[Deze talk bevat inhoud voor volwassenen]
Vijf jaar geleden
kreeg ik een telefoontje dat mijn leven zou veranderen.
Ik herinner me die dag zo levendig.
Het was rond deze tijd van het jaar
en ik zat in mijn kantoor.
Ik herinner me hoe het zonlicht door het raam viel.
Mijn telefoon ging.
Ik pakte hem op.
Het waren twee federale agenten die om mijn hulp vroegen
bij het identificeren van een klein meisje
afgebeeld in honderden foto's van seksueel misbruik van kinderen
die ze online hadden gevonden.
Ze waren net begonnen met werken aan de zaak,
maar ze wisten
dat haar misbruik al jaren over de wereld werd verspreid
op dark-websites gewijd aan het seksueel misbruik van kinderen.
Haar misbruiker was ongelooflijk technologisch geavanceerd:
nieuwe foto's en nieuwe video's om de paar weken,
maar heel weinig aanwijzingen over wie ze was
of waar ze was.
Dus belden ze ons,
omdat ze hadden gehoord dat we een nieuwe non-profit waren
die technologie ontwierpen
om seksueel misbruik van kinderen te bestrijden.
Maar we waren maar twee jaar bezig
en we hadden alleen gewerkt aan kinderseks-mensenhandel.
Ik moest hen vertellen
dat we niets hadden.
We hadden niets dat hen kon helpen om dit misbruik stoppen.
Het vergde die agenten nog een jaar
voor ze het kind vonden.
Tegen de tijd dat ze gered was,
waren al honderden foto's en video's over haar verkrachting viraal gegaan,
van het dark web
naar peer-to-peer netwerken, private chatrooms
en de websites die jullie en ik
elke dag gebruiken.
Vandaag vecht ze voor haar herstel
en leeft ze met het feit dat duizenden over de hele wereld
naar haar misbruik blijven kijken.
Ik ben in de afgelopen vijf jaar te weten gekomen
dat deze zaak verre van uniek is.
Hoe zijn we hier als samenleving in terecht gekomen?
In de late jaren 1980 was kinderporno --
of wat het eigenlijk is, seksueel misbruik van kinderen --
bijna geëlimineerd.
Nieuwe wetten en verhoogde vervolging maakten het gewoon te riskant
om het te verhandelen via de post.
Toen kwam internet en de markt explodeerde.
De hoeveelheid die vandaag in omloop is,
is enorm en groeit.
Dit is echt een wereldwijd probleem,
maar alleen al naar de VS kijkend:
in de VS werden alleen al vorig jaar
meer dan 45 miljoen foto's en video's van seksueel misbruik van kinderen
gemeld aan het Nationaal Centrum voor Vermiste en Uitgebuite Kinderen,
en dat is bijna het dubbele van het voorgaande jaar.
De details achter deze cijfers zijn moeilijk voor te stellen,
met meer dan 60% afbeeldingen met kinderen jonger dan 12
en de meeste met extreme daden van seksueel geweld.
Misbruikers worden toegejuicht
in chatrooms gewijd aan het misbruik van kinderen,
waar ze aanzien en bekendheid krijgen
met als gevolg nog meer misbruik en slachtoffers.
In deze markt
is de inhoud zelf het betalingsmiddel geworden.
Het is duidelijk dat de daders snel de nieuwe technologieën gingen benutten,
maar onze reactie als samenleving was dat niet.
Deze misbruikers lezen geen gebruikersovereenkomsten van websites
en de inhoud houdt zich niet aan geografische grenzen.
Zij winnen als wij slechts kijken naar één stukje van de puzzel tegelijk,
en zo is onze reactie vandaag precies ontworpen.
Handhaving van de wet werkt in één rechtsgebied.
Bedrijven kijken alleen naar hun platform.
En wat ze al doende leren,
wordt zelden gedeeld.
Het is zo duidelijk dat deze verbrokkelde aanpak niet werkt.
We moeten onze reactie op deze epidemie van het digitale tijdperk herontwerpen.
