Bir aktör olarak, senaryolar alırım
ve senaryoyu takip etmek,
satırlarımı dile getirmek,
başkasının yazdığı bir karaktere hayat vermek benim işim.
Kariyerim boyunca
televizyonda gösterilen
en iyi erkek rol modellerden birkaçını oynama
onuruna sahip oldum.
Beni "Erkek Eskort #1" olarak anımsayabilirsiniz.
(Gülüşmeler)
Ödüllü "Bahar Tatilinde Dehşet" filmindeki
"Fotoğrafçı Tecavüzcü",
"Üstsüz Tecavüzcü".
(Gülüşmeler)
"Üstsüz Tıp Öğrencisi",
"Üstsüz Steroit Kullanan Düzenbaz"
ve en bilinen rolüm, Rafael olarak.
(Alkış)
Onca şey arasında bir bakireye
aşık olan, düşünceli, gelişmiş
ve yalnızca ara sıra üstsüz bir zampara.
(Gülüşmeler)
Şimdi, bu roller gerçek yaşamımda olduğum erkeği yansıtmıyorlar, fakat
oyunculukla ilgili sevdiğim şey de bu.
Kendimden çok daha farklı karakterlerin içerisinde yaşamaya alışıyorum.
Fakat ne zaman bu rollerden birisini alsam, şaşırırdım,
çünkü oynadığım çoğu erkek maçoluk, karizma ve güç
saçıyor
ve ben aynaya baktığımda, kendimi öyle görmüyorum.
Fakat Hollywood beni öyle görüyor
ve zamanla, hem ekranda hem de ekran haricinde
erkek olarak oynadığım roller arasında
bir paralellik olduğunu fark ettim.
Hayatım boyunca olmadığım bir erkek gibi davrandım.
Zayıf hissettiğimde güçlüymüş gibi yaptım,
güvensiz hissettiğimde kendimden emin gibi
ve canım yandığında da kuvvetli gibi.
Çoğu zaman için bir gösteri yapıyormuşum gibi düşünüyorum,
fakat rol yapmaktan yoruldum.
Daima, herkes için
"güvenilecek erkek" olmayı denemenin yorucu olduğunu size şu an söyleyebilirim.
Şu an -- değil mi?
(Gülüşmeler)
Erkek kardeşim bunu duydu.
Şimdi, hatırladığım kadarıyla, büyüdüğüm zaman ne tür bir
erkek olacağım bana söylendi.
Çocuk olarak istediğim, diğer çocuklar tarafından kabul edilip sevilmekti,
fakat kabulleniş, neredeyse nefret edilen
bu kadın görüşünü edinmem anlamına geliyordu
ve bize kadınsılığın, erkeksiliğin zıttı olduğu öğretildiği için
ya bu özellikleri reddetmem gerekiyordu ya da reddedilmek
ile yüzleşmem gerekiyordu.
Bize verilen senaryo buydu.
Değil mi? Kızlar zayıftır, erkekler ise güçlüdür.
Bu, yüz milyonlarca genç erkeğe ve genç kıza
bilinç altından öğretilen şeydi,
bende de olduğu gibi.
Bugün buraya, bir erkek olarak bunun yanlış olduğunu,
bunun zehirli olduğunu, bitmesi gerektiğini
söylemeye geldim.
(Alkış)
Şimdi sizlere bir tarih dersi vereceğim.
Hepimiz buraya nasıl geldiğimizi biliyoruz, tamam mı?
Fakat ben 30 yıl sonra uyandım ve bir anlaşmazlık durumunda
olduğumu, özümde hissettiğim insanla ve
dünyaya göre olmam gereken erkekle
anlaşmazlık içerisinde yaşıyor olduğumu fark etmiştim.
Fakat bu erkek kavramının
güncel, bozulmuş tanımına girmek istemiyorum,
çünkü iyi bir erkek olmak istemiyorum.
İyi insan olmak istiyorum.
Bunu yapmanın tek yolunun da,
erkeklerin yalnızca kadınsı bilinen özellikleri
öğrenmesi değil, aynı zamanda göğüs germeyi
istemeyi ve onları şekillendiren
kadınları takdir etmeyi öğrenmesi olduğuna inanıyorum.
Şimdi, erkekler --
(Gülüşmeler)
Öğrendiğimiz her şeyin zehirli olduğunu söylemiyorum, tamam mı?
Senin veya benim doğamızda yanlış bir şey olduğunu söylemiyorum
ve erkekler, erkek olmayı bırakmak gerek demiyorum.
Fakat denge lazım, değil mi?
Dengeye ihtiyacımız var
ve nesilden nesle bize aktarılan senaryolara gerçekten
dürüstçe bakarsak ve erkekler olarak,
günlük yaşamımızda üstlenmeyi
seçtiğimiz rollere gerçekçi olarak bakarsak
bazı şeyler değişebilir.
