Mijn Air Jordans kosten honderd ballen met BTW.
Op de rug van mijn suède Starter jas staat Raiders.
Ik heb stijl, ik lach en zie er stoer uit,
want je moet niet gehoord, maar gezien worden.
Mijn leren baseballpet van Adidas past bij mijn namaak Gucci rugzak. (Gelach)
Niemand ziet er zo goed uit als ik,
maar dat kost allemaal nogal wat.
Ik heb geen baan en geen geld,
maar stelen uit de winkel is makkelijk.
Ouders zeggen dat dat niet hoort, maar ik weet wel beter.
Ik moet en zal er goed uitzien.
Waarom? Ik zal je de waarheid zeggen,
ik zou het niet weten. Misschien omdat ik me daardoor bijzonder voel?
Als ik nieuwe kleren draag, hoef ik me niet te verbergen,
en ik moet nodig nieuwe kleren hebben
anders loopt mijn ego leeg als een goedkope ballon.
Maar overal wordt streng beveiligd. Elke dag zijn er meer agenten.
De groep lacht me uit omdat ik oude kleren draag.
School is bijna voorbij, de zomer komt eraan.
En ik loop in afgetrapte Jordans.
Ik moet wat nieuws hebben, ik kan maar één ding doen.
Ik ga vrijdag niet naar school, neem de metro naar de stad,
en kijk waar mijn slachtoffers uithangen.
Misschien heb ik geluk en vind ik een makkelijke prooi,
Ik moet nieuwe kleren hebben, ik heb geen keus.
Ik ben er klaar voor, heb mijn pistool op zak.
Dit wordt serieus, het is geen grap.
Ik kan er niet tegen dat ze me uitlachen.
Ik ga wat cools scoren, wacht maar af.
Ik kom uit het station, West 4h, bij het park,
gasten zijn aan het basketballen en iemand roept:
"Hé makker, waar heb je die Nikes vandaan?"
Ik zeg tegen mezelf: "Ja, deze wil ik, deze zijn mooi."
Ze waren spierwit en verblindden mijn ogen.
Het rode embleem van Michael zag er flitsend uit.
Geen vuiltje te bekennen, de Airs waren splinternieuw.
Ik had mijn pistool en wist wat ik moest doen.
Ik wachtte op het juiste moment, volgde hem van dichtbij.
Hij sloeg linksaf op Houston, ik trok mijn pistool,
en zei: "Geef me die Jordans!'
Die sukkel probeerde weg te rennen.
Hij ging snel, maar kwam niet ver. Ik schoot: "Pang!"
Die gek viel tussen twee geparkeerde auto's.
Hij lag te hoesten, te janken, bloed stroomde op straat.
Ik rukte de Air Jordans van zijn voeten.
Terwijl hij lag dood te gaan, was alles wat hij zei:
"Neem alsjeblieft mijn Jordans niet mee."
Je zou denken dat doodgaan zijn zorg was.
Toen ik er met zijn sneakers vandoor ging, zag ik tranen in zijn ogen.
De volgende dag zweefde ik naar school
met mijn spiksplinternieuwe Air Jordans, man, wat was ik cool.
Ik heb iemand vermoord om ze te krijgen, maar wat kan mij dat schelen,
want nu heb ik nog een nieuwe jas nodig.
Dank u. (Applaus)
Gedurende de 15 jaar dat ik heb opgetreden,
wilde ik alleen maar poëzie de wereld insturen.
Een boek schrijven was niet genoeg.
Meedoen aan een dichterswedstrijd was niet genoeg.
Hoewel dat allemaal belangrijke zaken zijn,
was het voor mij niet de drijvende kracht om de pen op papier te krijgen.
De honger en dorst waren, en zijn nog steeds:
hoe krijg ik mensen die poëzie haten zo ver dat ze van mij gaan houden?
Want ik ben een verlengstuk van mijn werk,
als ze van mij houden, dan houden ze ook van mijn werk,
en als ze van mijn werk houden, dan houden ze van poëzie,
en als ze van poëzie houden, dan heb ik mijn werk gedaan,
dan heb ik het de wereld ingestuurd.
In 1996 vond ik het antwoord
bij een meester van het gesproken woord: Reg E. Gaines.
Hij schreef het beroemde gedicht: "Neem alsjeblieft mijn Jordans niet mee."
Ik volgde deze man overal tot ik voor hem stond
en hem één van mijn stukken voorlas.
Weet je wat hij zei?
"Je bent geflipt,
weet je wat jouw probleem is, vriend?
Jij leest geen poëzie van anderen,
en je geeft voorkeur aan verbale overwegingen
boven de juiste toonzetting." (Gelach)
Hij ging maar door en door
over poëzie en stijlen en Nuyoricaanse vrijdagavonden.
Ik had kunnen weggaan, ik had moeten weggaan.
