Üniversiteden sonraki ilk işim ülkedeki en büyük çocuk cezaevlerinden birinde
akademik araştırmacı olmaktı.
Her gün Chicago'nun Batı Yakası'ndaki bu binaya giderdim,
güvenlik kontrolünden geçerdim
ve kahverengi tuğla koridorlardan geçip
içeri alım sürecini izlemek için bodruma inerdim.
Alınan çocuklar 10-16 yaşları arasındaydı,
genelde siyahi ve Latin asıllılardı,
büyük ihtimalle Chicago'nun aynı yoksul Güney ve Batı Yakası'ndan geliyorlardı.
Beş ile onuncu sınıfta olmaları gerekirken
burada haftalardır çeşitli suçlar yüzünden mahkemelerini bekliyorlardı.
Bazıları daha on beş yaşına girmeden önce on dört kere buraya gelmişlerdi.
Orada camın diğer tarafında otururken
idealist bir üniversite mezunu olarak kendi kendime düşünüyordum:
Neden okullar bunu engellemek için daha fazla çabalamıyor?
Bunun üzerinden yaklaşık on yıl geçti
ve bazı öğrenciler üniversiteye giderken
bazılarının cezaevlerine gitmeleri hakkında hâlâ düşünüyorum
ama artık bu sorunu çözmede okulların yeterliklerini sorgulamıyorum.
Fark ettim ki bu sorunun büyük bir kısmı sistemle ilgili
ve çoğunlukla okul sistemimiz sosyal bölünmeyi sürdürüyor,
iyileştirmesi gerekirken daha da kötüleştiriyor.
Bu, sağlık hizmetimizin hastalığı önlemek yerine
bir şekilde hasta olmamızı sağlayarak
kazanç elde ettiğini söylemek kadar çılgınca ve tartışmalı,
eyvah.
(Gülüşmeler)
Tüm kalbimle inanıyorum ki
olanaksızlıklara rağmen bu çocuklar harika şeyler başarabilirler.
Üstelik araştırmam da bunu doğruluyor.
Daha fazla çocuğun bir şeyler başarmasına
tüm toplumu kapsayarak yardım etmekte ciddiysek
öğrenci kazanımındaki farkın olanakla ilgili olduğu kadar
başarıyla ilgili olmadığını anlamamız gerekir.
Bir 2019 EdBuild raporu gösterdi ki
hemen hemen aynı sayıda öğrenciye hizmet verdikleri hâlde
çoğunluğu beyaz olan bölgeler, beyazların olmadığı bölgelere kıyasla
yaklaşık 23 milyar dolar daha fazla yıllık fon alıyor.
Finansal kaynağı düşük olan okullar kalitesiz araç gereçle eğitim veriyor,
eski teknoloji kullanıyorlar
ve öğretmenlere çok daha az ücret veriyorlar.
Aynı zamanda burada, New York'ta,
böyle okulların hizmet verdiği ilkokul öğrencilerinin onda biri
bu gece büyük ihtimalle evsizler barınağında uyuyacak.
Öğrenci, ebeveyn ve öğretmen birçok sorunla uğraşıyor.
Bazen bazıları suçu onlarda buluyor.
Atlanta'da, sınavlarda öğrencilerin kopya çekmesine yardım edecek kadar
çaresiz kalan öğretmenler gördük çünkü bu, aldıkları fonu etkileyecekti.
2015'te bu öğretmenlerden sekizi bu yüzden hapse girdi
ve yirmi yıla varan cezalar aldılar
ki bu ceza, birçok eyalette ikinci derece cinayete verilen cezadan daha fazla.
Tulsa gibi yerlerde durum çok zor
öğretmenlerin aldıkları ücret o kadar düşük ki
karınlarını doyurabilmek için aşevlerine gitmek zorunda kalıyorlar.
Yine aynı sistem, çocuğunun daha iyi bir okula gidebilmesi için
bir akrabasının adresini kullanan ebeveyne suçlu muamelesi yapıyor.
Ama rüşvet vererek en seçkin ve en güzel üniversitelere girenlere
yetkililer kim bilir ne kadar uzun süredir göz yumuyorlar.
Bunlar hakkında konuşmak oldukça güç,
bunları dinlemek de zor olmalı.
Havayı yumuşatmak için ekonomiden daha iyi bir konu olamaz, değil mi?
Öğrencilerimizin potansiyellerinden
faydalanamamamızın bedelleriyle ilgili konuşayım.
