[ήχος από μπομπίνα με φιλμ]
[μουσική από κρουστά και χάλκινα όργανα]
Χάρλεμ
Με συγχωρείτε.
Άμπιγκεϊλ Ντε Βιλ - Καλλιτέχνης
Έχει πλάκα να είσαι στον δρόμο, να σπρώχνεις κάτι,
και να πρέπει ο κόσμος να κάνει στην άκρη.
[γέλιο]
Αυτό σημαίνει ζωή στην πόλη, το να σπρώχνεις πράγματα σε καρότσια.
Στη Νέα Υόρκη δεν έχουμε την κουλτούρα του αμαξιού.
Ο κόσμος το αντιλαμβάνεται
αυτή δουλεύει, είναι παράλληλα και καλλιτέχνης.
Τι κάνετε;
Κάνετε ντοκιμαντέρ για την τέχνη;
Καλή τύχη, σας εύχομαι.
[κροτάλισμα]
Εντάξει.
"Ιστορίες του Χάρλεμ της Άμπιγκεϊλ Ντε Βιλ"
Μ' ενδιαφέρει να αφηγούμαι αόρατες ιστορίες
για ομάδες ανθρώπων που καταλάμβαναν έναν χώρο, ο οποίος δεν υπάρχει πια.
Όπως η ιστορία 400 χρόνων του Χάρλεμ,
όπου οι ιθαγενείς εκτοπίζονται μέχρι και σήμερα.
Αυτοί συνέβαλλαν στη διαμόρφωση του αστικού περιβάλλοντος σήμερα.
[ήχοι της πόλης]
Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει ότι
στον 123ο δρόμο στη δυτική πλευρά στο ύψος της 131ης Οδού
υπήρχε ένα ορφανοτροφείο, στο οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε ο παππούς μου.
Και τώρα είναι το πιο άσχημο κτίριο στο τετράγωνο.
Έχει ένα χρώμα σομόν,
και ζητάνε 500,000 δολάρια για να πουλήσουν
ένα διαμέρισμα στο κτίριο. Έλεος.
Δεν είμαι 100% σίγουρη για την ιστορία του παππού μου
και δεν ξέρω πόσο καθαρά θυμόταν τη ζωή του.
Ξέρω ότι τον μεγάλωσε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι,
ονόματι Μόντι και Κάουντ Ντε Βιλ.
Άντε να το βρεις αυτό στο Ancestry.com.
Γι' αυτό τοποθέτησα αυτά τα κεφάλια στον δρόμο,
για να διεκδικήσω με κάποιο τρόπο τον χώρο, την περιοχή.
[κροτάλισμα από ρόδες]
[ήχοι της πόλης]
Η γιαγιά μου ζούσε απέναντι.
Έτσι γνώρισε τον παππού μου, και έκαναν τον πατέρα μου.
Επέλεξα λοιπόν ένα μέρος,
που υποθέτω ότι ήταν το κτίριο, όπου ζούσε εκείνη.
Η οικογένεια της γιαγιάς μου ήρθε από το Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια
τη δεκαετία του '30 και '40, στο κύμα της Μεγάλης Μετανάστευσης.
Όπως το κύμα μετανάστευσης των 6 εκατομμυρίων Αφροαμερικανών
που ήρθαν απ' τον Νότο στις βόρειες και δυτικές πολιτείες,
αναζητώντας καλύτερες ευκαιρίες.
Και να που βρισκόμαστε εδώ, 100 χρόνια μετά.
Και τώρα έχουν ανοίξει παντού τρύπες στο Χάρλεμ
γιατί χτίζουν παντού νέα κτίρια.
Είναι σαν να μετατοπίζεται η γη, σαν να κινείται.
Κτίρια ισοπεδώνονται και κατεδαφίζονται
και χτίζονται καινούργια. Ξεφορτωνόμαστε τα παλιά.
Έρχονται νέες ομάδες ανθρώπων, φεύγουν οι παλιοί ή παραγκωνίζονται.
Μοιάζει λίγο με τις αποδημητικές συνήθειες των πουλιών.
Εδώ γράφεται ιστορία.
[κροτάλισμα από ρόδες καροτσιού]
[ομιλίες]
Υπάρχει ένα νεκροταφείο Αφρικανών κάπου ανάμεσα στην 126η Οδό
και τη βάση της γέφυρας της Λεωφόρου Γουίλς.
Είναι ένα περίεργο μέρος,
όπου κυκλοφορούν μονίμως οχήματα έκτακτης ανάγκης και περιπολικά.
[κρότος]
Πρόκειται για ένα μεταβατικό σημείο, που δεν έχει ακόμη κάποιο νόημα ύπαρξης.
Δεν έχουν καταφέρει να το μετατρέψουν σε κάτι που να σου προκαλεί κατάθλιψη,
για παράδειγμα, σε κατάστημα Whole Foods ή σε συγκρότημα διαμερισμάτων.
Ένα "φιλέτο γης" με διαμερίσματα.
[ήχος από ταινία που ξεκολλάει]
Αυτό το μέρος με απασχολεί εδώ και πολύ καιρό.
Αυτή είναι η πρώτη μου δοκιμή εδώ.
Είναι σαν να αναγνωρίζω την παρουσία του.
Αυτό που με απασχολούσε κυρίως ήταν αυτά τα σώματα
που δεν έχουν όνομα, δεν έχουν πρόσωπα.
Αυτά τα σώματα, για τα οποία δεν νοιάστηκε κανείς, όσο ήταν εδώ,
και για τα οποία δεν νοιάζεται κανείς μέχρι και σήμερα.
Προσπάθησα να αναπαραστήσω την ανθρώπινη παρουσία.
[ήχοι της πόλης]
Πιστεύω ότι τα σκουπίδια καταγράφουν την ύπαρξή μας.
Έχουν χρησιμοποιηθεί από ανθρώπους.
Είναι τα αρχαιολογικά ευρήματα του παρόντος.
Η ιστορία διαπνέει τα πάντα.
Είτε το συνειδητοποιούμε, είτε όχι.
Η τοποθέτηση σκουπιδιών είναι
ο ιδανικός τρόπος για να μιλήσουμε για αυτόν τον χώρο,
διότι έτσι συμπεριφέρθηκαν σε αυτούς τους ανθρώπους.
Με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρονται και σε αυτόν τον χώρο.
[παιδικά γέλια]
Για να δω.
Παιδιά!
Λένε ότι αυτό είναι τέχνη!
Είναι σημαντικό να αναγνωρίζεις τους ανθρώπους που έζησαν πριν από σένα.
Ακόμη κι αν είχαν την πιο βαρετή ζωή,
οι αποφάσεις που πήραν είναι ο λόγος που υπάρχεις.
Της γιαγιάς μου της άρεσε ο παππούς μου,
γι' αυτό και έμεινε έγκυος με τον πατέρα μου.
Αν δεν της άρεσε ο τύπος με τα ίσια μαλλιά απέναντι,
εγώ δεν θα είχα υπάρξει ποτέ.
Δεν νομίζω ότι το κάθε πράγμα στη ζωή
συμβαίνει τυχαία.