Geçen sene ailemle Tac Mahal'e gitmeye karar verdik.
Seyahat muhteşemdi.
Aileyle bir yerlere gitmek hep zevkli olmuştur.
Özellikle de bu aile, her biri dünyanın farklı yerlerinde yaşadığından,
çok sık bir araya gelemiyorsa.
Bir sürü kalenin ve eski binanın önünden geçtik ve çok güzeldi.
Bazılarının yanında durduk, ortamın ve etraftakilerin tadını çıkardık.
Heyecanımız gittikçe artıyordu.
Sonunda Tac Mahal'e vardığımızda içeri girmeye sabırsızlanıyorduk.
O yüzden hemen sıraya girdik.
Gişeye geldiğimizde, bana doğru gelmeyen bir fiyat söylendiğini düşündüm.
Nedenini sorduğumda parmağıyla tarifeyi gösterdi.
Ben de ona (Hintçe), "Kardeşim, ben Hindistanlıyım.
Neden yabancıymışım gibi fazla fiyat çıkartıyorsun?"
(Kahkaha)
İyi günler hanımlar ve beyler, benim adım Sylvia, Hindistanlıyım.
Bugün buraya, size çocukluğum hakkında bir kaç anı anlatmaya
ve Hindistan'da büyümenin benim için nasıl bir şey olduğundan bahsetmeye geldim.
Bunlar benim anılarım.
Bunlar benim ve benim gibi Çin'de büyümüş daha başka 12 bin Hindistanlının anısı.
Büyüdüğüm yer olan Hindistan'ın Çin Mahallesi diğerlerine benzemez.
Çünkü, Çin restoranları ve dükkanları olsa da büyük oranda bir endüstri şehri.
Her tarafta derici dükkanları var ve daha önce bir derici gördüyseniz
tuzlanmış ham derinin kokusunun çok güzel bir şey olmadığını bilirsiniz.
Fakat bu koku bana ev gibi hissettirir.
Şehrin adı Tangra.
Sadece ham deri işlenmiyor,
ayrıca ayakkabılar, kemerler, ceketler ve önlükler için de deri üretiyor.
Yani beni bir gün bir ayakkabıcı önünde bir ayakkabıyı kokladığımı görürseniz,
bilin ki evimde güvendeyim.
(Kahkaha)
Hindistan'da büyüdüğüm yerde, Çin Mahallesi'nde, bir okul vardı.
Okula oraya gittim.
Okuldaki öğrencilerin çoğu Çinliydi.
Yani arkadaşlarımın çoğu Çinliydi.
Aslına bakarsanız üniversiteye kadar sadece Çinli arkadaşlarım oldu.
Sonra üniversite vakti geldi ve şehri, yuvamı, terk etmem gerekti.
Böylece çok fazla arkadaş edindim, Çinli olmayan arkadaşlar.
Bir kız vardı,
en iyi arkadaşım, dostum oldu ve bu kız benim ilk Çinli olmayan arkadaşımdı.
Beni evine davet etti.
Beni alması için bir araba gönderdi.
Kalküta'nın neredeyse diğer ucunda olan evine vardığımda,
beni oturma odasına aldı, oturttu, bir bardak meyve suyu verdi
ve sonra kaçtı.
Yalnız kalmıştım, çok garipti, ne yapmam gerekirdi ki?
Sonra dışardan gelen patırtılar duydum.
Kızın Bengal dilinde şöyle dediğini duydum:
"Teyzelerim, çabuk! Oturma odasında Çinli bir kız var.
Görmeniz lazım."
(Kahkaha)
Çok geçmeden heybetlice üç teyzesi içeri girdi.
Biraz korkmuştum.
Fakat sonra yanıma gelip oturdular, kollarımı okşadılar
ve birbirlerine şöyle dediler: "Aa, porselen bebek gibi."
(Kahkaha)
O zaman nasıl hissetmiştim tam hatırlamıyorum.
İlginç bir durumdu.
Çünkü ilgi hoşuma gitmişti ve gerçekten mutlu olmuştum.
Ama aynı zamanda biraz da hayal kırıklığına uğramıştım.
Çünkü arkadaşım için öylesine bir arkadaştım.
Ama her şey kötü de değil.
Hindistan'da bir Çinli olmanın faydaları da var:
İnsanlar beni yabancı sandığı için postanede, istasyonda
daha az sıra bekliyorum, hatta bazen polis kontrol noktalarında.
Yabancıyım diye hızlıca başlarından savıyorlar.
Ama o kadar da kötü değil.
Bir Çinliyim, Hindistanlıyım, insanım.
Öyle basitçe etiketlenemem:
Çinli, Hindistanlı, "Çindistanlı", Rojak diye.
Ben Sylvia'yım.
Hey! İşe bakın ki Hintçe ve Çince bildiğim için
dünya nüfusunun yarısıyla konuşabilirim.
(Kahkaha)
Çok teşekkür ederim.
(Alkış)