"Kimse size Harry Potter hakkında soru sormayacak."
Kitaplara derinden aşık olan biri için zor sözler.
On dört yaşındaydım ve on dört yaşında olduğum için
dünyadaki tüm kitapları okumanın mümkün olduğunu düşündüm.
Fakat kafama dank etti.
Gerçek şu ki
şüphesiz tutkularını kariyere dönüştürebilecek insanlar var
ama ya kitaplara?
Ciddi anlamda soruyorum.
Artık kim okuyor ki?
Neyse ki o insanlardan biri değildim.
Çünkü başarı öyküleri sayılıdır.
Aslında, yaşlanma şeklim oldukça garip
ama okuduğum kitap türleri aşağı yukarı aynı.
Hayat böyle yürümez
ve gerçeği ne kadar hızlı kabul edersem o kadar kolay olacak.
Peki gerçek neydi?
Gerçek şu ki ben yeterli değildim.
Kurguya olan aşkım yeterli değildi.
Alt raf kalitesinde edebiyat,
hukuk, felsefe gibi daha ciddi kitaplara ve konulara geçip
çocukluğu geride bırakmam gereken bir şeydi.
Bu yüzden ejderha ve büyü ile sevdiğim tür kitapları okumayı bırakmaya
ve bunun yerine ciddi kitaplara odaklanmaya karar verdim.
"Kolay olmalı" diye düşündüm.
"Okumayı çok severim.
Sadece hoşlanmadığımı beğenmek için zihnimi eğitmem gerekiyor."
İtiraf etmeliyim ki bazen işe yarıyor.
"Yapana kadar yapıyormuş gibi göster." sözünün büyük bir savunucusuyum.
Ama kim olduğunuz ve kim olmaya çalıştığınız kutuplaşmış ise
ne yaparsınız?
Aslında o kişi olmak bile istemezsiniz
ama o kişi, kendinizi toplumun çalışan bir üyesi olmak için
olmak zorunda olduğunuza ikna ettiğiniz kişidir.
Sevmediğiniz birini sevmeye
ya da sevdiğiniz birini sevmemeye çalışsaydınız
gerçeğin ışığında yürümenin ne kadar zor olduğunu bilirdiniz.
Fakat başlangıçta o kadar da kötü değildi.
Lise sınavlarıma odaklandım,
hukuk fakültesine kabul edilmek için
lise sınavlarıma odaklandım
ve kendime iyiyim diye yalan söyledim.
Beni ben yapan şeyi öldürmekten zevk aldım.
Fakat depresyona girdim
ve hatırlayabildiğimden beri ilk kez
kafamı yastığa koyduğumda ve uyuduğumda düşünebileceğim bir hikâye yoktu.
Bu büyük bir olay gibi gelmeyebilir
ama okumaya aşık olduğumdan beri her gece yaptığım bir şeydi
ve şimdi ortadan kaybolmuştu.
Üniversitenin ikinci yılında okumaya tekrar başladım.
Kendimi suçlu ve mahcup hissettim.
çünkü gelecekteki bir avukat veya yargıç için
faydalı sayılan kitapları okumuyordum.
Üstelik başka bir şey okuyorum gibi de değildi.
Deneyimim tamamen başarısız olmuştu.
Neredeyse olduğum kişiyi öldürmeyi başarmıştım
ama o kişiyi daha iyi biriyle değiştiremedim.
Eski benliğime geri döndüm, yani okumaya ve yazmaya.
Ancak üç yıllık bir okuma çöküşünden sonra,
artık neyin yayınlandığına dair hiçbir fikrim yoktu,
o halde yayıncılık dünyasıyla temasta olmak için bir platforma ihtiyacım vardı.
Böylece "Bookstagram"ı keşfettim.
Kitaplara adanmış Instagram sayfasıydı.
Bu, 2016 yılında yayınladığım
içinde bir kitap olan ilk fotoğraf.
Bu da, bir yıl sonra 2017'de.
Daha sonra 2017 ortasında ve dönüm noktasındaki fotoğraflar.
Fotoğraflarım gitgide karmaşıklaştıkça
sanat sayfaları ve uluslararası yayınlar onları paylaşmaya başladı
ve hesabım katlanarak büyüdü.
Şans eseri, bir sanat hesabı ile bookstagram arasındaki
ince çizgide yürümeyi başardım.
Böylece hesabım, basit bir bookstagram hesabına nazaran
daha çok kişi tarafından tıklandı.
Bu olduğunda hukuk fakültesi mezunuydum.
Kitaplar dışında hukukla ilgili bir şeyler yapmak istemediğimi biliyordum.
Topluluğun beklediğimden çok daha büyük olduğunu fark ettim
ve o tüm dünyaya ulaştı,
okuyucuları yazarlara ve yayınevlerine bir şekilde bağlamanın
kitap kurdu olduğum ilk yıllarda bile mümkün olacağını düşünmemiştim.
Ayrıca bu tutkuyu bir işe dönüştürmenin bir yolu olduğunu fark ettim.