En dat is precies wat we doen bij Thorn.
We bouwen de technologie om deze punten te verbinden,
om iedereen op de frontlinies te bewapenen --
rechtshandhaving, ngo’s en bedrijven --
met de tools die ze nodig hebben
om uiteindelijk kindermisbruikmateriaal van het internet te bannen.
Laten we het daar even over hebben --
(Applaus)
Dank je.
(Applaus)
Laten we even praten over wat die punten zijn.
Zoals je je kan voorstellen, is deze inhoud afschuwelijk.
Als je er niet naar moet kijken, wil je er niet naar kijken.
Daarom kunnen de meeste bedrijven of wetshandhavingsinstanties
met dit soort inhoud
elk bestand vertalen in een unieke reeks getallen.
Dit heet een ‘hash’.
Het is in wezen een vingerafdruk
van elk bestand of elke video.
Dit laat hen toe om gebruik te maken van de informatie bij onderzoeken
of voor een bedrijf om de inhoud van hun platform te verwijderen
zonder elk beeld en elke video telkens weer opnieuw te moeten bekijken.
Het probleem vandaag echter
is dat er honderden miljoenen van deze hashes zitten
in geïsoleerde databases over de hele wereld.
In een geïsoleerde database
kan dat werken voor het agentschap dat er de controle over heeft,
maar deze gegevens niet koppelen
betekent dat we niet weten hoeveel er uniek zijn.
We weten niet welke reeds geredde kinderen voorstellen
of welke nog geïdentificeerd moeten worden.
Dus is ons eerste, meest fundamentele uitgangspunt
dat al deze gegevens met elkaar moeten worden verbonden.
Op twee manieren kunnen deze gegevens,
in combinatie met software op wereldwijde schaal,
een grote impact hebben op dit gebied.
De eerste is met de rechtshandhaving:
hen te helpen om nieuwe slachtoffers sneller te identificeren,
het misbruik te stoppen
en het stoppen van de productie van deze dingen.
De tweede is met bedrijven:
het gebruiken als aanwijzingen
om de honderden miljoenen bestanden te identificeren
die vandaag in omloop zijn,
ze te verwijderen
en vervolgens stoppen met het uploaden van nieuw materiaal
voordat het ooit viraal gaat.
Vier jaar geleden,
toen die zaak eindigde,
zat ons team daar, en we voelden alleen maar, hum ...
... een diep gevoel van mislukking, kan ik wel zeggen,
omdat we dat hele jaar maar toekeken
terwijl ze haar zochten.
We zagen elke plaats van het onderzoek
waarbij als de technologie zou hebben bestaan,
ze haar sneller zouden hebben gevonden.
Daar hielden we mee op
en we gingen dat doen waarvan we wisten dat we het konden:
we begonnen software te maken.
Dus begonnen we met rechtshandhaving.
Onze droom was een alarmbel op de bureaus van politiemensen over de hele wereld
zodat zodra iemand nieuwe slachtoffers online durfde te posten,
iemand onmiddellijk naar hen op zoek zou gaan.
Ik kan natuurlijk niet praten over de details van die software,
maar vandaag is ze in 38 landen actief,
waardoor de tijd die het duurt om een kind terug te vinden
met meer dan 65% verminderd is.
(Applaus)
Nu gaan we op weg naar die tweede bestemming:
de bouw van de software
om bedrijven te helpen deze inhoud te identificeren en te verwijderen.
Laten we even praten over deze bedrijven.
Zoals ik al zei -- 45 miljoen beelden en video's in de VS alleen al vorig jaar.
Die komen van slechts 12 bedrijven.
Twaalf bedrijven, 45 miljoen bestanden van seksueel misbruik van kinderen.
Die komen van die bedrijven die het geld hebben
voor de infrastructuur die nodig is om deze inhoud te verwijderen.
