[Katharina Grosse: Schilderen met kleur]
[Katharina Grosse Studio, Berlijn, Duitsland]
Ik moet dit gedicht opschrijven, hier op mijn pols--
op mijn arm.
"Stilton Cheese".
Ik maak een kerstkaart voor mijn vrienden.
Eén kant van de kaart wordt een foto van een gedicht dat ik erg goed vind.
Ik heb het op papier geschreven,
en ik denk--misschien is het beter op mijn huid.
Zodra ik begon met schilderen, ben ik gestopt met lezen.
Op school hield ik van talen en lezen,
en dat stopte echt op het moment dat ik begon met schilderen.
En ik begreep niet waarom.
Het duurde even voordat ik begreep waarom dat gebeurde.
Het is een gedicht van een Oostenrijkse dichter,
en zijn naam is Ernst Jandl,
en hij heeft een aantal fantastische gedichten geschreven die enkel klank zijn, en...
ja, ze zijn super fascinerend.
De taalkundige structuur duwt je richting een soort ordesysteem
waar dingen elkaar opvolgen op lineaire wijze.
En ik realiseer me dat schilderen geen lineaire structuur heeft;
maar de synchroniteit van schilderen is onweerstaanbaar voor je denkproces.
[De camera klikt]
Okay, dit moet opnieuw.
Over kleur wordt zelden betekenisvol en diepzinnig geschreven.
Moderne critici schrijven over het concept, over wat je kunt zien,
of over de politieke of sociale achtergrond;
maar het kleuraspect op zich in de schilderkunst wordt nooit besproken.
Opmerkelijk is dat kleur als een facet van de schilderkunst sinds de 18e eeuw--
sinds de Parijse academie ofzo--
wordt beschreven als vrouwelijk, minder stabiel en transparant, minder intelligent.
Het concept, daarentegen--de lijn, de schets--
is meer het mannelijke, heldere, progressieve, en intelligente facet van de kunst.