Cili është kërcënimi më në rritje për shëndetin amerikan?
Kanceri? Sulmi kardiak? Diabeti?
Në fakt, nuk është asnjëri nga këto.
Është sëmundja e Alzheimerit.
Çdo 67 sekonda
dikush në SHBA është i diagnostikuar me Alzheimer.
Duke qenë që numri i pacientëve me Alzheimer trefishohet në vitin 2050
kujdesja ndaj këtyre, dhe kujdesja ndaj pjesës tjetër të popullatës së moshuar,
do të bëhet një sfide shoqërore e pakalueshme.
Familja ime është përballur drejtëpërdrejt
me vështirësitë e kujdesjes, për një pacient me Alzheimer.
I rritur në një familje me mbi tre gjenerata,
gjithmonë kam qenë i afërt me gjyshin tim.
Kur isha 4 vjeç,
gjyshi im dhe unë po shëtisnim në një park në Japoni
kur ai papritmas humbi.
Ishte një nga momentet më të frikshme që kam përjetuar në jetën time.
gjithashtu ishte momenti i parë që na informoi që gjyshi im
kishte sëmundjen e Alzheimerit.
Gjatë 12 viteve të fundit,
gjendja e tij vinte duke u përkeqësuar
dhe sidomos ecjet e tij në gjumë natën
i shkaktuan sidomos shumë stres familjes time.
Tezja ime, kujdestarja e tij kryesore
ka hequr keq duke qëndruar natën vonë për ta mbajtur nën vëzhgim
e megjithatë, shpeshherë nuk ia dilte ta kapte kur po lëshonte shtratin.
Fillova të shqetësohem me mirëqenien e tezes sime
si dhe për sigurinë e gjyshit tim.
Kam kërkuar shumë për një zgjidhje
me të cilën do të mund të ndihmoja familjen time,
por nuk ia dilja.
Derisa një natë, para dy vitesh
po kujdesesha për gjyshin tim
dhe e pashë duke u çuar nga shtrati.
Në momentin që këmba e tij preku dyshemenë
Thash me vete : " pse nuk vë një sensor presioni në thembrën e tij?"
Sapo të ecte mbi dysheme dhe të çohej nga shtrati
Sensori shtypës do të detektonte rritje presioni
të shkaktuar nga rëndesa e trupit dhe pastaj, me anë të valëve wifi,
t'i dërgoje një sinjal me zë smartfonit të kujdestarit.
Në këtë mënyrë, tezja do të mund të flinte shumë më mirë natën,
pa u shqetësuar me ecjet në gjumë të gjyshit.
Dhe tani do të doja të ju bëj një demonstrim të kësaj çorapeje.
A mund të ma jepni një çorape në skenë, ju lutem ?
(Të qeshura)
Shkëlqyeshëm.
Pra, sapo të shkelë pacienti mbi dysheme...
(Zile)
sinjali i dërgohet smartfonit të kujdestarit.
Ju falemnderit. (Duartrokitje)
Faleminderit, vajza e çorapes.
Ky është një vizatim i dizajnit fillestar.
Dëshira ime për të krijuar një teknologji të bazuar në sensorë
ndoshta buronte nga një dashuri e përjetshme për sensorët dhe teknologjinë.
Kur isha 6 vjeç,
një mik i moshuar i familjes u rrëzua në banjë
dhe pësoi lëndime të rënda.
Aty nisa të shqetësohem për gjyshërit e mi
dhe vendosa të shpik një sistem banjoje të mençur
Sensorë lëvizjesh që do të instaloheshin
brenda pllakave të dyshemesë së banjos kurdo që ato të rrëzoheshin në të.
Meqenëse isha vetëm 6 vjeç në atë kohë dhe nuk kisha dalur ende nga kopshti,
Nuk i kisha burimet dhe mjetet e nevojshme për ta kthyer idenë time në realitet,
por megjithatë, hulumtimet e mia me të vërtetë më dhanë një
dëshirë të çeliktë për të përdorur sensorët që të ndihmoj të moshuarit.