Senaryolar demişken,
ilk senaryomu babamdan almıştım.
Babam muhteşemdir.
İyidir, kibardır, hassastır ve korumacıdır,
o burada.
(Alkış)
Ağlıyor.
(Gülüşmeler)
Üzgünüm baba, çocukken ona bunun için kırılmıştım
çünkü beni saf büyüttüğü için onu suçladım
ve taşındığımız yer olan Oregon'da bu çok da iyi
karşılanmıyordu.
Çünkü saflık, korktuğum anlamına geliyordu.
Bakın, babam geleneksel erkeksiliğe sahip değil,
ellerimi nasıl kullanacağımı öğretmedi bana.
Avlanmayı, dövüşmeyi, bilirsiniz, erkeksi olayları
öğretmedi bana.
Onun yerine bildiği şeyi öğretti:
erkek olmak, kendini feda etmek ve
aileni korumak için
yapabileceğin her şeyi yapmakla ilgilidir.
Fakat babamın, devlet senatörü olan ve ailesini geçindirmek
için geceleri de hademe olarak çalışmış olan
ve bunu kimseye
anlatmamış olan babasından
öğrendiğini keşfettiğim, benim de babamdan öğrendiğim
bir rol daha var.
Bu rol, gizlice acı çekmek.
Şimdi, üç jenerasyon sonra,
ben de bu rolü oynarken buldum kendimi.
Büyükbabam neden başka bir adama gidip de
yardım isteyemedi ki?
Babam neden hala onun kendi başına halletmesi gerektiğini düşünüyor?
Bir erkeğin, başkasının kalbini
kırmak yerine, ölmeyi seçeceğini biliyorum.
Fakat bu, güçlü sessiz tiplerden olduğumuz için değil.
Hayır. Erkeklerin çoğu arkadaşlıkta, sohbet etmede gerçekten iyidir;
yalnızca fiziksel şeylerde değil.
(Gülüşmeler)
Eğer konu iş veya spor ya da politika veya kadınlarsa,
fikirlerimizi paylaşmamızda sorun yok,
fakat konu güvensizlik veya mücadelelerimiz ya da
başaramama korkumuz ise,
o zaman neredeyse felç oluruz.
En azından, ben oluyorum.
Bu davranışı kırmak için yaptığım alıştırmalardan
bazıları, beni zayıf hâle
gelmeye zorlayacak tecrübeler yaratmaktı.
Yani hayatımda utancı tecrübe ettiğim herhangi bir şey oluyorsa,
ne kadar korkutucu olursa olsun,
direkt muhatap oluyorum --
hatta bazen açıkça yapıyorum.
Çünkü böyle yaparak
onun gücünü alıyorum
ve kırılganlığımın teşhiri de bazı durumlarda
diğer erkeklere aynısını yapma yolunu açabilir.
Örnek olarak, kısa süre önce
arkadaşlarımla konuşmak isteyeceğim
bir meseleyle boğuşuyordum,
fakat beni eleştireceklerinden ve beni
zayıf göreceklerinden, o zaman da bir lider
olarak duruşumu kaybedeceğimden ve sonra onları
üç günlük tatile çıkaracağımı bildiğimden, korkmuştum --
(Gülüşmeler)
Bu başlangıçtı. Tahmin edin, ne oldu?
Henüz üçüncü güne gelmeden
yaşadığım şeyle ilgili onlarla konuşma gücünü
buldum kendimde.
Bunu yaptığımda, muhteşem bir şey oldu.
Yalnız olmadığımı gördüm,
çünkü onlar da boğuşuyorlardı.
Utancımı paylaşma gücü ve cesareti bulduğum anda,
utancım yok oldu.
Zamanla öğrendim ki,
kırılganlık alıştırması yapmak istiyorsam,
kendime bir sorumluluk sistemi oluşturmam gerekiyordu.
Bir aktör olarak gerçekten kutsanmışım.
Gerçekten muhteşem bir hayran temeli oluşturdum,
gerçekten çok tatlı ve bağlılar
ve ben de sosyal platformumu,
günlük olarak özgünlük ve kırılganlık
alıştırması yapabileceğim bir tür Truva atı olarak kullanmaya karar verdim.
Tepkiler inanılmazdı.
Hayat doluydu, memnun ediciydi.
Her gün sevgi dolu ve olumlu mesajlar alıyordum.
Fakat hepsi belirli bir nüfustandı:
kadınlar.
(Gülüşmeler)
Bu gerçek.
Beni neden sadece kadınlar takip ediyor?
Erkekler nerede?
(Gülüşmeler)
Bir yıl önce, bu fotoğrafı paylaştım.
