سویز بیتز: متوجه شدم.
خب شما می‌خواهید زمانی که من صحبت می‌کنم ساکت باشید
تا صحبت‌ها قطع نشود؟
صدا: آه بله.
بیتز: چون زمانی که صحبت می‌کنم دوست دارم در همان حالت بمانم.
زمانی که خلاق هستید برخورداری از کمی حمایت
بسیار ضروری است.
می‌دانید، باید چیزی باشد تا به خلاقیت سوخت برساند،
همانگونه که آتش درون شما با سوخت شعله‌ور می‌شود.
عشق من به موسیقی و خلاقیت به گذشته‌های دور بر می‌گردد.
در برانکس جنوبی جایی که بزرگ شدم،
ساختمان ۷۰۰، آپارتمان 2E.
بیرون می‌رفتم و تمام چیزی که می‌شنیدم موسیقی بود.
وقتی به پارک محله می‌رفتی دیجی‌ها را در حال نواختن می‌دیدی
بازی بسکتبال به راه بود،
وقتی به زمین هندبال نگاه می‌کردی
اطراف زمین نقاشی‌های دیواری زیبا نقش بسته بود،
نمی‌دانم اثر کیث هارینگ بود یا فاب فایو فردی.
من در لحظه جذب این خلاقیت شدم.
موسیقی از همان روز اول دوای دردهایم بود.
هر وقت استرس داشتم،
به هنر مراجعه می‌کردم، به سمت خلاقیت و موسیقی می‌رفتم.
موسیقی باعث می‌شود افراد حس در آغوش گرفته شدن و عشق را لمس کنند.
به یاد دارم یکی از عموهایم می‌گفت،
«تو باید وارد عرصه تولید شوی»، از خود می‌پرسیدم که «تولید چیست؟»
می‌دانید، با یک کسب و کار خانگی آغاز می‌شود،
چون راف رایدر توسط خانواده‌ام خلق شد.
و هنرمندانی چون دی‌ام‌ایکس، ایو،
درگ‌آن، لاکس را به جامعه عرضه کرد.
من تمام قله‌های موسیقی که یک نفر می‌تواند کسب کند را به چنگ آوردم.
تا اینکه به این نقطه رسیدم که «می‌دانی؟
من دیگر قصد ندارم به این سرگرمی ادامه دهم مگر اینکه چیزی عایدم شود.»
می‌دانید که مجموعه آثار هنری دین کالکشن بخاطر من موزه‌ای به نام خانواده ما
و به اسم ما راه انداخت.
چیزی که فرزندانم می‌بایست در طی نسل‌ها
عهده‌دار آن باشند.
گفتم، «یک لحظه صبر کن،
دین کالکشن که فقط برای دین کالکشن نیست،
متعلق به همه است.»
الان برخی گالری‌ها و جایگاه‌ها هستند
که تا ۵۰،۰۰۰ تا نپردازید کسی با شما صحبت نمی‌کند.
و احساس کردم همین بهانه‌ای است برای بسیاری از افراد
تا هنر را کنار بگذارند.
این افراد فکر می‌کنند هنر فقط مخصوص ثروتمندان است.
واو.
باید این قضیه را متوقف کنیم، باید اصلاح کنیم.
و این باعث شد که من و همسرم بگوییم،
می‌دانید، یاید نقطه آغازی خلق کنیم برای نسل جوانی که
جهان هنر را درک نمی‌کنند،
جایگاهی برای خود تصور نمی‌کنند،
و ما رویداد «بدون کمیسیون» را آغاز کردیم.
رویداد بزرگی است،
چیزی حدود ۳۰،۰۰۰ در شب دریافت می‌کنید.
نوشیدنی و غذا رایگان است،
کنسرت رایگان است.
آموزش رایگان است،
فکر می‌کنم باید این آموزش رایگان باشد.
به شانگهای رفتیم، به لندن رفتیم،
به برلین رفتیم،
و درست در حیات پشتی خودم در برانکس جنوبی هم این رویداد را برگزار کردیم.
شما هم می‌توانید به این رویداد بپیوندید
و چیزی حدود دو دلار
یا دویست هزار دلار کاسب شوید.
هر کسی درجه‌ای از عشق به هنر را در خود دارد.
و کاری که ما می‌کنیم با یک گالری کاملاً فرق دارد.
صد درصد فروش از آن هنرمندان است.
اما پس از رویداد «بدون کمیسیون»،
چطور می‌توان پایدار ماند و به جلو حرکت کرد
بدون اینکه مجبور شوید روحیات‌تان را به حراج بگذارید؟
من به همراه برادرم شان دیدی کامبز بخشی از فروش را بعهده داشتیم،
۲۱ میلیون دلار فروش،
که موجب شد کری جیمز مارشال
تا به امروز به عنوان پرفروش‌ترین هنرمند زنده آفریقایی-آمریکایی شناخته شود.
به خودم می‌گفتم، «مرد، تو رکورد را شکستی،»
و هنرمند به خود می‌گفت،
«نمی‌دانم خوشحال باشم یا ناراحت.»
همان کار را در ابتدا زیر ۱۰۰،۰۰۰ دلار فروخته بود.
حالا تصور کنید کاری که زیر ۱۰۰،۰۰۰ دلار فروخته بود
الان ۲۱ میلیون دلار فروش داشته است،
و باید در خانه بنشینی و این صحنه را تماشا کنی.
و حتی پنج درصد هم نمی‌توانی شریک شوی.
