Dus je leest een artikel online en je krijgt een bericht met een link van een grappige foto
wat je natuurlijk moet delen. Nu ben je op Facebook aan het kijken naar je startpagina
waar je een video ziet van een pandabeer die een kind aanvalt. En nu ben je aan het lezen op wikipedia
zodat je allens kunt leren over het geweldadige gedrag van pandaberen.
And dit was hoe 3 minuten op het net kunnen zijn.
Zo leven we altijd, en het moet toch een effect op ons hebben?
Het 'net' maakt ons meer oppervlakkig als denkers.
Dit is Nicholas Carr. Hij is de auteur van "The Shallows":
Wat het internet doet met ons brein.
Om dit beter te begrijpen moeten we ver terug gaan in de tijd,
zoals naar de prehistorie.
Je wilde weten wat altijd om je heen gebeurden, want hoe meer je wist over
je omgeving, hoe minder groot de kans dat je aangevallen zou worden door een roofdier.
En er is ook bewijs dat ons brein dopamine vrijlaat -een neurotransmitter die plezier opwekt-
om ons te belonen dat we nieuwe informatie gezocht en gevonden hebben.
Dus, afgeleid worden voelde goed en hielp ons om in leven te blijven. Maar tegenwoordig is het probleem
dat roofdieren niet meer zo'n probleem zijn, maar we hebben nog altijd hetzelfde brein. En dan heb je natuurlijk
het internet, wat een
ongeloofelijke rijke omgeving van informatie is, uh, dat het net voor ons creëerd.
En dat is waarom we het zoveel gebruiken. Ik bedoel, geluiden, foto's, woorden, tekst. En wat dit neigt te doen is
een soort van compulsief gedrag promoten waarin we constant onze smarth phone checken of
constant naar onze inbox kijken. We leven een beetje in een eeuwigdurende staat van
afleiding en onderbreking.
Wat gevaarlijk si omdat
deze manier van denken de calmere manier van denken onderdrukt.
En dit geconcentreerde, kalme denken is eigenlijk hoe we leren. Het is een proces genaamd
geheugen consolidering.
En dat betekend de overdrage van informatie van ons korte termijngeheugen naar ons
lange termijngeheugen. En het is door het verplaatsen van informatie van je werkende geheugen naar
je lange termijngeheugen dat je verbanden creëerd tussen deze informatie
en al het andere dat je weet.
Dus je hebt dit geweldige levensveranderende stuk van informatie in je korte termijngeheugen
maar dan hoor je die e-mail ding en bam, daar gaat het. De e-mail neemt zijn plaats in
en je hebt nooit de kans gekregen iets te leren, en dat allemaal door één afleiding.
Dus aandacht is de sleutel. En als we de controle van onze aandacht verliezen en we constant onze aandacht verdelen
dan, uh, kunnen we niet echt genieten van het consolideringsproces.
Maar ik kan het nu horen, iemand is nu aan het zeggen: "Um, wat doet leren ertoe als
alle informatie van over heel de wereld gewoon een Google-zoektocht weg is?" Wel...
Um, dat is een soort van korte verandering van onze intellect. Als dat de manier is waarop je
je geest gebruikt, gewoon een beetje snel informatie zoeken, de informatie vinden en dan het weer snel vergeten,
dan kun je nooit kennis opbouwen. Dan ben je gewoon...
aan het denken zoals een computer.
Wat betekend dat onze menselijkheid op het spel staat. En het zou jammer zijn als we allemaal geassimileerd
worden omdat, wel, onze menselijkheid is vrij cool.
Ik geloof echt dat als je naar culturele monumenten kijkt, die komen van mensen opletten,
die hun geheugen controleren. Dat is wat ons toestaat te denken
in de hoogste termen en begripsmatig, kritiek denken, en denken in sommige zeer creative
manieren.
En het is deze soort van denken die we riskeren: geërodeert zijn van een schattige katvideo.
Versta ons niet verkeerd: het internet is goed voor zeer veel dingen, en dat zou gevierd moeten worden
maar het beste dat we kunnen doen voor ons geheugen is om een manier te vinden om elke dag eens
rustig te worden en te focussen op 1 ding tegelijk.
Je email (en je katten) zullen er nog zijn als je terugkeert!