Jest wigilia, 1968 rok.
Statek kosmiczny Apollo z sukcesem zakończył
swoje pierwsze trzy okrążenia wokół Księżyca.
Wystrzelony został trzy dni wcześniej, z Przylądka Canaveral.
To pierwszy raz,
kiedy ludzie wynieśli się poza niską orbitę okołoziemską.
Przy czwartym okrążeniu statku,
Ziemia powoli wchodzi w pole widzenia
i ukazuje się nad horyzontem Księżyca.
Astronauta Bill Anders nerwowo pyta kolegów z załogi, gdzie jest kamera,
łapie Hasselblada, kieruje go w stronę okna,
naciska migawkę,
i robi jedno z najważniejszych zdjęć wszech czasów:
"Wschód Ziemi."
Kiedy załoga była w domu parę dni później,
spytano ich o misję.
Słynna jest już odpowiedź Andersa:
"Polecieliśmy na Księżyc,
ale tak właściwie odkryliśmy Ziemię."
Co on i inni członkowie załogi czuli
w tym niesamowitym momencie?
W badaniach opublikowanych w zeszłym roku
grupa naukowców z Uniwersytetu w Pensylwanii
zbadała zeznania setek astronautów,
którzy mieli szansę zobaczyć Ziemię z kosmosu.
Ich analiza ujawniła trzy wspólne uczucia.
Po pierwsze, wielkie uznanie dla piękna Ziemi.
Po drugie, zwiększone poczucie jedności z innymi żywymi istotami.
Po trzecie, niespodziewane, często obezwładniające emocje.
Naukowcy sądzą, że patrzenie na Ziemię z wielkiego dystansu
powoduje wytworzenie nowych struktur poznawczych,
aby można było zrozumieć, co właściwie widzimy.
Sądzą, że ci astronauci zostali na zawsze zmienieni
przez ten nowy widok,
nową perspektywę,
tę nową wzrokową prawdę.
To uczucie jest często określane jako "kosmiczna euforia".
Tylko 558 ludzi było kiedykolwiek w przestrzeni kosmicznej.
558 ludzi miało szansę
spojrzeć w dół w zachwycie
nad cudownością naszej planety
unoszącej się w nieskończonym morzu ciemności.
A jeśli ta liczba byłaby większa?
Trzy lata temu rozpocząłem swoją własną misję.
Chcę wywołać to uczucie obezwładniającej skali i piękna
u większej ilości ludzi
za pomocą małego komputera
w moim małym mieszkaniu w Nowym Jorku.
W 2013 roku uruchomiłem "Daily Overview".
Każdego dnia używałem zdjęć satelitarnych,
aby stworzyć jedno rozległe zdjęcie naszej planety widzianej z góry.
Do dziś powstało ponad 1000 takich obrazów
i ponad 600 000 ludzi
przyłącza się do codziennej dawki nowych perspektyw.
Tworzę te obrazy poprzez wybieranie zdjęć z gigantycznego archiwum
firmy satelitarnej Digital Globe.
Kieruje ona układem pięciu satelitów,
każdy jest mniej więcej rozmiaru karetki.
Nieustannie robią zdjęcia Ziemi
podczas okrążania jej z prędkością 28 000 km/h.
Co to oznacza?
Każdy z tych satelitów jest wyposażony w kamerę
o ogniskowej równej 16 metrów.
Jest więc 290 razy większa
niż lustrzanka wyposażona w standardową 55-milimetrową soczewkę.
Jeśli moglibyśmy umieścić jednego z ich satelitów
na dachu teatru w Oxfordzie,
moglibyśmy zrobić wyraźne zdjęcie piłki
na boisku na stadionie w Amsterdamie,
który jest 450 km dalej.
To niesamowicie potężna technologia.
Zdecydowałem na początku tego projektu,
że chcę użyć tej niesamowitej technologii,
aby skoncentrować się na miejscach,
w których ludzie mają wpływ na planetę.
Jako gatunek kopiemy i drapiemy Ziemię dla jej bogactw,
produkujemy energię,
hodujemy zwierzęta i uprawiamy plony na jedzenie,
budujemy miasta, przenosimy się,
stwarzamy odpady.
W procesie robienia tych wszystkich rzeczy,
kształtujemy krajobrazy lądowe, morskie
i miejskie z coraz większą kontrolą i bezkarnością.
Mając to na myśli,
chciałbym podzielić się z wami paroma obrazkami.
Widzimy tutaj statki towarowe i tankowce
czekające przy wejściu do portu w Singapurze.
Jest drugim na świecie portem pod względem całkowitego tonażu,
przyjmując aż jedną piątą kontenerów na świecie
i połowę rocznego zapasu
ropy naftowej.
Jeśli uważnie się przyjrzycie, zobaczycie wiele malutkich punkcików.
To krowy w tuczarni
w Summerfield w Texasie, w Stanach Zjednoczonych.
Kiedy krowy osiągną pewną wagę,
około 300 kilogramów,
są sprowadzane tutaj na specjalistyczną dietę.
Przez następne trzy-cztery miesiące krowy przybierają dodatkowe 180 kg,
zanim zostaną wysłane na rzeź.
Zastanawiacie się, czym jest ten świecący zbiornik na górze.
Jego kolor wynika z wyjątkowej kombinacji obornika, chemikaliów
i konkretnego typu alg, które rosną w stojącej wodzie.
To Mount Whaleback, kopalnia rudy żelaza
w regionie Pilbara w Zachodniej Australii.
Piękna, lecz straszna blizna na twarzy Ziemi.
Z całej wydobytej rudy
98 procent używa się do wytwarzania stali
i dlatego jest ona głównym składnikiem konstrukcji budynków,
samochodów i urządzeń, takich jak zmywarka albo lodówka.
