gelach)
["Perfidia", roman door James Ellroy"] James Ellroy, geweldige misdaadschrijver,
een goede vriend met wie ik al jaren samenwerk.
Hij is waarschijnlijk het meest bekend van
"De zwarte dahlia" en "L.A. Confidential".
Dit is zijn meest recente roman, met een enorm mysterieuze titel.
Veel mensen weten wat het betekent, maar velen ook niet.
Het is een verhaal over een Japans-Amerikaanse rechercheur in LA
die in 1941 een moord onderzoekt.
En dan vindt Pearl Harbor plaats.
Alsof zijn leven niet moeilijk genoeg was
spelen de rassenkwesties nu pas echt op.
Kort daarna worden de Japans-Amerikaanse interneringskampen opgezet
en ontstaat er een hoop spanning
en ellende, terwijl hij nog steeds bezig is een moord op te lossen.
In eerste instantie zat ik heel letterlijk te denken,
we nemen Pearl Harbor en voegen dat samen met Los Angeles
en dan maken we er een apocalyptische dageraad van aan de stadshorizon.
Dit is een foto van Pearl Harbor
geplakt op Los Angeles.
Mijn hoofdredacteur zei: "Weet je, dat is interessant
maar ik denk dat je het beter en eenvoudiger kan maken".
Dus begon ik weer van voren af aan, zoals wel vaker.
Maar ik neem ook kennis van mijn omgeving,
ik werk in een hoog gebouw in Midtown,
en elke avond, voor ik van kantoor vertrek
moet ik op deze knop drukken voor ik naar buiten kan.
Dan gaan de zware glazen deuren open en kan ik de lift instappen.
Ineens, op een nacht,,
keek ik er op een hele andere manier naar, zoals me nog niet eerder opgevallen was.
Grote rode cirkel, gevaar.
En het was ineens zo duidelijk,
dat was vast al tig keer gedaan,
dus ik zocht via Google Images en kon geen enkel boekomslag vinden
dat er uitzag zoals deze.
Dus dat loste het probleem op
en het is grafisch ook veel interessanter
en dat creëert een nog grotere spanning tussen het idee
van een bepaalde zonsopkomst boven LA en Amerika.
["Hap Slik Weg" van Mary Roach"]
Mary Roach is een fantastische schrijver,
die op het oog alledaagse wetenschappelijke onderwerpen neemt
en die onalledaags maakt; ze maakt ze echt enorm leuk.
In dit geval,
gaat het over de menselijke spijsvertering.
Ik probeer uit te vogelen hoe het omslag er uit moet komen te zien.
Dit is een zelfportret. (Gelach)
Ik bekijk mezelf elke ochtend in de spiegel van het medicijnkastje
om te zien of mijn tong zwart is.
Zo niet, dan is het goed.
(Gelach)
Ik kan het iedereen aanraden.
Maar ik bedacht me ook dat dit onze introductie was.
Toch? Tot de menselijke spijsvertering.
Ik denk dat iedereen het er mee eens is
dat echte foto's van menselijke monden, zoals dit,
nogal een afknapper zijn. (Gelach)
Voor het omslag heb ik er een illustratie van laten maken,
die letterlijk beter te verteren is.
En ons eraan herinnert dat de spijsvertering het beste
van deze kant te benaderen is.
(Gelach)
Ik hoef die zin toch verder niet af te maken? Prima.
["Zinloos mysterie"]
Wat gebeurt er als duidelijkheid en mysterie door elkaar gehaald worden?
We zien dit zo vaak.
Dit noem ik zinloos mysterie.
Toen ik naar de metro ging -- ik reis veel met de metro --
zag ik dit stuk papier op een balk geplakt zitten.
En ik denk, oh oh,
de metro komt er bijna aan en ik probeer te bedenken wat dit betekent,
bedankt hé.
Een van de problemen is dat ze de informatie zo versnipperd hebben.