Hoşlanmadığım "fenomen" kelimesinin farkına vardım
çünkü hepimiz çoğunlukla genç kadınların kendileri için geçim sağlayan fenomenleri
sertçe eleştiren makaleleri
ve insanların, fenomenlerin hayallerinin yıkılmasını görmek için
ne kadar beklediklerini içtenlikle bildiren yorumları biliyoruz.
Fenomenlerin kullanmadığı ürünleri tanıttıklarını
ve her şeyi para için yapacaklarını söylüyorlar
ama bana gelince,
ben değerlerimle uyuşmayan veya inanmadığım anlaşmaları reddettim.
İş birlikçilerimi doğru sınıflandırmak için elimden geleni yapıyorum,
böylece takipçilerim,
ben ve çalıştığım şirket arasında ne tür bir ilişki olduğunu biliyorlar.
Çoğunlukla kitap tanıtımı yapıyorum.
Kimsenin benim onları sevmediğimden şüphelenebileceğini sanmıyorum.
Bunun gerçek bir iş olmadığını söylüyorlar
fakat 2019 yılındayız,
para kazanıyorsanız ve vergilerinizi ödüyorsanız
bu gerçek bir iş.
Aynı zamanda kendileriyle çelişerek
dokuzdan beşe kadar olan bir işten daha kolay olduğunu söylüyorlar.
Bunu kendileri de yapabilirlerdi.
Tıpkı bir kitap yazmak gibi, bu kadar kolay.
Bunu da yapabilirlerdi
ve bu kadar iyi giden iş fikrini böyle düşünebilirlerdi.
Akılsız tüketiciliği teşvik ettiğimizi
ve ciddi konulara odaklanmadığımızı söylüyorlar.
Bu, 8 Mart 2018'den sonra
dünyanın dört bir yanında bunu anlamaya çalışan kızlara
kişisel mesajım hakkında konuştuğum zamandı.
Vücut algısı sorunları, vücut dismorfisi
ve yeme rahatsızlıklarını çözdüğümü anlattım.
Değişimin kendi kendini sevdiği bir yerden gelmesi gerektiğini düşündüm.
Hikâyemin başında,
size kim olduğumu değiştirmeye çalıştığımı söylediğimde
Bunu kendimden nefret ettiğim bir yerden yaptım.
Çünkü sadece kendimden nefret ederek
kendimden nefret ettiğim şeyleri değiştirebilirdim
ve bu ne kadar üzücü?
Mutluluğun kiloya bağlı olmadığını düşündüm.
Vücudumun beni getirdiği yerde onu sevip beslemem gerekirdi
çünkü kötü seçimlerimi tersine çevirmek için elinden geleni yapacak.
Hayatın iyileştirdiğini ve affettiğini anladım.
Hayatımın koşulları beni tanımlamıyor.
Onları basamak taşı olarak kullanabilir ve üzerinde yükselebilirim.
Belli bir yaştan sonra kendinizden başka kimseyi suçlayamayacağınızı anladım.
Yani hepsi işe yarasın ya da yaramasın,
aynada bakacağınız şey yüzünüz olacak
ve kendinizle birlikte yaşamak zorunda kalacaksınız.
Yani hepimizi eşit yapan tünelin sonundaki ışıkta
neden gerçekten istediğimizi yapmaktan çok korkuyoruz?
Ayrıca kimsenin gerçekten umursamadığını da anladım.
Birkaç kişi umursuyor
ama hiç kimse kıyafetlerinin ne kadar pahalı olduğunu umursamıyor
çünkü kimse size gerçekten bakmıyor,
tıpkı sizin kimseye bakmadığınız gibi.
Çünkü biz, hepimiz
bu dünyada kendi küçük sorunlarımızla sıkışıp kaldık.
Bu yüzden birkaç hata bu kadar büyük bir mesele değildir.
Çünkü yaptığım tüm hatalardan
gerçekten önemli olan çok azını düşünebilirim.
Bu listenin başında yer alan hatam,
2013 yazında güneş kremi sürmemiş olmam.
İnsanların nefret ettiğini düşündüm
ama bu onları bağlar, sizi değil
çünkü kendisiyle yetinen gerçekten mutlu bir insanın,
kalbinde nefrete yer yoktur.
Tüm bunları tekrar vurgulayarak
"fenomen" kelimesine dayanamadığımı söylüyorum.
Tüm niyetler ve amaçlar için sanırım ben tekim.
Fakat bana ne yaptığımı sorarsanız
gerçekten bilmediğimi söylerdim.
Ama bu işe yarıyor.
Bu, birlikte çalıştığım ve bu yolculuğa başladığım en iyi arkadaşım
Birlikte yazıyoruz,
birlikte çalışıyoruz,
birlikte fotoğraf çekiyoruz
ve birbirimize yardım ediyoruz.
Burası Frankfurt kitap fuarına davet edildikten sonra çekilmiş bir fotoğraf.
Dünyanın en büyük kitap fuarı.
Ortaya çıktı ki
aslında insanlar bana Harry Potter hakkında soru soruyorlar.
Teşekkür ederim.
(Alkış)