Bir McKinsey araştırması gösteriyor ki farklı etnik gruplardan
veya farklı gelir düzeylerinden öğrenciler arasındaki
uzun süredir var olan başarı farkını 1998'de kapatabilseydik
2008'e geldiğimizde GSYİH -- kullanılmamış ekonomik kazancımız --
500 milyar dolar artabilirdi.
2008'de ABD'deki ve dünyadaki öğrenciler arasındaki o aynı farklar
ekonomimizi 2,3 trilyon dolar ekonomik kazançtan mahrum bırakmış olabilir.
Ama ekonomiden, sayı ve verilerden öte
bunu önemli kılan, sistemimizi düzeltmemiz için daha basit bir neden var.
Gerçek demokraside,
hani sahip olmakla övündüğümüz -- bunu bazen haklı olarak yapıyoruz --
bir çocuğun geleceği, doğum şartlarına bağlı olarak önceden belirlenmemeli.
Devletin eğitim sistemi, geniş bir taban ve dar bir tavan oluşturmamalı.
Bazılarımız, bu konuların kendilerine uzak olduğunu düşünebilir
ama görüşümüzü genişletirsek aslında yakınlar.
Çünkü mutfağımızdaki damlatan musluk, koridordaki akan kalorifer,
hep bir sonraki hafta halledeceğimizi söylediğimiz evin böyle bölümleri
mülkümüzün değerini düşürüyor.
Özelleştirme veya sözleşmeli okullar gibi çözümler üretmek yerine
neden devlet okullarına daha dikkatle bakmıyoruz,
onunla daha çok gurur duymuyoruz
ve hatta bazı sosyal sorunlarımızın çözümünde onu kullanmıyoruz?
Neden devlet okullarının verdiği umudu iyileştirmeyi denemiyoruz
ve bunun, en büyük toplumsal sorumluluğumuz olduğunu hatırlamıyoruz?
Şanslıyız ki bazı topluluklar tam da bunu yapıyor.
2019'un baharında Denver ve LA'deki muazzam öğretmen grevleri,
daha az mevcutlu sınıflar, danışmanların okullarda işe alınması
ve öğretmen ücretleri gibi konulardaki topluluk desteği sayesinde başarılı oldu.
Öğrenciler için yenilik, sadece sağduyuyu uygulayacak kadar cesur olmaktır bazen.
Birkaç yıl önce Baltimore'da
ücretsiz kahvaltı ve öğle yemeği programı başlatıldı.
Bu, bazı öğrenciler için yoksulluk ve açlık utancını ortadan kaldırdı
ama aynı zamanda birçok başka öğrencinin okula devamlılığını da artırdı.
Ayrıca Memphis'te üniversite, bölgedeki tutkulu lise öğrencilerini topluyor
ve üniversite harç sıkıntıları olmadan şehir içine gidip eğitim almaları için
onlara burs veriyor.
The Bronx'un kuzeyinde lise, meslek yüksekokulu ve yerel şirketlerin
kurmaya başladıkları iş birliğini yakın zamanda araştırdım.
Bu şirketler, varlıklı olmayan öğrenciler için
finans, sağlık ve teknolojide staj imkânları sağlıyor,
onların önemli beceriler geliştirmelerine
ve içinden geldikleri topluma katkı sağlamalarına yardım ediyor.
İdealist ve belki de deneyimsiz bir üniversite mezunu olarak
cezaevi bodrumunda çalıştığım zamanlarda eğitimle ilgili sorduğum soruları
artık pek de sormuyorum.
Soru, "Okullar daha fazla öğrenciyi kurtarabilir mi?" değil.
Çünkü sanırım buna cevabımız var
ve cevabımız "Evet, kurtarabilirler, eğer önce biz okullarımızı kurtarırsak."
Başka insanların çocuklarının eğitimini önemsemekle işe başlayabiliriz.
Bunu, henüz çocuğu olmayan ama olduğunda gelecekle ilgili
daha az endişelenmek isteyen biri olarak söylüyorum.
Olabildiğine çok yetenek yetiştirmek,
olabildiğince çok kızı bilim ve mühendisliğe yönlendirmek,
olabildiğince çok erkeği öğretmenliğe yönlendirmek.
Bunlar, gelecek için yatırım.
Öğrencilerimiz, en değerli kaynağımız
ve böyle düşündüğümüzde öğretmenlerimiz de onların parlamasına yardımcı olmayı uman
günümüz elmas veya altın madencileri.
Sadece hayatta kalmak için değil, umutla gelişebilmek
ve bizim de gelişebilmemizi sağlamak için ihtiyaç duyacakları kaynakları vermeye
seslerimizle, oylarımızla ve desteğimizle katkı sağlayalım.
Teşekkür ederim.
(Alkışlar ve tezahürat)