İkinci dünya savaşı hakkında acıklı olanından ilham verici olanına
anlatılabilecek pek çok hikâye var.
Fakat bunların belki de en yürek parçalayıcı olanı,
savaşla bölünmüş
Akune ailesinin hikâyesi.
Ichiro Akune ve karısı Yukiye
Japonya'dan Amerika'ya daha iyi bir hayat kurmak amacıyla
1918'de göç edip
California'da küçük bir bakkal dükkanı açtılar
ve burada dokuz çocuk yetiştirdiler.
Anneleri 1933'te ölünce
çocuklar akrabalarının yanında yaşamaya Japonya'ya gönderildi
ve kısa süre sonra babaları da onlara katıldı.
Amerika'da doğup büyüdükten sonra
Japonya'ya alışmak zor olsa da en büyük erkek çocuk olan Harry,
ona Japon dilini ve kültürünü öğreten büyük amcasıyla
yakın bir bağ kurdu.
Ancak çalışacak yaşa geldiklerinde
Harry ve kardeşi Ken
ev bildikleri ülke Amerika'ya geri döndüler
ve Los Angeles civarına yerleştiler.
Fakat 7 Aralık 1941'de Pearl Harbor saldırısı gerçekleşti
ve artık Japonya'yla savaşta olan ABD hükûmeti
düşman ülkede ailesi veya kan bağları olan vatandaşların
sadakatine güvenmemeye başladı.
1924'te Batı Yakası'nda yaşayan 120 bin Japon asıllı Amerikan
vatandaşlık haklarından men edildi
ve zorla gözaltı kamplarına yerleştirildiler.
Üstelik Harry ve Ken gibi birçoğu
Nisei, yani Amerikan vatandaşı
veya Amerika'da doğmuş çifte vatandaş olmalarına rağmen.
Kardeşlerin Japonya'daki aileleriyle iletişimleri bile sınırlıydı
yine de kendilerini Colorado'nun ücra bir bölgesinde bir kampta
kapatılmış buldular.
Ancak Amerikan ordusunun askeri istihbarat merkezi için
Japonca konuşan gönüllülere ihtiyaç duyulunca durumları değişti.
Hükûmet tarafından gördükleri muameleye rağmen
Harry ve Ken kampı terketme ve Amerikan vatandaşı olarak
sadakatlerini gösterme fırsatına hemen atladılar.
Japonya'da eğitim aldıklarından dolayı da
hizmetlerine hemen başladılar.
Ele geçen belgeleri çevirip,
Japon askerleri sorgulayıp
düşman güçlerini teslim olmaya ikna etmek amacıyla
Japonca propaganda hazırlıyorlardı.
Japon güçlerinin büyüklüğü ve yeri hakkında
stratejik bilgi sağlayarak
savaşa paha biçilemez bir katkıda bulundular.
Buna rağmen, silah arkadaşları tarafından güvensiz görülüp dışlandılar.
Harry,
düşman bölgesine paraşütle atlamadan önce savaş teçhizatının
yerinin değiştirildiğinden ve beyaz bir görevlinin ona silah vermeye
isteksiz olduğundan da bahsetti.
Neyse ki, her iki kardeş de savaş bitene dek
sadakatle hizmet vermeye devam etti.
Fakat Harry ve Ken Pasifik'te savaşan tek Akune kardeşler değillerdi.
Onlardan habersiz küçük erkek kardeşleri,
beş Akune erkek çocuğundan üçüncü ve dördüncüleri de
Japon İmparatorluğu deniz kuvvetlerindeki görevlerini bağlılıkla sürdürüyorlardı.
Saburo, Deniz Hava Komutanlığında,
15 yaşındaki Shiro ise yeni askerler için oryantasyon eğitiminde görev yapmaktaydı.
Savaş bittiğinde Harry ve Ken müttefik işgal güçlerinde görev yaptılar
ve Japon yurttaşları tarafından hain olarak görüldüler.
Bütün Akune kardeşler on yıl sonra Kagoshima'da
bir aile toplantısında bir araya geldiklerinde
kardeşlerin savaşın karşıt taraflarında görev yaptıkları ortaya çıktı.
Bu durum sinirleri gerdi ve bir kavga çıkmak üzereyken
babaları buna engel oldu.
Sonunda kardeşler barıştı
Sabura ile Shiro California'da Harry ve Ken'e katıldı
ve sonrasında Kore'de Amerikan ordusu için savaştılar.
ABD hükûmetinin,
gözaltı kamplarındaki adaletsizliği kabullenmesi
ve hayatta kalanlara tazminat ödemesi 1988'i buldu.
Harry 'nin en büyük pişmanlığı ise ona bunca şeyi öğreten
büyük amcasına teşekkür edecek cesareti bulamamış olmasıydı.
Akune kardeşlerin hikâyesi pek çok şeyi göstermekte:
kaderin ayırdığı bir aileyi, Japon asıllı Amerikanların
mağduriyetini ve iki ulusal kimliği uzlaştırmanın zorluğunu.
Fakat aynı zamanda Amerikan tarihiyle ilgili
daha büyük bir hikâyeyi de ortaya çıkarmakta, göçmenlerin
maruz kaldıkları baskı ve bunun üstesinden gelmek için gösterdikleri azim.