Οι αυλές
Εκείνο το φθινόπωρο, θυμάμαι
Μάζευα αυλές·
Όπου κι αν πήγαινα,
είχα τα μάτια μου Στραμμένα στους κήπους
Άπλωνα τα χέρια
Λαίμαργα άρπαζα Κάθε καμπύλη, κάθε γραμμή –
Κι ύστερα περπάταγα Ώρες πολλές
Διέσχιζα δρόμους έρημους
Δίχως φωνή,
δίχως σημάδια
Πονούσαν τα χέρια μου
Λυγίζαν οι ώμοι
Γινόμουν ολόκληρη Ένα πουλί
Την άσφαλτο έσπαζα ολονυχτίς Με το στόμα υγρό
Υποδεχόμουν τα ροδαλά πρωινά Με δόντια σπασμένα
Με χέρια αδειανά
Και χαλίκια στα πόδια