Ik dacht dat poëzie enkel zelfexpressie was.
Ik wist niet dat je creatieve controle moest hebben.
In plaats van opgeven, ging ik hem overal volgen.
Wanneer hij een Broadway-show schreef, stond ik voor de deur.
Ik maakte hem 's morgens om half zeven wakker
om te vragen wie de beste dichter was.
Ik weet nog dat ik vissenogen heb gegeten, direct uit zee
omdat hij gezegd had dat het voeding voor de hersenen was.
Op een dag zei ik tegen hem:
"Reg E, wat bedoel je met verbale overwegingen en de juiste toonzetting?" (Gelach)
Hij gaf me een zwart-wit geprinte scriptie
over de dichter Etheride Knight
en de orale aard van poëzie.
Vanaf dat moment
was Reggie voor mij niet meer de beste,
want van Etheridge Knight leerde ik,
dat ik mijn woorden als muziek kon laten klinken,
zelfs de kleintjes, de eenlettergrepige,
als, en, maar, wat...
je hoorde direct aan mijn taal dat ik een gangster was.
Vanaf dat moment volgde ik Etheridge Knight.
Ik wilde weten welke dichters hij las,
en ik stuitte op een gedicht met de naam: ["Dark Prophecy: I Sing of Shine"]
Dit bracht me op het hoogste podium
waar een dichter ooit kan komen:
Broadway.
Vanaf dat moment leerde ik de microfoon aan de kant te schuiven
en mijn lichaam in de poëzie-strijd te gooien.
Maar dat was niet de belangrijkste les die ik heb geleerd.
Die kwam vele jaren later,
toen ik in Beverly Hills een impressario tegen het lijf liep
die me van top tot teen bekeek
en zei dat ik er niet uitzag alsof ik veel ervaring had
om in deze business te werken.
Ik zei tegen hem: "Luister, mafketel,
je bent een mislukte acteur die impressario is geworden.
Waarom ben je mislukt?
Omdat mensen zoals ik jouw werk hebben ingepikt.
Ik ben helemaal gereisd van Cleveland en Essex
in Oost New York, heb lijn 6 genomen tot bij de hoeren van Hunt's Point
die mij beletten de Kunst van de Ruimte te leren
en de een-tot-oneindig veel mannen, vrouwen en kinderen
die daarin passen, zodat ik ze
achter het behang kan plakken met mijn ervaring.
Mensen hebben kaartjes gekocht om mijn ervaring te zien
en gebruikten die als koelkastmagneten zodat ze wisten
dat de revolutie nabij is, dus hamsteren maar.
Ik ben zo ervaren dat als je naar
een speciale school zou gaan om een sonnet van Shakespeare te leren,
deze ritmiek er bij mij werd ingestampt.
Ik kan de schok van "The Crying Game" bijhouden,
als een kind dat AIDS-slachtoffer genoemd wordt door een pestkop die niet weet
dat het zijn vader was die het aan mijn moeder gaf
en dat is dubbelzinnig.
Ik ben zo ervaren dat als je naar de Fell school ging
en alle rijke engeljongetjes hadden besloten een kind te sponsoren,
dat zou ik dat zijn geweest, maar ik werd van school getrapt toen ik gepakt werd
omdat ik die jongetjes leerde de merktekens van Lee-spijkerbroeken te jatten
en ze dan naar Esprit te brengen. Dat zie ik Chekhov nog niet doen.
Sanford Meisner was mijn oom Artie die zachtjes naar zichzelf schreeuwde:
"Iets is er altijd fout en niets is altijd goed,"
Method Acting is niets meer dan een mix
van verschillende persoonlijkheden, geloven dat je eigen leugens waarheid zijn.
Zoals coole Kenny, die me als tiener zei dat hij politieagent wilde worden.
Makker, je gaat naar de gevangenisschool.
Ik kon ervoor zorgen dat David Mamet
mijn aanval op dialogen zou psychoanalyseren,
Stanislavski doen alsof hij Bruce Lee was
terwijl hij talentloze studenten Crenshaw op en af trapte.
Hebben je acteurs guerilla-theater gestudeerd aan de London Rep?
Laat ik je een oud Chinees zaterdagmiddag-kungfu-geheim vertellen.
Planken slaan niet terug.
Je denkt dat zwarte entertainers geen werk kunnen vinden?
Ik ben een verdachte mulat,
dat betekent dat ik te zwart ben om blank te zijn en te blank om het goed te doen.
Vergeet het Amerikaanse ghetto, ik heb podia bedwongen in Soweto,
geaborteerde baby's begraven op armenkerkhoven, en nog steeds blijf ik lachen.
Dus je kan me vervloeken tegen je
kastje-naar-de-muur hondje van een assistent wanneer ik de deur uitloop,
maar hoe zwart je me ook maakt...
je moeder.
Dank je wel. (Applaus)