Դոկտոր Մարտին Լութեր Քինգ կրտսերը,
1968 թվականի քաղաքական իրավունքներին նվիրված ելույթի ժամանակ,
ասաց. <<Վերջում,
մենք կհիշենք ոչ թե մեր թշնամիների խոսքերը,
այլ մեր ընկերների լռությունը>>:
Դասատու լինելով, ես յուրացրել եմ այս խոսքը:
Ամեն օր մեր շուրջը
մենք տեսնում ենք, ինչպես են լռության հետևանքները
դրսևորվում խտրականության,
բռնության, ցեղասպանության և պատերազմի ձևով:
Դասարանում ես կոչ եմ անում իմ աշակերտներին
իրենց կյանքի լռությունը ուսումնասիրել
պոեզիայի միջոցով:
Մենք միասին աշխատում ենք լռեցնել այդ տարածությունները,
ճանաչել նրանց, անվանել,
հասկանալ, որ նրանք չպետք է ամոթանքի աղբյուր լինեն:
Փորձելով իմ դասարանում ստեղծել մի մշակույթ,
որտեղ ուսանողները կկարողանան կիսվեն
իրենց լռություններով,
ես ստեղծեցի չորս հիմնական սկզբունք,
որոնք փակցված են դասարանիս առջևում դրված տախտակի վրա,
և ամեն ուսանող այն ստորագրում է տարվա սկզբին`
կարդա՛ քննադատորեն, գրի՛ր գիտակցաբար,
խոսի՛ր պարզ, պատմի՛ր քո ճշմարտությունը:
Եվ ես հաճախ եմ մտածում այդ վերջին կետի մասին.
պատմիր քո ճշմարտությունը:
Եվ ես հասկացել եմ, որ
եթե ես ուսանողներիցս պահանջում եմ անկեղծորեն արտահայտվել,
ապա ես պետք է ինքս պատմեմ իմ ճշմարտությունը,
և անկեղծ լինեմ այն ժամանակների մասին,
երբ չեմ կարողացել կատարել դա:
Այդպես ես պատմեցի նրանց, որ փոքր ժամանակ`
Նոր Օռլեանի կաթոլիկ մի ընտանիքի որդի լինելով,
մեծ պասի ժամանակ ես միշտ սովորել եմ,
որ ամենանշանակալից բանը, որ մարդ կարող է անել,
որևէ բանից հրաժարվելն է,
այն, ինչով սովորաբար տարվում ես, զոհաբերելն է,
որպիսի Աստծուն ապացուցես, որ հասկանում ես նրա սրբությունը:
Ես հրաժարվեցի լիմոնադից, ՄաքԴոնալդսից, կարտոֆիլի ֆրիից,
ֆրանսիական համբույրներից և շատ այլ բաներից:
Եվ մի տարի ես հրաժարվեցի խոսելուց:
Ես կարծում էի, ամենաթանկ բանը, որ ես կարող եմ զոհաբերել,
իմ սեփական ձայնն է, բայց ես կարծես թե չէի հասկանում,
որ ես դրանից արդեն վաղուց հրաժարվել եմ:
Ես ամբողջ կյանքս անց էի կացրել
մարդկանց ասելով այն, ինչ նրանք ուզում էին լսել,
ոչ թե այն, ինչ նրանց անհրաժեշտ էր:
Ես ինքս ինձ ասում էի, որ մտադրված չեմ որևէ մեկի խիղճը լինեմ,
քանի որ ես դեռ պետք է իմը հասկանամ:
Այսպիսով, հաճախ, ես ուղղակի ոչինչ չէի ասում՝
իմ լռությամբ հանդարտեցնելով անիրազեկությունը,
չհասկանալով, որ ապացույցը բառերի կարիքը չունի
իր գոյությունը հաստատելու համար:
Երբ մի արվամոլ քրիստոնյա ծեծվել էր,
ես ձեռքերս գրպաններս դրեցի
և գլուխս կախ հեռացա, կարծես թե նույնիսկ չէի նկատել:
Ես շաբաթներով չէի կարողանում օգտագործեմ պահարանս, քանզի վրայի կողպեքը
հիշեցնում էր ինձ իմ կողպված շուրթերը,
երբ փողոցի անկյունում մի անտուն մարդ
պարզապես նայեց ինձ` հայացքով փնտրելով
հաստատում, որ նա արժանի էր, որ իրեն տեսնեն:
Ես ավելի մտահոգված էի իմ Apple-ի էկրանին նայելով,
քան նրան մի խնձոր տալով:
Երբ մի կին բարեգործական տոնակատարության ժամանակ
ասաց. <<Ես այնքան հպարտ եմ ձեզանով.
Դա երևի դժվար է՝ դաս տալ այդ խեղճ, տգետ երեխաներին>>,
ես ինձ զսպեցի, քանի որ մեզ պետք էր նրա փողը
ավելի շատ, քան ուսանողներիս պետք էր իրենց արժանապատվությունը:
Մենք այնքան շատ ժամանակ ենք անցկացնում
մարդկանց խոսքերը լսելով,
որ հազվադեպ ենք ուշադրություն դարձնում այն բաներին, ինչի մասին նրանք չեն խոսում:
Լռությունը վախի մնացորդն է:
Դա այն է, երբ զգում ես, ինչպես են քո թերությունները
կախաղան բարձրացնում լեզուդ:
Դա օդն է, որ նահանջում է քո կրծքավանդակից,
քանի որ ապահով չի քո թոքերում:
Լռությունը Ռուանդայի ցեղասպանությունն է: Լռությունը Կատրինա փոթորկն է:
Դա այն է, ինչ լսում ես, երբ բավականաչափ պարկ չկա դիակները փոխադրելու համար:
Դա կապված խեղդօղակի ձայնն է:
Դա այրվածք է: Դա կապանք է: Դա առավելություն է: Դա ցավ է:
Ուշ է ընտրել ձեր կռիվները,
երբ կռիվները արդեն ձեզ են ընտրել:
Ես թույլ չեմ տա, որ լռությունը փաթաթվի իմ անվճռականության շուրջ:
Ես քրիստոնյաին կասեմ, որ նա առյուծ է.
քաջության և պայծառության սրբոց:
Ես կհարցնեմ այն անտուն մարդուն, թե ինչ է նրա անունը
և ինչպես է անցել նրա օրը, քանի որ երբեմն
մարդկանց պարզապես մարդկային վերաբերմունք է պետք:
Ես կասեմ այն կնոջը, որ իմ ուսանողները խոսում են
տրանսցենդենտալիզմից այնպես, կարծես նրանք Թորոն են,
և այն փաստը, որ դու Գազտնալսում ֆիլմից մի դրվագ ես դիտել,
դեռ չի նշանակում, որ դու որևէ բան գիտես երեխաներիս մասին:
Այսպիսով, այս տարի`
ոիևէ բանից հրաժարվելու տեղը,
ես ամեն օր կապրեմ այնպես, կարծես թէ
լեզվիս տակ մի բարձրախոս է դրված,
արգելակումիս ներքևն ել մի բեմ է:
Որովհետև ու՞մ է պետք հորինված մի ճառաբեմ
երբ այն, ինչ քեզ միշտ պետք էր, քո ձայնն է:
Շնորհակալություն:
(Ծափահարություններ)