(Applaus)
Bedankt. Ik voel mij zowel uitgedaagd als opgewonden.
Mijn opwinding is: ik krijg een kans om iets terug te geven.
Mijn uitdaging is: het kortste seminar dat ik gewoonlijk geef, duurt 50 uur.
(Gelach)
Ik overdrijf niet. Ik organiseer weekenden --
en coach natuurlijk ook mensen --
ik gebruik echt onderdompeling. Want hoe heb jij je taal geleerd?
Niet door gewoon de beginselen te leren.
je zat er middenin, zo vaak totdat het bleef hangen.
Waarom ik uiteindelijk hier ben, behalve dat ik een mafkees ben...
Ik ben hier niet om jullie te motiveren,
dat hebben jullie niet nodig.
Vaak denken mensen dat ik dat doe,
verre van dat.
Mensen zeggen me wel eens: "Ik heb geen motivatie nodig."
Dan zeg ik: "Interessant. Dat doe ik ook niet."
Ik ben de 'Waarom-man'. Ik wil weten waarom je doet wat je doet.
Wat zijn je beweegredenen?
Wat beweegt je nu in je leven? Vandaag! Niet 10 jaar geleden.
Of zit je altijd in hetzelfde patroon?
Want ik geloof dat je geactiveerde interne drive
het belangrijkste ding in de wereld is.
Ik ben hier omdat ik geloof dat emotie de kracht van het leven is.
Ieder van ons hier heeft een grote geest.
De meesten van ons hier hebben een grote geest.
Wij kunnen allemaal nadenken, met ons verstand kunnen we
iets rationaliseren en alles voor elkaar krijgen.
Ik ben het eens met wat ik een paar dagen geleden hoorde,
het idee dat mensen in hun eigen belang handelen.
Maar we weten dat dat soms onzin is.
Je handelt niet altijd in je eigen belang.
Onze emotie neemt het soms over en het spel verandert.
Het is geweldig om rationeel na te denken,
over hoe het leven in elkaar zit,
we kunnen dit spel in ons hoofd spelen.
Maar ik wil weten wat je echt beweegt,
en ik wil je uitnodigen om
aan het einde van deze talk te onderzoeken waar jij vandaag staat,
om twee redenen. Eén: zodat je meer kunt bijdragen.
En twee: zodat we niet alleen andere mensen beter begrijpen,
maar ook meer waarderen en de verbindingen creëren
die sommige uitdagingen in onze huidige samenleving
kan oplossen.
Die worden alleen maar uitvergroot door de technologie die ons verbindt
omdat we elkaar erdoor ontmoeten.
Die ontmoeting maakt niet altijd dat iedereen elkaar nu begrijpt
en iedereen elkaar waardeert.
Ik heb al 30 jaar een obsessie:
"Wat maakt het verschil in de levenskwaliteit van mensen
en in hun prestaties? "
Ik word ingehuurd om nú resultaat te boeken.
Dat doe ik al 30 jaar.
Ik krijg het telefoontje wanneer de atleet afgemaakt wordt in een live wedstrijd,
Ze staan opeens op achterstand,
en ik moet nú iets doen
resultaat boekt, anders is het voorbij.
Ik krijg het telefoontje wanneer het kind
zelfmoord gaat plegen,
dan moet ik nú iets doen.
Gelukkig heb ik in 29 jaar nog nooit iemand verloren.
Het gebeurde nooit omdat ik
inzicht heb in de menselijke behoeften.
Bij zo'n telefoontje over prestaties
gaat het puur om verandering.
Maar ik kijk ook naar wat die persoon
in staat stelt om bij te dragen,
om iets te doen dat hem overstijgt.
Als ik naar het leven kijk zie ik twee hoofdlessen.
Eén: er is de wetenschap van succes,
die bijna iedereen in deze ruimte beheerst.
Dat is: "Hoe maak je het onzichtbare zichtbaar?"
Hoe maak je je dromen waar?
Of het nu je bedrijf is, je bijdrage aan de maatschappij, geld,
je lichaam, je familie...
Een veel lastiger levensles is de kunst van vervulling.
Want wetenschap is makkelijk, niet?
We kennen de regels. Je schrijft de code ...
en je krijgt de resultaten.
Als je het spel eenmaal kent, wordt je inzet steeds groter.