وقتی به قضیه نگاه می‌کنی،
من تولیدکننده‌ام، من ترانه‌نویسم،
هر بار که در رادیو پخش می‌شود،
عایدی دارم.
هر موقع در فیلمی پخش شود،
عایدی دارم.
هر وقت اجرا شود به تناوب
عایدی دارم.
هنرمندان صحنه فقط یک بار عایدی دارند.
هنگامی که نقاشی‌ها فروخته می‌شوند و چندین بار تجارت می‌شوند چطور؟
و این کار نتیجه تمام عمر یک هنرمند است،
که موجب می‌شود دیگران بتوانند ۱۰، ۱۵،
گاهی ۱۰۰ برابر بیش از هنرمندی که آن را خلق کرده است در بیاورند.
بنابراین رویداد انتخاب دین را راه انداختم،
به گونه‌ای که اگر شما یک فروشنده،
یا یک گردآورنده باشید
و کارتان را در یک حراجی مثل ساتبیز عرضه کنید،
برگه‌ای وجود دارد که می‌گوید، «هی دوستان، می‌دانید،
این هنرمند هنوز زنده است.
با کار با این هنرمند سرمایه شما
سیصد درصد سود کرده است.
از میزان فروش هر قدر دوست دارید به هنرمند بدهید.»
حتی اگر فقط پنج نفر این کار را بکنند،
شروعی است برای تغییر همه چیز در هنر.
و در اروپا این اتفاق از قبل شروع شده است.
در صنعت موسقی اجرا می‌شود،
به آن انتشار می‌گویند.
هنرمندان قادر هستند که در صحنه بمانند،
موسیقی‌دانان قادر هستند که در صحنه بمانند،
آن هم برای سالیان دراز،
از باقیمانده درآمدی انتشار.
خب چطور می‌توانیم خلاق‌ها را دور هم جمع کنیم،
و از یکدیگر تجلیل کنیم؟
من و تیمبلند حدود سه سال روی این ایده کار کرده‌ایم
که به آن ورزوز گفته می‌شود.
تا این که زمان امتحان فرا رسید،
و همه به فضای مجازی آمدند
تا خودشان را ابراز کنند.
کاری که ما کردیم من بهترین آهنگ‌هایم را نواختم،
او بهترین آهنگ‌هایش را نواخت،
و بصورت زنده به اینستاگرام رفتیم.
(ویدئو) (خنده)
تیمبلند: خوش می‌گذرد؟
این برای فرهنگ خیلی خوب است.
بیتز: افراد زیادی دوست دارند بگویند «نبرد»،
ما از این کلمه «نبرد» صرف نظر کردیم،
چون به اندازه کافی در دنیای امروز جنگ داریم.
ما اسم آن را جشن آموزش گذاشتیم.
فکر می‌کنم الان نهم یا دهم از این را داریم.
من و تیمبلند با ۲۰،۰۰۰ نفر شروع کردیم.
و تا دیروز به ۷۵۰،۰۰۰ نفر رسیدیم.
و ما به این پدیده "اثر ورزوز" می‌گوییم.
و "اثر ورزوز" چیزی است که برای یک هنرمند زمانی رخ می‌دهد
که در ورزوز شرکت می‌کند.
می‌توانیم بیبی‌فیس و تدی رایلی را در نظر بگیریم.
هر دو بیش از میلیون‌ها بیننده داشته‌اند.
هر دو نفر آهنگ‌شان دوباره در چارت پخش قرار گرفت.
و نگاهی بیاندازیم به اولین بانوان ورزوز،
و هر دو نفر یعنی اریکا بادو و جیل اسکات
در ۲۰ عنوان اول چارت هفت جایگاه را به خود اختصاص داده‌اند.
این است اثر ورزوز.
می‌دانید میلیاردها میلیارد میلیارد جاذبه.
این چیزی است که قبلاً هرگز ندیده بودم.
و فکر می‌کنم این هنرمندان امروز دارند نتیجه کارشان را برداشت می‌کنند،
بسیار عالی است و دارند بوی موفقیت را استشمام می‌کنند.
برای من یک موضوع شخصی بود،
چون به دفعات زیاد به حساب نیامده بودم،
صد بار در رسانه‌ها داغ و سرد شده‌ام.
و همچنان بعنوان هنرمند باید کاسبی را درک کنید،
تا به سطحی که شایستگی آن را دارید دست یابید.
چون بیشتر خلاق‌ها، ماها خیلی احساسی هستیم،
ما اینگونه هستیم: «این کار را بگذار یکی دیگر انجام دهد ما به کار خودمان بچسبیم».
اما نه تنها خلاقیت کلیدی است، آموزش هم کلیدی است،
و به همین دلیل دوباره دانشگاه رفتم
تا در نیمه دهه سوم زندگی نوک مدادم را تیز کنم.
باید کاسبی را بشناسیم.
اما این موضوع نیاز به تعمق بیشتری دارد
و باید دانش بیشتری را استخراج کنیم تا خودمان را آماده کنیم
برای جهانی که در انتظار کسب سود از خلاق‌هاست.
و می‌توانیم گزینه‌های بهتری بسازیم،
و در پایان گفتگو باید به هنرمندانی بپردازیم که در فقر می‌میرند.
اگر از هنر حمایت نکنیم،
از آینده حمایت نکرده‌ایم،
از این جهان حمایت نکرده‌ایم،
خلاقیت ما را درمان می‌کند.
چرا این پرده‌ها بسته می‌شوند؟
وقت تمام است.
(اعلام نارضایتی)
صدا: دوست داشتم. خیلی خوب بود.
بیتز: (خنده)