Het was ongeveer vier, vijf jaar geleden,
ik zat op een podium in Philadelphia, geloof ik,
met een tas net als deze.
Ik trok een molecuul uit deze tas.
En ik zei, jij kent dit molecuul niet heel goed.
Maar je lichaam kent het buitengewoon goed.
En ik dacht dat je lichaam het haatte, op dat moment.
We zijn hier namelijk erg immuun voor. Dit heet alpha-gal epitoop.
En het feit dat een varkenshartklep er veel van bevat is de
reden dat het lastig is een varkenshartklep naar een mens te transplanteren.
In feite haat ons lijf ze niet.
Ons lijf houdt van ze. Het eet ze.
De cellen in ons immuunsysteem hebben altijd honger.
En als een antilichaam zich aan een van deze dingen vastmaakt,
aan de cel, dan geef dat aan "dit is eten."
Ik bedacht dit en zei, weet je, we hebben deze
immuunreactie op dit belachelijke molecuul,
dat we niet aanmaken, en we zien het veel in andere dieren en zo.
Maar, zei ik, we kunnen er niet vanaf.
Velen die probeerden hartkleppen te transplanteren
ontdekten dat je niet van deze immuniteit afkomt.
En ik zei, waarom gebruik je dat niet?
Wat als ik dit molecuul kan laten kleven,
plak het op een bacterie
die me ziek maakt, die net mijn longen is binnengedrongen?
Ik zou meteen gebruik kunnen maken
van een immuunreactie die er al is.
Ze zou geen vijf of zes dagen nodig hebben om te ontwikkelen.
Ze zou meteen alles aanvallen waar dit ding op zat.
Het is net zoiets als dat wat er met jou gebeurt
wanneer je wordt aangehouden voor een verkeersboete in L.A.,
en de agent dropt een zak marihuana op je achterbank,
en beschuldigt je dan van bezit van marihuana.
Het lijkt een snelle en efficiënte manier om mensen van de straat te krijgen.
(Gelach)
Je kunt dus een bacterie nemen
dat maakt deze dingen echt niks uit,
en zou je deze er goed aan bevestigen
dan heb je hem uitgeschakeld.
En voor bepaalde bacteriën hebben we
geen echt efficiënte manieren meer om dat te doen.
Onze antibiotica raken op.
En, ik bedoel, de wereld raakt blijkbaar ook op.
Dus over een jaar of 50 maakt het niks uit,
Streptokokken en dat soort dingen zullen losgeslagen zijn,
omdat wij er niet zijn. Maar als we er toch zijn ---
(Gelach)
dan zullen we iets aan die bacteriën moeten doen.
Dus ik begon hieraan te werken,
met een aantal medewerkers.
En we probeerden dit vast te maken aan dingen
die zelf ook weer hechten aan bepaalde specifieke doelen,
bacteriën die we niet aardig vinden.
En ik voel me nu net George Bush.
Het lijkt "missie volbracht."
Dus ik zou met iets doms bezig kunnen zijn, net als hij toen was.
Maar het is min of meer zo dat wat ik toen zei we nu werkend hebben.
En het doodt bacteriën. Het eet ze op.
Je kunt dit ding plakken, net als dit groene driehoekje hierboven,
wat dit nu min of meer symboliseert.
Je kunt dit plakken op iets met de naam DNA-aptamer.
En deze DNA-aptamer zal zich specifiek hechten
aan het doel dat je ervoor selecteert.
Dus pak een eigenschap van een bacterie die je niet aardig vindt,
zoals de stafylokok. Die ik bijzonder onaardig vind,
omdat hij vorig jaar een bevriende professor doodde.
Hij reageert niet op antibiotica. Dus ik vind hem niet aardig.
En ik ben bezig een aptamer te maken waar dit aan vastzit.
Die zal weten hoe Staf te vinden in je lijf,
en zal je immuunsysteem erop wijzen er achteraan te gaan.
Dit is wat er gebeurde. Zie je die lijn bovenaan,
met die kleine stipjes?
Dat is een groep muizen die vergiftigd waren
door onze vrienden wetenschappers in Texas,
op de Brooks luchtmachtbasis, met antrax.
En ze zijn ook behandeld met een medicijn dat we maakten
dat uitsluitend antrax zou aanvallen
en je immuunsysteem de weg ernaar zou wijzen.
Het zal je opvallen dat ze allemaal leven, daar bovenin.
Dat is 100 procent overlevenden.
En ze leefden zelfs nog 14 dagen,
of 28 tot wij ze uiteindelijk doodden,
en uit elkaar haalden en ontdekten wat er fout ging.
Waarom gingen ze niet dood?
Ze gingen niet dood omdat ze geen antrax meer hadden.
Dus is het ons gelukt. Oké?
(Applaus)
Missie volbracht!
(Applaus)