Maar als het gaat over vervulling, dat is een kunst.
Omdat het over waardering en bijdragen gaat.
Samen voel je meer dan alleen.
Ik had een interessant laboratorium om te proberen die vraag te beantwoorden:
wat maakt nu het verschil
in iemands leven als je kijkt naar iemand
aan wie je alles hebt gegeven? Alles wat ze zeggen nodig te hebben.
Je gaf ze de beste computer.
Je gaf ze liefde en vreugde, je was er om ze te troosten.
En die mensen brengen heel vaak
met al deze liefde, opvoeding, geld en achtergrond
de rest van hun leven door in verslavingsklinieken.
Dan ontmoet je mensen die enorme pijn hebben doorleefd --
psychologisch, seksueel, geestelijk, emotioneel misbruikt --
en, niet altijd, maar vaak worden zij mensen
die het meest bijdragen aan de maatschappij.
De vraag die we ons echt moeten stellen is: wat vormt ons?
We leven in een therapiecultuur,
de meesten doen het niet, maar het is wel de cultuur.
Ik bedoel daarmee het uitgangspunt dat we ons verleden zijn.
Jullie zouden niet in deze ruimte zijn
als je dit geloofde.
Maar de meeste mensen denken dat onze biografie ons lot is.
Het verleden is gelijk aan de toekomst. Natuurlijk is dat zo als je daar leeft.
Maar de mensen hier weten,
en dit moeten we onthouden:
je kan met je verstand iets weten
en het vervolgens toch niet gebruiken.
We gaan onszelf eraan herinneren dat beslissen de ultieme macht is.
Als je mensen vraagt:
Wie heeft ooit gefaald om iets belangrijks te bereiken in zijn leven?
Zeg: "Ja."
Publiek: "Ja."
Bedankt voor die fantastische interactie.
(Gelach)
Maar als je mensen vraagt, waarom heb je iets niet bereikt?
Iemand die voor je werkt, of een partner... of zelfs jezelf.
Welke reden geven mensen als iets niet lukt?
Wat vertellen ze je? Ik wist niet genoeg.
Had de -- kennis niet. Had niet genoeg -- geld
Had niet genoeg -- tijd. Had niet -- de juiste technologie,
Ik had niet de juiste manager.
Al Gore: het hooggerechtshof. (Gelach)
(Applaus)
Tony Robbins: En ---
(Applaus)
en ---
(Applaus)
Wat hebben ze, ook het hooggerechtshof, met elkaar gemeen?
(Gelach)
Het zijn middelen die je zegt te missen en dat kan kloppen.
Het kan zijn dat je het geld niet hebt, of het hooggerechtshof,
maar dat is niet de bepalende factor.
(Applaus)
Corrigeer me als ik het fout heb.
Middelen zijn nooit de bepalende factor, dat is vindingrijkheid.
Wat ik daarmee bedoel,
is als je emotie hebt, menselijke emotie, iets dat ik eergisteren
op een heel diep niveau ervaren heb tijdens de presentatie van Al Gore.
Als je met die emotie gecommuniceerd had,
had je de verkiezingen gewonnen!
(Applaus)
Maar, hoe makkelijk voor mij om hem te vertellen wat hij moet doen.
(Gelach)
Idioot, Robbins... maar ik weet dat toen wij het debat zaten te kijken,
emoties mensen het zicht ontnamen
op het intellect en de mogelijkheden van deze man
en hoe dat die dag op mensen overkwam.
Ik ken mensen die op je wilden stemmen maar het toch niet deden.
Ik was verbijsterd maar er was een bepaalde emotie.
Wie weet wat ik bedoel? Zeg: "Ja."
Publiek: Ja.
TR: Dus, het gaat om emotie. Als we de juiste emotie hebben,
kunnen we alles doen, komen er doorheen.
Als je creatief, speels, leuk genoeg bent,
kan je dan iedereen bereiken? Ja of nee?
Publiek: Ja.
TR: Als je geen geld hebt, maar je bent creatief en vastberaden,
dan vind je een weg. Dit is de ultieme hulpbron.
Maar dit is niet het verhaal dat mensen ons vertellen.
Dat zijn heel andere verhalen.