Sonra, yorumlara göz gezdiriyordum ve kadın hayranlarımdan
birisinin, erkek arkadaşını fotoğrafa etiketlediğini
ve onun da şöyle cevap verdiğini gördüm,
"Lütfen beni gey saçmalıklarında etiketlemeyi bırak.
Teşekkürler."
(Gülüşmeler)
Sanki gey olmak, daha az erkek olmanızı sağlıyor gibi.
Derin bir nefes aldım
ve cevap verdim.
Dedim ki,
kibarca, yalnızca merak ettim,
çünkü erkeklik keşfi üzerindeyim
ve eşime duyduğum sevginin neden gey saçmalığı
olduğunu bilmek istiyordum.
Sonra, dürüstçe, yalnızca öğrenmek istiyorum dedim.
(Gülüşmeler)
Bana anında cevap yazdı.
Ben üstüme geleceğini düşünmüştüm, ama o özür diledi.
Bana büyümenin ve duygusallığı
açığa vurmanın nasıl küçümsendiğini anlattı.
Egosuyla uğraştığını ve mücadele ettiğini, kız arkadaşını
ne kadar sevdiğini ve onun sabrı için
nasıl minnettar olduğunu anlattı.
Birkaç hafta sonra
bana tekrar mesaj gönderdi.
Mesaj bu kez tek dizinin üstünde
evlenme teklifi ederken fotoğrafıydı.
(Alkış)
Sadece "Teşekkür ederim" dedi.
Ben de böyleydim.
Onu anladım.
Yani, herkesin önünde, kadınsılığı reddederek
rolünü oynuyordu, değil mi?
Fakat gizlice kendini ifade etmek, görülmek, duyulmak için de
izin bekliyordu ve
tek ihtiyacı, ona hissedebileceği
güvenli bir alan oluşturup, onu tanımlayan başka bir adamdı
ve dönüşüm de kaçınılmazdı.
Bu tecrübeye bayıldım,
çünkü bana dönüşümün, anlık mesajlar üzerinden bile
mümkün olduğunu gösterdi.
Daha fazla erkeğe nasıl ulaşabileceğimi düşünüyordum,
fakat hiçbiri beni takip etmiyordu.
(Gülüşmeler)
Ben de bir deney yaptım.
Daha fazla tipik erkeksi şeyler paylaşmaya başladım --
(Gülüşmeler)
Antrenmanlarım, yemek planlarım, sakatlık sonrası
vücudumu iyileştirme yolculuğum gibi.
Bilin bakalım ne oldu?
Erkekler bana yazmaya başladı.
Sonra, beklenmedik bir şey oldu, kariyerim boyunca ilk kez
bir erkek sağlık dergisi beni aradı
ve değişimci olarak beni onurlandırmak istediklerini söylediler.
(Gülüşmeler)
Bu gerçekten değişim miydi?
Yoksa alıştırmak mı?
Yani, sorun bu.
Erkeksi şeylerden bahsettiğimde
ve cinsiyet kurallarına uyduğumda
erkeklerin beni takip etmesi çok iyi.
Fakat eşimi ne kadar sevdiğimden ya da kızımdan veya 10 günlük
oğlumdan bahsettiğimde, evliliğin zorlu
fakat güzel olduğuna inandığımdan veya bir erkek olarak beden algısıyla
nasıl mücadele ettiğimden ya da cinsiyet eşitliğini savunmamdan
bahsettiğimde, yalnızca kadınlar ortaya çıkıyor.
Erkekler nerede?
Erkekler, erkekler, erkekler,
erkekler!
(Alkış)
Anlıyorum.
Birbirimizle mücadele ederek büyüyoruz.
Olabileceğimiz en sert,
en güçlü, en cesur erkekler olmamız gerekiyor.
Ben dâhil çoğumuzun kimlikleri, günün sonunda yeterince erkek gibi
hissedip hissetmediğimize bağlı olarak şekilleniyor.
Arkadaşlar, sizlere meydan okuyacağım,
çünkü erkekler meydan okumayı severler.
(Gülüşmeler)
Size kendinizi erkek gibi hissettiren o nitelikleri,
kendinizde daha derinlere inmek için
kullanabilir misiniz?
Gücünüz, cesaretiniz, sertliğiniz:
Bunları tanımlayabilir ve kalbimizi keşfetmek için kullanabilir miyiz?
Kırılgan olabilecek kadar
cesaretli misiniz?
Yardım için diğerlerine ulaşabilecek kadar?
Utancınıza balıklama atlayabilecek kadar?
Hassas olabilecek veya sizi zayıf gösterse
bile incindiğinizde veya mutlu olduğunuzda
ağlayabilecek kadar
güçlü müsünüz?