To koncentrator słoneczny w Sewilli w Hiszpanii.
Ten obiekt zawiera 2 650 luster
które są ustawione w koncentryczne okręgi wokół 140-metrowej wieży
na środku.
Na szczycie wieży
znajduje się kapsuła ze stopioną solą,
która jest podgrzewana przez wiązki światła odbitego do góry
przez lustra poniżej.
Stamtąd sól przepływa do zbiornika pod ziemią,
gdzie produkuje parę
napędzającą turbiny
i generuje ilość prądu wystarczającą do zasilenia 70 000 domów,
zmniejszając roczną emisję dwutlenku węgla o 30 000 ton.
Ten obraz pokazuje wycinkę lasu w Santa Cruz w Boliwii,
bezpośrednio przyległą do nietkniętego lasu deszczowego.
Deforestacja w tym kraju początkowo była napędzana
poprzez rozwój zmechanizowanego rolnictwa
oraz hodowlę bydła.
W miarę, jak państwo stara się spełnić potrzeby rosnącej populacji
i wyżywić ją, poświęca swój las deszczowy.
Szacuje się, że państwo straciło 4,5 miliona akrów lasu deszczowego
w czasie jednej dekady
od 2000 do 2010 roku.
To dzielnica Eixample w Barcelonie, w Hiszpanii.
Perspektywa z góry może być bardzo pomocna w zrozumieniu,
jak funkcjonują miasta,
i jak stwarzać lepsze rozwiązania dla planowania przestrzennego,
a to staje się coraz bardziej istotne,
ponieważ szacuje się, że 4,9 miliarda ludzi będzie żyło w miastach
do roku 2030.
Ten rejon w Barcelonie charakteryzuje wyraźna siatka
apartamentów i podwórek,
a te prostopadłe skrzyżowania
pozwalają na więcej swiatła, lepszą wentylację
i dodatkowe miejsca do parkowania.
Natomiast tutaj widzimy tę samą siatkę, lecz w zupełnie innych okolicznościach.
To jest obóz dla uchodźców Dadaab w północnej Kenii,
największy tego typu obiekt na świecie.
Żeby poradzić sobie z napływem uchodźców którzy uciekają z Somalii,
gdzie jest głód i wojna,
ONZ zbudowało wydzielony obszar po lewej stronie,
nazywany rozszerzeniem LFO,
aby udzielić schronienia większej ilości uchodźców
którzy przyjeżdżają i zajmują te białe plamki.
To są namioty
powoli zapełniające ten obszar.
Patrząc na jeden z tych widoków,
widzicie wycinek czasu.
Jednak widząc dwa obrazy naraz,
możemy opowiadać historie o zmianach w czasie.
Nazywam tę cechę projektu zestawieniem,
podzielę się z wami paroma przykładami.
Pola tulipanów w Holandii zakwitają każdego roku w kwietniu.
Bierzemy więc obraz uchwycony w marcu parę tygodni wcześniej
i zestawiamy go z tym uchwyconym później.
Możemy zauważyć kwiaty kwitnące cudowną kaskadą kolorów.
Szacuje się, że Holendrzy produkują co roku 4,3 miliarda cebulek tulipanów.
W 2015 roku dwie zapory zawaliły się
w kopalni rudy żelaza w południowo-wschodniej Brazylii,
powodując jedną z najgorszych katastrof klimatycznych
w historii państwa.
Szacuje się, że kiedy zapory runęły, zostało uwolnionych
62 miliony metrów sześciennych odpadów
niszcząc przy tym wiele miejscowości,
w tym Bento Rodrigues, widziane tutaj przed...
i po powodzi.
19 osób zginęło w tej katastrofie.
Pół miliona ludzi nie miało dostępu do czystej wody pitnej
przez dłuższy okres,
a odpady wkrótce wpłynęły do rzeki Doce,
rozciągającej się przez 650 km
aż do morza,
zabijając nieznane ilości roślin i zwierząt po drodze.
Tutaj mamy historię dotyczącą kryzysu w Syrii,
konfliktu, który zabrał życie setek tysięcy ludzi
i przesiedlił miliony.
Ten skrawek pustyni jest w Mafraq, w Jordanii w 2011 roku,
rok po tym jak rozpoczął się konflikt,
kiedy porównamy to do obrazu uchwyconego w tym, 2017 roku,
widzimy budowę obozu dla uchodźców Zaatari.
Więc w czasie, gdy astronauci Apollo 8
po raz pierwszy oglądali Ziemię wschodzącą znad krajobrazu księżycowego,
nie mogliby sobie nawet wyobrazić,
jak te miejsca, które wam pokazałem, wyglądają z kosmosu.
Choć podoba się wam estetyka obrazu,
po odkryciu, co widzimy,
możecie walczyć z faktem, że nadal wam się to podoba.
Właśnie tego typu napięcie chcę tworzyć swoją pracą,
ponieważ wierzę, że to rozmyślanie,
ten wewnętrzny dialog
doprowadzi do większego zainteresowania naszą planetą
i większej świadomości tego, co jej robimy.
Wierzę, że patrzenie na Ziemię z góry
jest teraz bardziej istotne niż kiedykolwiek wcześniej.
Poprzez niesamowitą technologię wysoko latających kamer,
możemy zobaczyć, monitorować i ujawnić
bezprecedensowy wpływ, jaki wywieramy.
I czy jesteśmy naukowcami,
czy inżynierami, decydentami,
inwestorami lub artystami,
możemy przyjąć szerszą perspektywę,
zaakceptować prawdę na temat tego, co się dzieje,
i rozważyć długoterminowe zdrowie naszej planety.
Stworzymy lepszą,
bezpieczniejszą i mądrzejszą przyszłość
dla naszego jednego i jedynego domu,
Dziękuję.
(Brawa)