Ze zeggen dat we de middelen niet hebben, maar eigenlijk...
als we hier naar kijken,
wat zijn de redenen dat ze falen?
Volgende slide alstublieft. Hij heeft mijn ritme verbroken, de eikel.
(Gelach)
Maar ik waardeer de energie die het gaf.
(Gelach)
Wat bepaalt de middelen die je hebt? Beslissingen geven vorm aan je lot.
Dat is mijn focus hier. Als besluiten je lot vormgeven,
dan zijn er drie bepalende besluiten. Waar ga jij je op richten?
Op dit moment moet jij beslissen wat je focus zal zijn.
Nu, bewust of onbewust. Op het moment dat je beslist wat je focus is,
geef het betekenis.
Die betekenis bepaalt de emotie.
Is dit het einde of het begin? Is God me aan het straffen of belonen,
of is dit het lot?
Een emotie bepaalt dus wat we gaan doen.
Denk na over je eigen leven.
De beslissingen die jouw lot vormden.
Dat klinkt heel zwaar maar in de laatste vijf, tien jaar,
15 jaar, heb je bepaalde beslissingen gemaakt
die, als je een ander besluit had genomen,
je leven totaal anders zouden maken. Hoeveel kan je er bedenken?
Eerlijk, beter of slechter? Zeg: "Ja."
Publiek: Ja.
TR: Misschien was het de plaats waar je ging werken,
en werd je daar verliefd.
Misschien was het een loopbaanbesluit. De Google-genieën die ik hier tegenkwam
wilden hun technologie verkopen.
Wat als ze die beslissing hadden genomen in plaats van
hun eigen cultuur uit te bouwen? Zou de wereld er anders uit zien?
Hoe zou hun leven anders zijn? Hun invloed?
De geschiedenis van onze wereld bestaat uit deze besluiten.
Een vrouw stond op en zei: "Nee, ik ga niet achteraan in de bus."
Ze had niet alleen invloed op haar eigen leven. Dat besluit vormde onze cultuur.
Of iemand die voor een tank staat. Of in een positie
als Lance Armstrong, die hoorde zeggen:
"Je hebt teelbalkanker." Dat is al vrij moeilijk voor een man,
vooral als je fietst.
(Gelach)
"Het zit in je hersenen, het zit in je longen."
Waar besloot hij zich op te focussen?
Anders dan de meeste mensen.
Het was niet het einde, het was het begin. Wat ga ik doen?
Hij gaat en wint zeven keer de Tour de France die hij voor de kanker
nooit eerder won. Hij ontwikkelde emotionele fitheid,
psychologische kracht. Dat is het verschil tussen
de drie miljoen mensen waar ik mee gewerkt heb.
Want dat is mijn lab: drie miljoen mensen
uit 80 verschillende landen
de afgelopen 29 jaar. Na een tijdje worden patronen duidelijk.
Je ziet dat Zuid-Amerika en Afrika
op een bepaalde manier met elkaar kunnen verbonden worden. Andere mensen zeggen:
"Oh, dat klinkt belachelijk." Het is simpel. Wat vormde Lance?
Wat vormt jou? Twee onzichtbare krachten. Eén: toestand.
Er zijn van die momenten.
Je doet iets en daarna denk je bij jezelf:
zei ik dat??
Ik kan niet geloven dat ik dat deed, dat was zo dom -- wie kent dat?
Zeg: "Ja."
Publiek: Ja.
TR: Heb je wel eens iets gedaan, waarna je zei: "Dat was ik!"
(Gelach)
Dat ging niet over wat je kon, maar over je stemming.
Je beeld van de wereld is wat jou op de lange termijn vormt.
Je beeld van de wereld is je filter. Dat is wat ons vormt.
Ons doet beslissen.
Willen we iemand beïnvloeden,
moeten we weten wàt hen beïnvloedt.
Dat is drieledig.
Ten eerste: wat is je doel? Wat probeer je te bereiken?
Voor mij zijn dat niet je verlangens.
Je kan krijgen wat je wenst of wilt. Wie heeft wel eens een doel bereikt
en dacht dan: is dit alles?
Wie van jullie? Zeg: "Ja."
Publiek: Ja.
TR: Het gaat dus om de behoeften die we hebben. Ik geloof dat er zes menselijke behoeften zijn.