Ze denken dat het behulpzaam is, maar dat waag ik te betwijfelen.
Dit is dus mysterie dat we niet kunnen gebruiken.
We hebben behulpzame duidelijkheid nodig, dus heb ik, voor de lol, dit ontworpen.
Hier worden dezelfde onderdelen gebruikt.
(Applaus)
Bedankt. Ik wacht nog steeds op een telefoontje van de MTA. (Gelach)
Ik gebruik niet eens meer kleuren dan dat zij gebruikte.
Ze namen niet eens de moeite om de 4 en de 5 groen te maken.
Sukkels. (Gelach)
Het eerste dat we hier zien is een omleiding,
en dan, in twee volledige zinnen, met een begin, midden en eind
wordt ons verteld wat de wijziging is en wanneer het zal plaatsvinden.
Noem me maar gek! (Gelach)
["Bruikbare geheimzinnigheid"] Oké.
Dit is een stukje geheimzinnigheid waar ik dol op ben:
verpakking.
Het nieuwe ontwerp van het Coca Cola light blikje
door Turner Duckworth is wat mij betreft een stukje kunst.
Een waar kunstwerk. Het is prachtig.
Wat het voor mij, als ontwerper, zo hartverwarmend maakt
is dat het de visuele spreektaal van Coca Cola light heeft genomen --
de lettertypes, kleuren, de zilveren achtergrond --
en heeft teruggebracht tot de meest essentiële onderdelen,
net zoals bij het gezicht van Charlie Brown.
Hoe kun je mensen precies genoeg informatie geven dat ze weten wat het is,
maar ze ook eer laten toekomen voor de kennis die ze al bezitten
over dit onderwerp?
Het ziet er geweldig uit, als je een delicatessenwinkel in zou gaan
en dit in het schap zag staan, dat is toch fantastisch.
Dat maakt het volgende --
["Onbruikbare duidelijkheid"] -- des te erger.
Voor mij tenminste.
Oké, we gaan weer de metrotunnel in,
nadat dit was uitgebracht
nam ik deze foto's.
Times Square metrostation:
Coca Cola heeft alle advertentieruimte opgekocht.
Een aantal van jullie weten al waar dit heen gaat.
Ahum.
"Je bent naar New York gekomen, met de kleren die je aan had,
het geld in je portemonnee, en je blik op oneindig.
Je zit aan de Coke." (Gelach)
"Je bent naar New York gekomen met een MBA, één schoon pak,
en een stevige handdruk.
Je zit aan de Coke". (Gelach)
Deze zijn dus echt! (Gelach).
Zelfs de steunbalken werden niet gespaard,
alleen zijn ze toen op de Yoda-modus overgestapt. (Gelach)
"Coke je zit aan". (Gelach)
["Sorry, WAAR zit ik aan??"]
Deze campagne was een flinke miskleun.
Het werd vrijwel direct teruggetrokken vanwege beroering onder klanten
en allerlei onflattueze parodieën op internet --
(Gelach) --
Trouwens, dat puntje achter "You're on" is geen punt, maar een trademark-teken.
Én bedankt.
Voor mij was dit zo'n raadsel,
hoe ze de verpakking zo geheimzinnig mooi en perfect hadden weten te maken
en de boodschap zo ondraaglijk, overduidelijk verkeerd.
Ik vond het ongelofelijk.
Ik hoop dat ik een aantal van mijn inzichten met jullie heb kunnen delen
over het gebruik van duidelijkheid en mysterie in mijn werk,
en hoe je wellicht in je eigen leven besluit duidelijker te worden,
of misschien juist mysterieuzer,
zodat je niet meer álles meer deelt!
(Gelach)
Als er één ding is waarmee ik jullie wil achterlaten
dan hoop ik dat het het volgende is:
Bli, bli, bli, bla. Bla bla bli bli. ["Judge This", Chip Kidd]
Bli bli bla bla bla. Bla bla bla.
Bla bla.
(Applaus)