Vërtet besoj që sensorët mund t'ua përmirësojnë jetën të moshuarve.
Kur paraqita planin tim, e kuptova që po përballesha me tre sfida kryesore :
e para, të krijoj sensorin;
e dyta, të dizenjoj një qark;
dhe e treta, të programoj një aplikacion për smartfon.
Kjo më shtyu të kuptoj që projekti im ishte në fakt shumë më i vështirë për t'u realizuar
se sa e kisha menduar në fillim.
E para, mu desh që të krijoj një sensor që vishet e që ishte i hollë
dhe mjaft fleksibël për t'u mbajtur në thembrën e pacientit.
Pas shumë hulumtimeve dhe testimeve, në materiale si goma,
që doli të ishte shumë i trashë për t'u veshur fiks në thembër
vendosa të printoj një film-sensor
me grimca përçuesish elektrikë.
Sapo të aplikohet presioni, lidhja në mes grimcave zmadhohet.
Ndaj, munda të dizenjoj një qark që do të maste presionin
duke e matur rezistencën elektrike.
Pastaj, m'u desh të dizenjoj një qark wifi që mund të vishet lehtë.
por, transmisioni i sinjalit wifi konsumon shumë energji
dhe kërkon bateri të rënda dhe voluminoze.
Fatmirësisht, munda të mësoj mbi teknologjinë Bluetooth,
e cila konsumon shumë pak energji dhe mund të përçohet me bateri të vogla.
Kjo parandaloi që aparati të harxhohet në mes të natës.
Së fundi, m'u desh të kodoj një aplikacion për smartfonë
që do të transformonte thelbësisht
smartfonin e kujdestarit në një monitorues nga larg.
Për këtë, m'u desh që të zgjeroj njohuritë e mia mbi kodimin Java dhe XCode
dhe poashtu, si të programoj për aparate bluetooth të vogla në energji
duke parë kurse në Youtube dhe duke lexuar libra të ndryshëm.
Duke i bashkuar gjitha këto, isha i aftë të krijoj dy prototipe
në njërin, sensori është i futur brenda në çorape
dhe tjetri që është një sensor i montueshëm
që mund të ngjitet kudo ku mund të ketë kontakt
me thembrën e pacientit.
E kam testuar këtë aparat tek gjyshi im për gati një vit
dhe ka pasur 100 përqind sukses,
duke detektuar mbi 900 raste të të ecurit e tij në gjumë.
Verën e shkuar munda të bëj një beta testim aparatit tim
në shumë shtëpi kujdestarie në Kaliforni
dhe aktualisht jam duke grumbulluar reagimet
në mënyrë që të përmirësoj aparatin në një produkt që mund të shitet.
Duke e testuar aparatin në shumë pacientë
më bëri të kuptoj që duhet të gjeja nje zgjidhje
për njerëz të cilët nuk donin të vishnin çorape natën në gjumë.
Pra, të dhënat e sensorit, të grumbulluara në shumë pacientë
mund të jenë të vlefshme për të përmirësuar kujdesjen ndaj pacientit.
dhe poashtu, ndoshta duke e çuar atë drejt kurimit.
Për shembull, tani për tani po shqyrtoj
ndërlidhjet në mes shpeshtësisë së zgjuarjeve në gjumë të pacientit
aktivitetet e tij ditore, dhe dietës.
Një gjë që s'do ta harroj kurrë është kur aparati im,
për herë të parë, zuri gjyshin tim duke ecur në gjumë.
Në atë moment, isha i shtangur nga fuqia e teknologjisë
e cila e përmirëson jetën.
Njerëzit që jetojnë të lumtur dhe të shëndetshëm...
Kjo është bota që ëndërroj.
Falemnderit shumë.
(Duartrokitje).