Ten tweede: als je eenmaal weet wat je probeert te bereiken, wat je drijfveer is
en je ontdekt je ware drijfveer -- die maak je niet, die ontdek je --
dan kom je bij je innerlijke kaart:
wat zijn de overtuigingen die jou vertellen hoe je die behoeften kan vervullen.
Sommigen denken dat je die behoeften vervult door de wereld te vernietigen,
anderen door iets te bouwen, te creëren, door van iemand te houden.
Dan is er nog de brandstof die je verkiest. Dus nu snel: zes behoeften.
De eerste: zekerheid.
Dit zijn dus geen doelen of wensen, dit zijn universele behoeften.
Zekerheid dat pijn wordt vermeden
en zich op zijn minst prettig kunnen voelen. Hoe bereik je dat?
Door iedereen te controleren? Kwaliteiten te ontwikkelen? Opgeven? Een sigaret roken?
Als je volledige zekerheid hebt, gek genoeg,
zelfs terwijl we dat allemaal nodig hebben --
als je onzeker bent over je gezondheid bijvoorbeeld of over je kinderen,
of je geld, dan denk je bijna nergens anders aan.
Als je denkt dat het dak zal instorten,
luister je naar niemand meer.
Maar, hoewel we allemaal zekerheid willen; als we het hebben,
wat voel je als je volledige zekerheid hebt?
Als je weet wat er gaat gebeuren? En wanneer?
Wat krijg je dan? Wat voel je dan?
Je verveelt je dood. En daarom gaf God, in 'Haar' oneindige wijsheid,
(Gelach)
ons een tweede menselijke behoefte, dat is onzekerheid.
We hebben variatie en verrassingen nodig.
Wie houdt er van verrassingen? Zeg: "Ja."
Publiek: Ja
TR: Onzin. Je houdt van de verrassingen die je wilt.
(Gelach)
De verrassingen die je niet wilt, noem je problemen, maar je hebt ze wel nodig.
Variatie is dus belangrijk. Heb je wel eens een video of een film gehuurd
die je al gezien had? Wie heeft dat wel eens gedaan? Doe toch iets met je leven!
(Gelach)
Oké, waarom doe je dat? Je weet zeker dat hij goed is
want je hebt het al gelezen of gezien, maar je hoopt
dat het zo lang geleden was dat je het weer vergeten bent, dat is variatie.
Derde cruciale menselijke behoefte: betekenis. We hebben allemaal de behoefte
ons belangrijk, speciaal, uniek te voelen. Je kan dat bereiken door meer geld te verdienen.
Of door spiritueler te zijn.
Je kan het bereiken door
tatoeages en piercings te laten zetten op plaatsen die niemand wil weten.
Wat er ook voor nodig is. De snelste manier om het te bereiken,
als je geen achtergrond, cultuur, overtuiging of hulpbronnen hebt
en je bent niet erg creatief, is door geweld. Als ik een pistool tegen je hoofd zet
en ik woon in een achterbuurt, ben ik meteen belangrijk.
Hoe belangrijk, op een schaal van nul tot tien? Tien. Hoe zeker ben ik ervan
dat je reageert? Tien. Hoeveel onzekerheid?
En daarna … ? Best spannend.
Alsof je een grot in klimt en dat soort dingen.
helemaal naar beneden. Volstrekte variatie en onzekerheid.
En je betekent iets. Daarom ben je bereid je leven te wagen.
En daarom is er altijd geweld geweest en zal het altijd bestaan
tenzij het bewustzijn van de hele mensheid verandert.
Je kan op duizend manieren betekenis krijgen,
maar om belangrijk te zijn moet je uniek en anders zijn.
Dit hebben we echt nodig: verbinding en liefde -- de vierde behoefte.
Iedereen wil dat. De meesten nemen genoegen met verbinding
omdat liefde te eng is. Ze willen niet gekwetst worden.
Wie is er wel eens gekwetst in een relatie? Zeg: "Ja."
(Gelach)
Als je je hand niet opsteekt, heb je vast nog meer rotzooi meegemaakt.
(Gelach)
En je gaat opnieuw gekwetst worden.
je bent vast blij dat je vandaag naar dit positieve verhaal bent gekomen hè?
(Gelach)
Maar zonder dollen -- we hebben het nodig. Het kan door intimiteit,
door vriendschap, door gebed, een lekkere wandeling.
