Υπάρχει κάτι που, αν το αφρουγκραστείς μέσα στην απόλυτη σιωπή
θα σε καθοδογήσει στην αποκάλυψη συγκεκριμένων πληροφοριών.
Συνεχώς σκάβουμε
για να επανασυναρμολογήσουμε τη ζωή μας,
ενώνοντας τα χαμένα κομμάτια.
["Η Άμπιγκεϊλ Ντε Βιλ ακούει την Ιστορία"]
[The Contemporary στο Μουσείο Peale, Βαλτιμόρη]
Τα υλικά που επιλέγω μιλάνε από μόνα τους--
μιλούν στο παρελθόν
ενστικτωδώς.
Η Ιστορία έχει βάθος. Είναι σκοτεινή.
Επηρεάζει όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας,
ακόμη και αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Είναι σαν ένας βράχος.
Σκαλίζεις, αφαιρείς θραύσματα,
σε μια προσπάθεια να φτάσεις πιο βαθιά.
[Άμπιγκεϊλ Ντε Βιλ, καλλιτέχνης]
Η Ιστορία είναι στην ουσία ένα παραμύθι για τον νικητή.
Είναι σκουπίδια.
Για παράδειγμα τα "ξύλινα δόντια" του Τζορτζ Ουάσινγκτον
προέρχονταν στην πραγματικότητα από σκλάβους.
Θεέ μου!
Είναι εμετικό.
Καλύτερα να μην μάθεις περισσότερα.
[Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων, Βαλτιμόρη]
[Σπουδαίοι Μαύροι που έγραψαν ιστορία]
Το πρώτο πράγμα που περνάει στη λήθη του χρόνου είναι οι κτηνωδίες.
Κανείς δεν θέλει να τις θυμάται. Πρέπει να αποκρύπτονται.
Η απόκρυψη, η συγκάλυψη γεγονότων από τους λευκούς
συμβαίνει λόγω της ανικανότητάς τους να ξεπεράσουν το κεφάλαιο της σκλαβιάς.
Είναι σαν ένα κακό μεθύσι απ' το οποίο δεν μπορείς να συνέλθεις.
Αξίζει να προσπαθήσεις να μιλήσεις για κάτι
το οποίο είναι μεγαλύτερο από εσένα τον ίδιο.
Οι άνθρωποι είναι ακατάστατοι, η ιστορία είναι ακατάστατη.
Το έργο μου πρέπει να αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτό.
Σκεφτείτε τη γραφειοκρατεία, πόσα πράγματα έχουν συσσωρευτεί.
Πόσες φωνές έχουν χαθεί.
Όταν κάτι είναι οδυνηρό, δεν θέλουμε να μιλάμε για αυτό.
Όμως δεν μπορούμε να λησμονήσουμε την τάξη των αόρατων ανθρώπων
που ήταν παρόντες σε κάθε σταυροδρόμι, σε κάθε στιγμή
της δημιουργίας αυτής της χώρας, της κοινωνίας και των μύθων της.
Αυτό που φανερώνει την αρετή και το σθένος των Αφροαμερικανών
είναι η ευθυμία και η αντοχή τους--
παρόλα αυτά που έχουν συμβεί.
Νιώθω βαθιά ευχαρίστηση όταν καταλαμβάνω έναν χώρο
που βρίσκεται σε άμεση αντιπαράθεση ή αντίθεση με την επικρατούσα ρητορική.
["Η Νέα Μετανάστευση," Χάρλεμ, Νέα Υόρκη]
[ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΚΑΙ ΚΡΟΥΣΤΑ]
Οι λιτανείες της "Νέας Μετανάστευσης" γίνονται σε πιο ανθρώπινο πλαίσιο.
Είναι συνήθως αντισυμβατικές παραστάσεις.
Συμβαίνουν απρόοπτα.
Μπορεί να τις πετύχεις, μπορεί και όχι.
[ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]
[ΝΤΕ ΒΙΛ] --Ποια ήταν η έμπνευσή μου;
[ΝΤΕ ΒΙΛ] --Το θέμα του είναι η μετανάστευση.
[ΑΝΔΡΑΣ] --Το κατάλαβα. Εγώ πού κολλάω σε αυτό;
[ΝΤΕ ΒΙΛ] --Πού;
--Τι σχέση θες να έχεις με αυτό;
[ΑΝΤΡΑΣ] --Δεν θέλω να απαντήσεις εσύ...
[ΝΤΕ ΒΙΛ] --Αυτό θα το ανακαλύψεις μόνος σου.
[ΑΝΤΡΑΣ] --Αυτό αναρωτιέμαι συνεχώς.
[ΝΤΕ ΒΙΛ] --Μάλιστα.
Από το 1914 μέχρι το 1970, έλαβε χώρα η μεγάλη μετανάστευση
και έξι εκατομμύρια Αφροαμερικανοί ήρθαν στον Βορρά
αναζητώντας καλύτερες ευκαιρίες.
Σήμερα συμβαίνει το αντίθετο--
οι άνθρωποι διώκονται από εκείνα τα μέρη.
Το ότι ήρθαν στον Βορρά δεν σήμαινε ότι δεν υπήρχαν φυλετικές εντάσεις.
Η λευκή υπεροχή είναι ένα αδηφάγο τέρας.
[ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΚΑΙ ΧΟΡΟΣ]
["Η Νέα Μετανάστευση," Ανακόστια, Ουάσινγκτον, Π.Κ.]
Σερνόμαστε.
Περπατάμε ξυπόλητοι.
Ο κόσμος περπατάει με αόρατα βάρη.
Το βάρος της ιστορίας σε κρατάει δέσμιο.
Θεώρησα σημαντικό να τοποθετήσω ανθρώπους
σε σημεία όπου κανείς δεν γνωρίζει τη συμβολή των μαύρων στην κοινωνία.
[ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ]
Στον τελευταίο λόγο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ "Στην Βουνοκορφή"
είπε "Μόνο στο απόλυτο σκοτάδι μπορείς να διακρίνεις τα αστέρια."
Με γοητεύει αυτή η ατρόμητη αισιοδοξία.
Η αγάπη είναι μια ισχυρή δύναμη που μπορεί να επιφέρει την αλλαγή
σε αντίθεση με το μίσος.
Το μίσος προκαλεί εξάντληση.
Είναι κάτι που δεν θα λησμονήσω ποτέ
ή θα υπάρχει πάντα κάτι που θα μου το θυμίζει.
Το γεγονός ότι ο λαός μου θα φτάσει κάποια στιγμή στον προορισμό του.