Hayatınızdaki kadınları dinleyebilecek kadar
kendinizden emin misiniz?
Fikirlerini, çözümlerini duyacak kadar?
Söyledikleri size ters gelse bile
onların acılarına dayanacak
ve onlara gerçekten inanacak kadar?
"Soyunma odası muhabbetini" duyduğunuzda,
diğer erkeklerden cinsel taciz hikayeleri duyduğunuzda
karşı koyacak kadar erkek olacak mısınız?
Erkekler kalçaya dokunduğunu veya kızı sarhoş ettiğini anlattığında,
bir kadının her şeyi riske atmak zorunda
kaldığı ve öne çıkıp "ben de" dediği bir dünyada
yaşamamamız için,
karşı koyup bir şeyler yapacak mısınız?
(Alkış)
Bu ciddi bir iş.
Hayatımdaki kadınları bilinçsiz
şekilde nasıl incittiğime gerçekçi, dürüst bir şekilde baktım
ve bu çirkindi.
Eşim bana, onu belli bir düzenle incitecek şekilde davrandığımı ve bunu
düzeltmediğimi söylemişti.
Aslında, bazen evde veya dışarıda konuşacağı zaman
cümlesinin ortasında lafını kesiyor
ve cümlesini ben tamamlıyordum.
Bu berbat.
En kötüsü de, bunu yaptığımın farkında olmamam.
Bilinçsizceydi.
Ben üzerime düşeni yapıyorum,
bir feminist olmaya çalışıyorum,
dünyadaki kadınların seslerini yükseltiyorum
ve evde de,
en çok sevdiğim kadınları susturmak için yüksek sesimi kullanıyorum.
Öyleyse kendime zor bir soru sormalıyım:
çenemi kapatacak ve dinleyecek kadar
erkek miyim?
(Gülüşmeler)
(Alkış)
Dürüst olmalıyım. Alkış almayacağımı ummuştum.
(Gülüşmeler)
Arkadaşlar,
bu gerçek.
Burada ben ilk adımı atıyorum,
çünkü derine indikçe daha da çirkinleşiyor, sizi temin ederim.
Kadınlara karşı porno veya şiddetle ya da evdeki
iş bölümleri veya cinsiyete göre maaş farkı ile
uğraşacak vaktim yok.
Fakat inanıyorum ki, erkekler olarak
ayrıcalığımızı geride bırakmanın ve sorunun yalnızca
bir kısmı olmadığımızı görmenin vakti geldi.
Arkadaşlar, sorun biziz.
Cam tavan var çünkü onu oraya biz koyduk ve eğer
çözümün bir parçası olmak istiyorsak, sadece
kelimeler yeterli değil.
Bahá'í yazıtlarından sevdiğim ve birlikte büyüdüğüm bir söz var.
Şöyle diyor; "insanlık dünyası iki kanada sahiptir,
erkek ve kadın.
Bu iki kanat güç konusunda eşit olmadığı sürece,
kuş uçamaz."
Yani kadınlar,
dünyada benim gibi hisseden
erkekler adına,
gücünüze güvenmediğimiz
her an için bizleri affedin.
Şimdi sizlerden, bizlere resmen yardım etmenizi istiyorum
çünkü bunu tek başımıza yapamayız.
Erkeğiz. Mahvedeceğiz.
Yanlış şeyi söyleyeceğiz. Duyarsız olacağız.
Muhtemelen, sizi rencide edeceğiz.
Ama umudunuzu kaybetmeyin.
Sayenizde buradayız
ve erkekler olarak, sizler gibi, göğüs germeli ve sizler bazı
şeylerle mücadele ederken,
müttefikiniz olmalıyız.
Kırılganlığımızı kabullenirken yardımcı olmanıza ve bizler, kafadan
kalbe giden bu uzun yolculuğu
sürdürürken, sabırlı olmanıza
ihtiyacımız var.
Son olarak ebeveynler:
çocuklara cesur erkek ya da
şeker kız olmayı öğretmek yerine,
yalnızca iyi insan olmayı öğretebilir miyiz?
Babama döneceğim.
Büyümek, evet, her oğlan gibi benim de haklı olduğum şeyler vardı,
fakat anlıyorum ki, babamın hassaslığı ve duygusal zekası sayesinde
şu anda burada durabiliyor
ve sizinle konuşabiliyorum.
Babama duyduğum kızgınlığın, onunla ilgisi olmadığını fark ediyorum.
Bu tamamen benimle, kabul edilme arzumla ve bana uymayan bir rol
oynama isteğimle ilgili.
Babam bana ellerimi nasıl kullanacağımı öğretmemiş olabilir, ama
kalbimi nasıl kullanacağımı öğretti
ve bu onu her şeyden daha fazla erkek yapıyor.
Teşekkürler.
(Alkış)