Als het niet anders lukt, neem dan een hond. Geen kat. Liever een hond,
want als je twee minuten weg gaat, is het net of je
een half jaar weg bent geweest als je even later terugkomt.
(Gelach)
Ieder mens vindt wel een manier om deze eerste vier behoeften te vervullen.
Zelfs als je tegen jezelf liegt, moet je een gespleten persoonlijkheid hebben.
Maar de laatste twee behoeften -- de eerste vier noem ik
de behoeften van je persoonlijkheid --
de laatste twee zijn behoeften van de ziel.
Dat gaat om vervulling. De eerste vier geven je geen vervulling.
Je vindt wel een manier -- roken, drinken -- om ze te vervullen
maar de laatste twee, nummer vijf:
persoonlijke groei. We weten het allemaal.
Als je je niet ontwikkelt, wat dan? Als een relatie zich niet ontwikkelt,
een bedrijf, als jijzelf je niet ontwikkelt
dan maakt het niet uit hoeveel geld je hebt,
hoeveel vrienden je hebt, wie er allemaal van je houdt,
dan voel je je klote.
Wij ontwikkelen ons, omdat we iets waardevols te geven hebben.
Want de zesde behoefte is bijdragen voorbij onszelf.
Hoewel oubollig, weten we allemaal dat het geheim van het leven, geven is.
Het gaat niet over 'mij'. Het gaat over 'wij'.
Deze cultuur weet dat. Deze zaal weet dat. Het is spannend.
Als je Nicholas hier ziet praten over zijn $100 laptop,
dan is het meest opwindende daaraan, dat deze genie een roeping heeft.
Je voelt het verschil in hem en het is prachtig.
Die roeping raakt andere mensen.
In mijn eigen leven, werd ik geraakt toen ik 11 jaar oud was.
Thanksgiving: geen geld, geen eten. We zouden niet verhongeren,
maar mijn vader was een puinhoop.
Mijn moeder liet hem weten hoe erg hij het had verknald.
Iemand klopte aan de deur en bracht ons te eten.
Mijn vader nam drie besluiten.
Ik weet heel kort welke dat waren. Hij dacht alleen: "Dit is liefdadigheid.
Wat betekent dat? Ik ben waardeloos.
Wat kan ik doen? Mijn gezin verlaten." En dat deed hij.
Eén van de meest pijnlijke ervaringen in het leven.
Mijn drie besluiten wezen mij een andere weg.
Ik zei: "Focus op 'er is te eten'" -- het idee alleen al.
(Gelach)
Ten tweede -- en dit veranderde mijn leven,
vormde mij als mens: een geschenk van iemand die ik niet eens ken.
Mijn vader zei altijd: "Het kan niemand iets schelen."
Maar opeens, geeft iemand die ik niet ken,
ongevraagd en belangeloos mijn gezin te eten, zorgt voor ons.
Het dwong mij te denken: "Wat betekent het dat vreemden om ons geven? "
Ik besloot hieruit dat als vreemden
voor mij en mijn gezin geven, dan geef ik om hen.
Wat ga ik doen? Ik ga iets doen om het verschil te maken.
Op mijn 17de op Thanksgiving, ging ik erop uit.
Jarenlang was mijn doel: genoeg geld om twee gezinnen te voeden.
Het leukste wat ik ooit heb gedaan in mijn leven, het meest ontroerende.
Het volgende jaar zorgde ik voor vier gezinnen. Niemand wist het.
Het volgende jaar, acht.
Na acht, dacht ik: shit, ik kon wel wat hulp gebruiken.
(Gelach)
Ik ging er opnieuw op uit.
Ik betrok mijn vrienden en ik startte eigen bedrijven
en toen ik er 11 had, bouwde ik de stichting.
Nu, 18 jaar later kan ik jullie trots vertellen dat wij vorig jaar
twee miljoen mensen in 35 landen via onze stichting hebben gevoed,
tijdens de feestdagen: Thanksgiving, Kerstmis -- (Applaus)
In diverse landen over de hele wereld. Fantastisch!
(Applaus) Dankjewel.
(Applaus)
Dit zeg ik niet om op te scheppen, maar omdat ik trots ben op de mensen,
omdat ze dolgraag willen bijdragen
zodra ze het ervaren hebben, niet om erover te praten.
