Nad miasto z 10 tysięcy jurt nadchodzi świt.
Na śpiącą królową Boraqchin czeka niemiła niespodzianka.
Owca przemknęła się koło strażników,
wpadła do jej jurty
i wskoczyła na łóżko, becząc jej do ucha.
Mimo, że Boraqchin jest potężną khatun Złotej Hordy,
ogromnego królestwa w imperium mongolskim,
osobiście angażuje się w rządzenie królestwem.
W wieku 15 lat została żoną Batu-chana,
potężnego wnuka samego Czyngis-chana.
Kiedy jej mąż udaje się na wyprawy,
ona łączy obowiązki wobec gospodarstwa, rodziny i imperium.
Staje się organizatorem przenosin miasta z tysiącami mieszkańców.
Dwa razy w roku Boraqchin przenosi miasto między sezonowymi obozami.
W lecie zapewniając stałe źródło wody i bujną trawę,
a w zimie ochronę przed srogimi wiatrami.
Cała operacja wymaga tygodni szczegółowego planowania:
kontaktowania się z obozami, delegowania zadań
i cierpliwości przy poruszaniu się tempem wlekących się zwierząt.
Dziś jest dzień przenosin i Boraqchin musi poprowadzić
rzesze swoich dam, dowodzących, niewolników i zwierząt,
w górę rzeki Wołga, gdzie spędzą lato.
Kiedy Boraqchin wychodzi na dwór,
wita ją zamieszanie.
Jej nieproszony gość biega dookoła służby,
która stara się pakować dobytek.
Boraqchin nakazuje przywrócić porządek.
Ale tylko ona jest na tyle szybka, żeby złapać zabłąkaną owcę.
Następnie dogląda dam,
które przenoszą jej jurtę na specjalnie dostosowany wóz.
Potrzeba 20 wołów, aby go pociągnąć
i Boraqchin, nie ufając innym, sama nim powozi.
Następnie Boraqchin z owcą spotykają się ze strażnikami.
Królowa nakazuje im szczególnie zadbać
o ceremonialną jurtę męża oraz jego przenośny tron.
Jako członkowie eskorty dostają nakaz zabezpieczenia drogi,
ochrony królowej
oraz pilnowania zwierząt.
Ale kiedy owca rzuca się do ucieczki w kierunku pól,
strażnicy ledwo za nią nadążają,
kiedy przemyka się między pakującymi jurty.
Zirytowana Boraqchin sama jedzie za nią w kierunku pastwiska.
Dojeżdżając, dostrzega spłoszoną owcę, starającą się dostać do środka stada.
Kiedy za nią podąża,
widzi ją wtulającą się w bok matki.
Matka jest w ciąży i wygląda na to, że cierpi.
Boraqchin zdaje sobie sprawę, że o zbliżającym się porodzie
zapomniano w natłoku zajęć związanych z przeprowadzką.
Nie ma czasu na znalezienie pasterza,
więc Boraqchin sama podciąga rękawy, natłuszcza rękę
i pomaga owcy urodzić dwóch nowych podwładnych imperium.
Zostawiając młode z matką,
Boraqchin pędzi z powrotem do obozu.
Trwają tam ostatnie przygotowania przed podróżą
i wozy zaczynają formować kolumnę.
Rozległą procesję otwiera królowa
i dwieście wozów z jej majątkiem.
Następne w kolejności są młodsze żony i ich służba,
później konkubiny.
A to tylko obóz Boraqchin.
Za nim drugi królewski obóz,
prowadzony przez kolejną w hierarchii żonę,
a następnie dwa kolejne obozy, również prowadzone przez żony.
Od tygodni Boraqchin pracuje z nimi, aby zapewnić spokojny odjazd
i uporządkowaną kolejkę.
To jednak tylko królewska część kolumny.
Za nimi podąża całe miasto,
święci mężowie z przenośnymi kaplicami i meczetami,
rodziny, handlarze i pasterze.
W końcu Boraqchin siada w swoim wozie.
Osiągnięcie celu zajmie im tygodnie.
W czasie podróży
Boraqchin na wszystkich będzie miała oko:
na jej dumne dzieci, usłużnych podwładnych,
ale też na najbardziej włóczące się owce na końcu kolumny.