احتمالا تا کنون شنیده‌اید
نابرابری اقتصادی از نظر تاریخی بالا است،
ثروتمندترین (افراد) که یک دهم درصد جمعیت آمریکا را تشکیل می‌دهند
به اندازه ۹۰ درصد قشر پایین جامعه دارایی دارند،
و یاهشت نفر ثروتمندترین افراد دنیا
به اندازه‌ای ثروت دارند
که معادل ثروت ۳/۵ میلیارد فقیرترین ساکنین روی کره زمین است.
آیا می‌دانستید نابرابری اقتصادی با طول عمر کوتاه‌تر،
شادی کمتر،
جنایت بیشتر
و مصرف بیشتر مواد مخدرهمراه است؟
اینها مشکلات ناشی از فقر به نظر می‌رسند،
اما در میان کشورهای ثروتمند، توسعه یافته
سلامت و مشکلات اجتماعی
در واقع رابطه تنگاتنگ تری با نابرابری درآمدها دارد
تا نابرابری مطلق درآمد.
و به خاطر آن،
ایالات متحده،
ثروتمندترین ونابرابر‌‌ترینِ ملت‌ها،
عملکردی بدتر ازسایر کشورهای توسعه ‌یافته دارد.
بررسی‌ها نشان می‌‌دهند که بسیاری از از آمریکایی‌ها،
چه دموکرات‌ و چه جمهوری‌‌خواه‌ها،
معتقدند نابرابری بسیار زیاد است و خواهان تعدیل دستمزدها هستند.
و با این حال به عنوان یک جامعه، به نظر نمی‌رسد که بتوانیم زمینه مشترک،
اجماع و اراده سیاسی برای انجام کاری در این باره را پیدا کنیم.
چرا که با افزایش نابرابری در دهه‌های اخیر،
قطب‌بندی سیاسی همراه آن نیز تشدید شده‌است.
ما آن‌هایی را که با ما مخالف‌ هستند احمق و یا بی اخلاق ‌تلقی می‌کنیم.
نزدیک به نیمی از دموکرات‌ها و جمهوری خواهان
اکنون فکر می‌کنند که طرف مقابل نه تنها اشتباه
بلکه تهدیدی برای ملت است.
و این دشمنی ما را از پیدا کردن زمینه مشترک
برای تغییرشرایط باز می‌دارد.
من استاد روانشناسی اجتماعی در دانشگاه کارولینای شمالی هستم،
و در مورد اثرات نابرابری بر تفکر و رفتار مردم مطالعه می‌کنم.
من می‌خواهم دراین مورد بحث کنم که این فقط یک بد شانسی نیست
که نابرابری و اختلافات سیاسی با هم رشد کرده‌اند.
دلایل روان‌شناختی خوبی وجود دارد
که نابرابری اختلاف در سیاست ما را تشدید می‌کند.
یعنی که روش‌های روانشناختی مناسبی وجود دارد
برای اصلاح وبهبود هر دو به یک باره.
برای اینکه بفهمیم چرا نابرابری اینقدر قدرتمند است،
ابتدا بایستی توجه کنید که ما مدام خودمان را با افراد دیگر
مقایسه می کنیم،
و وقتی که این مقایسه را انجام می‌دهیم،
واقعا دوست داریم که در جایگاه برتر قرار گیریم،
دیدن خود در موقعیت پایین‌تر سخت و دردآوراست.
در روانشناسی آن را « اثر بالاتر از متوسط دیدن» می‌نامند.
اکثر مردم اعتقاد دارند که در مواردی که برایشان مهم است
بالاتراز حد متوسط جامعه قرار دارند،
که با توجه به معنای متوسط کاملا غیر ممکن است.
(خنده حضار)
اما این احساسی است که مردم دارند.
اکثر افراد فکر می‌کنند باهوش‌تر از بقیه هستند
بیشتر از بقیه کار می‌کنند
و روابط اجتماعی بهتری دارند.
اکثرمردم فکر می‌کنند بهتراز بقیه رانندگی می‌کنند.
(خنده حضار)
این صحیح است اگر آنها را با کسانی مقایسه کنیم
که به خاطر حادثه راننگی در بیمارستان بستری باشند.
(خنده حضار)
پس ما واقعا می‌خواهیم خودرا بالاتر ازمتوسط جامعه ببینیم
و اگر نتوانیم،
تجربه دردناکی است که باید بپذیریم.
و باتغییر نگاهمان به دنیا با آن کنار بیاییم.
برای درک چگونگی این کار،
من و همکارانم آزمایشی انجام دادیم.
از شرکت کننده‌ها خواستیم یک کارتصمیم گیری را برای کسب مقداری پول تکمیل کنند
ودر واقع همه به یک میزان پول کسب کردند.
اما ما به طور اتفاقی آنها را به دو گروه تقسیم کردیم
و به یک گروه گفتیم که آنها بهتر از حد متوسط عمل کرده‌اند
و به گروه دیگر گفتیم که بدتر از حد متوسط انجام داده‌اند.
حالا یک گروه داریم که حس می‌کند پولدارتر است ودیگری که حس می‌کند فقیرتر است،
بدون هیچ دلیل عینی.