Tenslotte -- mensen verschillen in het doel dat hen vormt ---
We hebben dezelfde behoeften.
Maar ben je een zekerheidsfanaat? Is dat het meeste waard, of onzekerheid?
Deze man kan geen zekerheidsfanaat zijn
als hij door die grotten klauterde.
Word je gedreven door betekenis of liefde? We hebben ze alle zes nodig, maar wat ook
je hoofdsysteem is, het geeft je een bepaalde richting.
Zodra je je in een richting verplaatst, heb je een bestemming of een lot.
Het tweede gedeelte is je innerlijke kaart. Zie het maar als het besturingssysteem
dat jou vertelt hoe je er geraakt. Voor sommige mensen is dat:
"Ik ga mensenlevens redden, al moet ik ervoor sterven."
dat zijn brandweerlui. Voor anderen:
"Ik dood mensen om er te komen."
Ze bevredigen dezelfde behoeften van belang. Ze willen God eren.
of de eer van hun familie, maar ze hebben een andere kaart.
Er zijn zeven verschillende overtuigingen. Ik kan ze niet doornemen, geen tijd.
Het laatste stuk is emotie.
Eén van de delen van de kaart is net als de tijd. Sommigen vinden
dat 100 jaar een lange tijd is. Voor iemand anders is dat drie seconden,
wat ik nu nog over heb.
(Gelach)
De laatste die je aangaat heb ik al vermeld.
Als je een doel en een kaart hebt en laten we zeggen ---
ik kan Google Maps niet gebruiken, omdat ik van Macs houd en het daarop
nog niet bruikbaar is -- dus als je MapQuest gebruikt-- hoeveel hebben de fatale
vergissing gemaakt om ooit MapQuest te gebruiken?
(Gelach)
Je gebruikt het en je komt er niet. Nou, stel je voor
dat jouw overtuigingen je garanderen dat je nooit komt waar je naartoe wilt?
(Gelach)
Het laatste is emotie.
Ik kan je vertellen dat er 6000 emoties zijn.
We hebben er woorden voor in het Nederlands,
dat is slechts een taalkundige weergave
die per taal verschilt. Maar als je dominante emoties ---
als ik meer tijd zou hebben, zou ik 20.000 mensen of 1000,
alle emoties die zij ervaren in een gemiddelde week
laten opschrijven Ze krijgen zoveel tijd als ze nodig hebben.
Aan de ene kant schrijven ze versterkende emoties,
en aan de ander kant verzwakkende.
Raad eens hoeveel emoties mensen ervaren? Minder dan 12.
Van de helft ervan, voelen ze zich beroerd. Dan resten er vijf, zes
verdomd goede gevoelens? Ze voelen zich: 'gelukkig, gelukkig,
opgewonden, oh verdorie, gefrustreerd, gefrustreerd, overweldigd, depressief.'
Hoeveel van jullie kennen iemand die, wat er ook gebeurt,
een manier vindt om zich te ergeren? Wie kent zo iemand?
(Gelach)
Of, wat er ook gebeurt, ze vinden altijd een manier om er gelukkig of opgewonden van te worden.
Wie van jullie kent zo'n iemand? Kom op.
Tijdens de aanslagen van 11 september -- ik zal hiermee eindigen -- was ik in Hawaï.
Ik was met 2000 mensen uit 45 landen. We vertaalden
simultaan vier talen voor een programma.
Ik begeleidde de groep een week lang. De titel van de avond ervoor was:
"Meester van je emoties". Ik stond op, had niets gepland en ik zei ---
we hadden al het vuurwerk -- ik doe gekkigheid, leuke dingen ---
en opeens stopte ik -- ik was van plan om het te zeggen
maar ik voer nooit uit wat ik plan. Plots zei ik:
"Wanneer beginnen mensen echt te leven? Als ze met de dood worden geconfronteerd."
Ik legde hun het volgende voor:
stel dat je Hawaï niet verlaat en binnen negen dagen
sterf je. Wie zou je bellen? Wat zou je zeggen?
Wat zou je doen? Die avond gebeurden de aanslagen.
De vorige vriend van een vrouw die het seminar volgde,
was ontvoerd en vermoord.