Maar er zijn honderden andere bedrijven,
kleine tot middelgrote bedrijven over de hele wereld,
die dit ook moeten doen,
maar ofwel: 1) kunnen ze zich niet indenken
dat hun platform zou worden gebruikt voor misbruik,
of 2) hebben ze niet het geld te besteden aan iets dat niets opbrengt.
Dus maakten wij het voor hen
en het systeem wordt steeds slimmer nu meer bedrijven eraan deelnemen.
Laat me een voorbeeld geven.
Onze eerste partner, Imgur -- mocht je dit bedrijf niet kennen,
het is een van de meest bezochte websites in de VS --
miljoenen stukken door gebruikers gegenereerde inhoud
worden er elke dag geüpload
om van het internet een leuke plek te maken.
Ze staken met ons als eerste van wal.
Binnen de eerste 20 minuten dat ons systeem live ging,
probeerde iemand een bekend item misbruikmateriaal te uploaden.
Ze konden het stoppen, verwijderen
en melden aan het Nationale Centrum voor Vermiste en Uitgebuite Kinderen.
Maar ze gingen een stap verder:
ze inspecteerden de account van de persoon die het had geüpload.
Honderden documenten meer van seksueel misbruik van kinderen
die we nog nooit hadden gezien.
Hier beginnen we een exponentieel effect te zien.
We verwijderen dat materiaal,
het wordt gemeld
aan het Nationale Centrum voor Vermiste en Uitgebuite Kinderen
en dan gaan die hashes terug in het systeem
en profiteert elk ander bedrijf ervan.
De miljoenen hashes die we hebben, leiden tot nog eens miljoenen
en, in real time, identificeren bedrijven over de hele wereld
deze inhoud en verwijderen hem.
We hebben nu een spectaculaire toename van de snelheid van verwijdering
van seksueel misbruik van kinderen op het internet over de hele wereld.
(Applaus)
Maar daarom kan het niet alleen gaan over software en gegevens,
het moet ook over de schaal gaan.
We moeten duizenden ambtenaren activeren,
honderden bedrijven over de hele wereld,
als we willen dat de technologie de daders voorblijft,
en de gemeenschappen ontmantelen
die het seksueel misbruik van kinderen normaliseren
over de hele wereld van vandaag.
Nu moeten we dit doen.
We kunnen niet langer zeggen dat we niet weten
welke impact dit heeft op onze kinderen.
De eerste generatie van de kinderen van wie misbruik viraal is gegaan
zijn nu jongvolwassenen.
The Canadian Centre for Child Protection
deed recentelijk een studie van deze jongvolwassenen
om het unieke trauma te begrijpen waarvan ze proberen te herstellen,
wetende dat hun misbruik voortleeft.
80% van deze jongvolwassenen hebben zelfmoord overwogen.
Meer dan 60% heeft het gepoogd.
En de meesten van hen leven elke dag met de angst
dat als ze op straat lopen, gaan voor een baan,
naar school gaan
of iemand online ontmoeten,
dat die persoon het misbruik heeft gezien.
Die realiteit is uitgekomen voor meer dan 30% van hen.
Ze werden herkend door hun online data over misbruik.
Dit zal niet makkelijk zijn,
maar het is niet onmogelijk.
Er gaat een wil nodig zijn,
de wil van onze samenleving
om te kijken naar iets dat echt moeilijk is om naar te kijken,
om iets uit de duisternis te halen
zodat deze kinderen een stem krijgen;
de wil van bedrijven om actie te ondernemen
en ervoor te zorgen dat hun platforms
niet medeplichtig zijn aan het misbruik van een kind;
de wil van de overheid om te investeren met hun rechtshandhaving
voor de middelen die ze nodig hebben
om een digitale eerste misdaad te onderzoeken,
zelfs wanneer de slachtoffers niet voor zichzelf kunnen spreken.
Deze moedige inzet is een onderdeel van die wil.
Het is een oorlogsverklaring tegen een van de donkerste kwaden van de mensheid.
Maar waar ik voor ga,
is dat het eigenlijk een investering is in een toekomst
waar elk kind gewoon een kind kan zijn.
Dank je.
(Applaus)