بعد از آنها چند سئوال کردیم
وقتی پرسیدیم، «در مورد تصمیم گیری چقدر مهارت دارید؟»
گروه اول که گفتیم کارشان خوب بوده، گفتند که لیافت و مهارت بیشتری
نسبت به گروه دوم داشتند.
این گروه معتقد بود که موفقیت آنها
نتیجه عادلانه شایسته سالاری بود.
گروه دوم فکر می‌کردند در سیستم تقلب شده است،
و البته در این مورد، آنها درست می‌گفتند.
(خنده حضار)
هرچند هر دو گروه مقدار مساوی درآمد کسب کرده بودند،
گروه اول معتقد بود که ما باید مالیات ثروتمندان را کاهش دهیم،
و تسهیلات رفاهی برای فقرا هم کاهش یابد.
آنها می‌گفتند بگذارید سخت کار کنند ومسئول (زندگی) خودشان باشند.
اینها دیدگاه‌هایی هستند که ما معمولا فرض می‌کنیم عمیقاً ریشه در ارزش‌ها
و یک عمر تجربه دارند،
اما یک تمرین ۱۰ دقیقه ای که باعث شد
مردم احساس ثروتمندتر یا فقیرتر بودن کنند
برای تغییر آن دیدگاه‌ها کافی بود.
تفاوت بین پولدار بودن و فقیر بودن با احساس ثروتمندی و فقیر بودن واقعا مهم است.
چون این دو باهم متفاوتند.
اکثرا می‌شنوید که افراد با حالت دلتنگی می‌گویند،
«ما فقیر بودیم ولی نمی‌دانستیم»
این طور بود که من بزرگ شدم،
تا اینکه یک روز
در صف نهار کلاس چهارم ایستاده بودم،
صندوقدار تازه‌ای داشتیم که با صف‌ها آشنا نبود،
و او ۱.۲۵ دلار از من خواست.
من جا خوردم، چون تا آن وقت هیچگاه از من پول نهار را نخواسته بودند.
نمی‌دانستم چی بگویم چون پول هم با خودم نداشتم.
و ناگهان برای اولین بار بود که فهمیدم
صف غذای مجانی مربوط به بجه های فقیر است.
آن لحظه سخت در صف غدای مدرسه
روی من خیلی اثر گذارد،
چون برای اولین بار احساس کردم ما فقیریم.
ما پول کمتري نسبت به روز قبل نداشتيم،
اما برای اولین بار،
نگاهم نسبت به مسائل اطراف عوض شد،
برداشتم از دنیا تغییر کرد.
تازه متوجه شدم که بچه‌هایی که پول نهارشان را می‌پرداختند
لباسشان بهتراز بچه‌های‌ صف غذای مجانی بود.
شروع کردم به توجه به بسته‌های بزرگ زرد رنگ پنیر دولتی
که در درب منزل ما نشان داد ه می‌شد
و کوپن مواد غذایی که مادرم از سوپرمارکت دریافت می‌کرد.
من همیشه بچه خجالتی بوده‌ام،
اما بعد از آن در مدرسه به سختی حرف می‌زدم.
من کي بودم که حرف بزنم؟
برای دهه‌ها دانشمندان علوم اجتماعی به دنبال شواهدی بودند
که احساس محرومیت در مقایسه با سایر افراد
انگیزه حرکت سیاسی است.
فکر می‌کردند که انگیزه بسیج اعتراضات، اعتصابات،
شاید حتی انقلاب‌ها می‌باشد.
اما هربار به این نتیجه رسیدند که این پدیده مردم را بی تفاوت‎تر می‌کند.
چون حقیقت این است،
که احساس حقارت نسبت به دیگران
شرمساری می‌‌آورد.
این باعث می‌شود مردم روی ‌گردان شوند،
منزجر از سیستم.
لذا داشنن حس بهتری نسبت به افراد دیگر --
باعث ایجاد انگیزه است.
به ما انگیزه می‌دهد که از آن موقعیت محافظت کنیم
واین برای سیاست ما پیامدهای مهمی دارد.
برای دیدن علت، آزمایش دیگری را در نظر بگیرید.
مجددا از شرکت کنندگان خواستیم برای کسب پول تصمیماتی باید گرفته شود،
و ما به یک گروه گفتیم که آنها بهتر از حد متوسط ​​عمل کرده‌اند
و به گروه دیگرگفتیم بدتراز حد متوسط ​​عمل کرده‌اند.
و دوباره، گروه بهتر از حد متوسط گفتند این شایسته سالاری عادلانه است،
مالیات ثروتمندان را کم کنید،
مزایای فقرا را کاهش دهید.
اما این بار ما نیز از آنها سئوال کردیم نظرشان
نسبت به گروه دوم که با آنها درمورد آن مسائل
موافق نیستند، چیست.
آیا آنها باهوش هستند یا ناتوان؟
آیا منطقی هستند یا مغرض و جانبدارانه؟
گروه بهتر از حد متوسط گفت هرکسی که با آنها مخالف باشد
بی لیاقت و مغرض است،
که منافع شخصی چشمانش را کور کرده است
گروه زیر متوسط
در مورد مخالفان این گونه قضاوت نکردند.
