[μπομπίνα με φιλμ]
[μουσική με κρουστά και χάλκινα όργανα]
Με συγχωρείτε.
[ήχοι της πόλης]
Έχει πλάκα να είσαι στον δρόμο, να σπρώχνεις κάτι,
και να πρέπει ο κόσμος να κάνει στην άκρη.
[γέλιο]
Αυτό είναι η ζωή στην πόλη, το να σπρώχνεις πράγματα σε καρότσια.
Στη Νέα Υόρκη δεν έχουμε την κουλτούρα του αμαξιού.
Ο κόσμος το αντιλαμβάνεται σαν κάτι φυσικό,
δουλεύει, είναι παράλληλα και καλλιτέχνης.
Τι κάνετε;
Κάνετε ντοκιμαντέρ για την τέχνη;
Καλή τύχη, σας εύχομαι.
[κροτάλισμα]
Εντάξει.
"Ιστορίες του Χάρλεμ της Άμπιγκεϊλ Ντε Βιλ"
Μ' ενδιαφέρει να αφηγούμαι αόρατες ιστορίες
για ομάδες ανθρώπων που καταλάμβαναν έναν χώρο, ο οποίος δεν υπάρχει πια.
Όπως η ιστορία 400 χρόνων του Χάρλεμ,
όπου οι ιθαγενείς εκτοπίζονται μέχρι και σήμερα.
Αυτοί συνέβαλλαν στη διαμόρφωση του αστικού περιβάλλοντος που βλέπουμε.
[ήχοι της πόλης]
Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει ότι στον 123ο δρόμο δυτικά και στην 131η οδό
υπήρχε ένα ορφανοτροφείο, στο οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε ο παππούς μου.
Και τώρα είναι το πιο άσχημο κτίριο στο τετράγωνο.
Έχει ένα χρώμα σομόν,
και για ένα διαμέρισμα εκεί ζητούσαν 500,000 δολάρια.
Έλεος.
Δεν είμαι 100% σίγουρη για την ιστορία του παππού μου
και δεν ξέρω πόσο καθαρά θυμόταν τη ζωή του.
Ξέρω ότι τον μεγάλωσε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι,
ονόματι Μόντι και Κάουντ Ντε Βιλ,
άντε να το βρεις αυτό στο Ancestry.com.
Γι'αυτό τοποθέτησα αυτά τα κεφάλια στον δρόμο,
για να διεκδικήσω με κάποιο τρόπο τον χώρο, την περιοχή.
[κροτάλισμα από ρόδες]
[ήχοι της πολης]
Η γιαγιά μου ζούσε απέναντι.
Έτσι γνώρισε τον παππού μου, και έκαναν τον πατέρα μου.
Επέλεξα λοιπόν ένα σημείο,
που ενδεχομένως να ανήκε στο κτίριο όπου ζούσε εκείνη.
Η οικογένεια της γιαγιάς μου ήρθε από το Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια
τη δεκαετία του '30 και '40, στο κύμα της Μεγάλης Μετανάστευσης.
Όπως το κύμα μετανάστευσης των 6 εκατομμυρίων Αφροαμερικανών
που ήρθαν απ'τον Νότο στις βόρειες και δυτικές πολιτείες,
αναζητώντας νέες ευκαιρίες.
Και να που βρισκόμαστε εδώ, 100 χρόνια μετά.
Και τώρα είμαστε στο Χάρλεμ, όπου έχουν ανοίξει παντού τρύπες,
διότι χτίζουν παντού νέα κτίρια.
Είναι σαν να μετατοπίζεται η γη, σαν να κινείται.
Κτίρια ισοπεδώνονται και κατεδαφίζονται
και χτίζονται καινούργια.
Έρχονται νέες ομάδες ανθρώπων, φεύγουν οι παλιοί ή παραγκωνίζονται.
Μοιάζει λίγο με τις αποδημητικές συνήθειες των πουλιών.
Γινόμαστε αυτόπτες μάρτυρες ενός ιστορικού γεγονότος.
[κροτάλισμα από ρόδες καροτσιού]
[ομιλίες]
Υπάρχει ένα νεκροταφείο Αφρικανών κάπου κοντά στην 126η Οδό
και τη βάση της γέφυρας της Λεωφόρου Γουίλς.
Είναι ένα περίεργο μέρος,
όπου κυκλοφορούν μονίμως οχήματα έκτακτης ανάγκης και περιπολικά.
[κρότος]
Πρόκειται για ένα μεταβατικό σημείο, που δεν έχει ακόμη κάποιο νόημα ύπαρξης.
Δεν έχουν καταφέρει να το μετατρέψουν σε κάτι που να σου προκαλεί κατάθλιψη,
όπως το Whole Foods ή ένα συγκρότημα διαμερισμάτων.
Ένα "φιλέτο γης" με διαμερίσματα.
[ήχος από ταινία που ξεκολλάει]
Αυτό το μέρος με απασχολεί εδώ και πολύ καιρό.
Αυτή είναι η πρώτη μου δοκιμή εδώ.
Είναι σαν να αναγνωρίζω την παρουσία του.
[θρόισμα]
Αυτό που με απασχολούσε κυρίως ήταν αυτά τα σώματα
που δεν έχουν όνομα, δεν έχουν πρόσωπα.
Αυτά τα σώματα, για τα οποία δεν νοιάστηκε κανείς, όσο ήταν εδώ,
και για τα οποία δεν νοιάζεται κανείς μέχρι και σήμερα.
Προσπάθησα να περάσω το μήνυμα της ανθρώπινης παρουσίας.
[ήχοι του δρόμου]
Τα σκουπίδια είναι για μένα ένα