Haar nieuwe vriend wilde met haar trouwen en ze zei nee.
Hij zei: "Als je toch naar dat Hawaï-gedoe gaat, is het uit tussen ons."
Ze zei: "Het is uit." Toen we voor die dag klaar waren, belde ze hem op
en sprak een bericht in -- waargebeurd verhaal -- hoog in het WTC gebouw
waar hij werkte. Ze zei: "Schat, ik hou van je, ik wil dat je weet
dat ik met je wil trouwen. Het was stom van me." Ze sliep --
het was 3 uur 's nachts voor ons -- toen hij haar terugbelde
hoog vanuit het gebouw, antwoordde hij: 'Schat, ik kan je niet vertellen wat dit betekent.
Ik weet niet hoe ik je dit moet vertellen,
maar je hebt mij het grootste geschenk gegeven want ik ga sterven."
Ze speelde de opname af voor ons in de kamer.
Later was ze op Larry King en hij zei: "Je vraagt je waarschijnlijk af
hoe je in Godsnaam zoiets tot twee keer toe kan overkomen." En hij zei:
"Schat, ik kan enkel maar zeggen dat dit Gods boodschap aan jou is.
Geef vanaf nu alles, hou van alles.
Laat je nooit meer ergens door tegenhouden." Wanneer ze klaar is, staat een man op
en zegt: "Ik kom uit Pakistan, ik ben een moslim.
Ik zou graag je hand willen vasthouden en tegen je zeggen
het spijt me, maar, eerlijk gezegd, is dit vergelding." Ik kan je niet de rest vertellen
want ik heb geen tijd meer.
(Gelach)
10 seconden.
(Applaus)
10 seconden, niet meer. Ik wil respectvol zijn. 10 Seconden.
Alles wat ik je kan vertellen is, dat ik deze man op het podium vroeg
samen met een man uit New York die werkte in het World Trade Center,
want er zaten zo'n 200 New Yorkers zitten. Meer dan 50
verloren hun complete bedrijf, hun vrienden. Ze pasten hun PDA aan.
-- een financiële handelaarster, een vrouw van staal, schreeuwde het uit ---
ze verwijderde 30 dode vrienden uit haar PDA.
Ik vroeg het publiek: "Waar gaan we op focussen?
Wat betekent dit en wat gaan we doen? "
Ik sprak de groep toe en dwong de mensen zich te focussen.
Als je vandaag niemand hebt verloren, richt je dan op
het ondersteunen van iemand anders.
Een vrouw stond woedend op. Ze schreeuwde en gilde.
Ze was geen Amerikaanse, niet uit New York.
Ze kende niemand hier. Ik vroeg: "Word je altijd boos?" Ze zei: "Ja."
Schuldige mensen voelden zich schuldig, trieste mensen voelen zich verdrietig.
Ik bracht twee mannen samen en voerde een 'indirecte onderhandeling' uit.
Joodse man met familie in het bezette gebied, iemand uit New York
die overleefde omdat hij niet naar zijn werk ging die dag, en de man die heel duidelijk
terrorist wilde zijn.
De integratie die plaatsvond, werd gefilmd.
Die film wil ik graag naar jullie sturen, zodat je met eigen ogen ziet
wat er écht gebeurde.
Niet alleen kwamen die twee elkaar tegemoet
én veranderden hun normen en waarden over de wereld,
maar ze werkten samen, bijna vier jaar nu.
Ze brengen in moskeeën en synagogen, het idee
hoe vrede te creëren. Hij heeft een boek geschreven, met de titel:
"My Jihad, My Way of Peace" (Mijn Jihad, mijn manier van vrede) Transformatie kan plaatsvinden.
Ik nodig je uit om je web te verkennen. Je innerlijke web ---
de behoeften, overtuigingen en emoties die jou sturen.
Om twee redenen: zodat je meer van jezelf kan geven en ook meer kan bereiken
Dat willen we allemaal. Ik bedoel: geven,
want dat is wat jou gaat vullen. Ten tweede,
zodat je kan waarderen -- niet alleen begrijpen, dat is intellectueel --
maar kan waarderen wat anderen drijft.
Het is de enige manier waarop onze wereld kan veranderen. God zegene je.
Bedankt. Ik hoop dat dit jullie helpt.
(Applaus)