در حال حاضر، مطالعات روانشناسی زیادی وجود دارد
نشان می‌دهد که وقتی مردم با ما موافقند،
فکر می‌کنیم آنها عالی هستند،
و وقتی مخالف ما هستند،
دوست داریم آنها را احمق تصور کنیم.
(خنده)
اما این جدید است، ما متوجه شدیم که اعضاء گروه با حس بالاتراز حد متوسط،
همگی، همین نظر را دشتند،
که احساس می‌کنند حق دارند کسانی که با آنها مخالفند، اخراج کنند.
بنابراین فکر کنید که این کار با سیاست ما چه می‌کند،
چرا که داراها و ندارها بیشتر و بیشتر از هم جدا می‌شوند.
بله، بسیاری از ما فکر می‌کنیم که افراد طرف مقابل احمق هستند،
اما افرادی که بشدت درگیر سیاست بوند که با یکدیگر داد و فریاد کنند.
در واقع بیشتر افراد متمول هستند.
در حقیقت، با افزایش نابرابری در دهه‌های اخیر،
علاقه به مشارکت سیاسی در میان فقرا کاهش یافته است.
باز هم می‌بینیم کسانی که احساس می‌کنند عقب مانده‌اند
برای اعتراض یا سازماندهی فعالیت برای ثبت نام رای دهندگان به خیابان ها نمی‌روند.
اغلب آنها حتی رأی هم نمی‌دهند.
بلکه، روی گردان شده و دست از فعالیت می‌کشند.
بنابراین اگر بخواهیم کاری در مورد نابرابری افراطی انجام دهیم،
باید سیاست خود را اصلاح کنیم.
و اگر می‌خواهیم سیاست خود را اصلاح کنیم،
باید در مورد نابرابری کاری انجام دهیم.
خوب چه باید کرد؟
نکته جالب در مورد چرخه
این است که می‌توان در هر نقطه از چرخه وقفه ایجاد کرد.
فکر می‌کنم بهترین راه حل، شروع کردن از کسانی است
که از افزایش نابرابری بیشترین سود را برده‌اند.
کسانی که بالاتر از حد متوسط بوده‌اند.
شما اگر موفق بوده‌اید،
طبیعی است که موفقیت خود را ناشی از سخت کوشی خود بدانید.
اما، مثل مطالعاتی که به شما نشان دادم،
همه این کار را می‌کنند،
اهمیتی ندارد که سختی کار چقدر اهمیت داشته است.
هر فرد موفقی را که من می‌شناسم
می‌تواند زمان‌هایی را بیاد آورد که سخت کوش بوده و برای موفقیت تلاش می‌کرده است.
همچنین می‌تواند اوقاتی را به خاطر آورد
که شانس با آنها یار بوده و یا از کمک کسی بهره مند شدند
اما (یاد آوردن) این قسمت سخت‌تر است.
روانشناسان شای داویدایی و تام گیلوویچ
آن را «عدم تقارن باد موافق-بادمخالف» (یا حساس موفقیت و قربانی بودن) نامیدند.
وقتی در حال مبارزه با مشکلات هستید،
تنها چیزی که می‌ببینید، موانع هستند.
این همان چیزی است که متوجه آن شده و در خاطر شما می‌ماند.
اما وقتی اوضاع بر وفق مراد شماست و همه شرایط فراهم است،
تنها چیزی که متوجه می‌شوید خودتان
و استعدادهای شگفت انگیزتان است.
لدا بایستی تامل کنیم و دقایقی به شناسایی بادهای موافق
یا شرایطی که به ما کمک می‌کنند بیندیشیم .
به سادگی می‌توان دریافت که مشکل کسانی که
با شما مخالف هستند، چیست.
برخی از شما در همان دقایق اول من را یک احمق تصور کردید،
چون گفتم نابرابری مضر است.
(خنده)
قسمت مشکل تشخیص این است که اگر
در موقعیت دیگری قرار داشتید،
مسائل را ممکن بود متفاوت ببینید،
درست مثل موضوعاتی که در آزمایش‌های ما مطرح شد.
بنابراین اگر شما در گروه فوق متوسط در زندگی هستید
و اگر در حال دیدن یک سخنرانی TED هستید، به احتمال زیاد --
(خنده)
من شما را با این چالش رها می‌کنم:
دفعه بعدی که وسوسه شدید شخصی را که با شما مخالف است
به عنوان یک احمق اخراج کنید،
به شرایط مساعدی فکرکنید که باعث شد تا به جایی که هستید برسید.
چه فرصت خوبی به دست آوردید
که می‌توانست به گونه دیگری رقم بخورد؟
ازچه چیزی که به شما کمک کرد سپاسگزار هستید؟
شناختن آن شرایط مساعد فروتنی لازم را به ما می‌دهد
برای درک این که با شما مخالف است احمق نمی‌باشد.
کار سخت واقعی یافتن زمینه مشترک و تفاهم است،
زیرا این افراد مرفه هستند که قدرت
و مسئولیت تغییر اوضاع را دارند.
متشکرم.
(تشویق حضار)