Farklı yüzeyleri olan bir dünya düşünün.
Yoğun atmosferi boyunca
rüzgâr yüzey hattını süpürüyor
ve yağmur yağıyor.
Dağları ve düzlükleri,
nehirleri, gölleri ve denizleri,
kum tepeleri ve bazı çarpma kraterleri var.
Kulağa Dünya gibi geliyor, değil mi?
Titan'dan bahsediyorum.
1981 Ağustos ayında,
Voyager 2, Satürn'ün en büyük uydusunun bu fotoğrafını görüntüledi.
Voyager görevleri, tüm zamanlardan daha ileriye gitti
ve Güneş sistemi ile ötesini
coğrafyamızın bir parçası hâline getirdi.
Ancak bu puslu ay görseli,
arta kalan gizemlerin çarpıcı bir hatırlatıcısıydı.
Voyager çevresinden geçerken büyük çapta bilgi edindik.
Ancak hâlâ bu atmosferik örtünün altında ne olduğuna dair hiçbir fikrimiz yok.
Satürn ve Jüpiter'de gözlenmiş olan
diğer uydularınki gibi arazileri olan buzlu yüzey mi vardı?
Belki de likit metan gazıyla kaplı dev bir küresel okyanus?
Kapatıcı bir sisle öylesine kaplı ki
Titan'ın yüzeyi muhteşem bir gizem
ve Cassini-Huygens, 1997 yılında atılan bir keşif ve iniş aracı ikilisi
bunu çözmek için tasarlandı.
2004 yılındaki varışı sonrasında
Cassini'nin Titan'ın yüzeyine ilişkin ilk fotoğrafları
sadece gizemin dozunu artırdı.
Yüzeyde gördüklerimizi anlamamız aylar aldı,
örneğin koyu renkli çizgiler,
ilk önceleri o kadar anlaşılmazdı ki onlara kedi tırmıkları diyorduk,
aslında organik kumdan tepelermiş.
Cassini 13 yıl boyunca Satürn'ü, halkalarını ve uydularını inceledi.
Titan'ın yüzeyi hakkında hiçbir şey bilmezken
jeolojisini,
yüzeyi şekillendirmede atmosferin rolünü
ve hatta yüzeyin derinliklerinde neler olabileceğini anlamaya başladık.
Gerçekten de Titan okyanus diyarlarından biri,
Mars ve asteroid kuşağın ötesinde, soğuk dış Güneş sisteminde
yüzeylerinin altında yoğun su okyanusu olan uydulardan biri.
Titan'ın iç okyanusunda, Dünya'nın nehirleri, gölleri,
deniz ve okyanusları toplamının 10 katından fazla sıvı su olabilir.
Titan'da ayrıca, yüzeydeki metan ve etandan oluşan
egzotik göller ve denizler var.
Okyanus diyarlar Güneş sisteminin en büyüleyici yerlerinden.
Ve onları keşfetmeye daha yeni başladık.
Bu Dragonfly.
Johns Hopkins Uygulamalı Fizik Laboratuvarı'nda,
NASA'nın yeni Frontiers programı için bu görevi inşa ediyoruz.
2026'da fırlatılması, 2034'te Titan'a ulaşması bekleniyor.
Dragonfly bir döner kanat iniş aracı,
Mars araçlarının boyutuna yakın ya da küçük bir araba kadar.
Titan'ın yoğun atmosferi ve düşük yer çekimi düşünüldüğünde
uçmak için harika bir yer.
Dragonfly'ın yapmak için tasarlandığı şey de bu.
Sekiz kanatlı helikopter olan araç,
bir yerden bir yere uçabilen bir laboratuvar,
tüm bilimsel araçları da birlikte taşıyor.
Dragonfly Titan'ı tamamen eşsiz bir şekilde araştıracak,
hava ve jeolojisinin detaylarını inceleyecek
ve hatta neden yapıldıklarını anlamak için yüzeyden örnekler alacak.
Dragonfly yaklaşık üç yıl boyunca Titan'ı keşfedecek,
ayrıntılı kimyasal özelliklerini ölçecek,
atmosferi ve yüzeyle nasıl etkileşime geçtiğini gözlemleyecek
ve hatta depremleri dinleyecek
ya da daha doğrusu Titan depremleri.
Dragonfly ekibi,
Kuzey Amerika'dan ve tüm dünyadan yüzlerce insan,
bu görevin tasarımı için çok çalışıyor.
Kanatlar, kanatların özerk navigasyon sistemi
ve alt araçları geliştiriliyor,
Titan'ın yüzeyinde bilimsel ölçümler yapılabilmesi için
tüm bunların birlikte çalışması gerek.
Dragonfly, bu büyüleyici doğal laboratuvar keşfimizdeki yeni adım.
Yanından uçarken Voyager tüm olasılıklara kapı açtı.
Satürn'ün çevresinde 10 yılı aşkın süre
ve Titan'ın atmosferine doğru alçalırken
Cassini ve Huygens bu gizem perdesini biraz daha araladılar.
Dragonfly Titan çevresinde yaşayacak,
bunun şimdiye kadarki tek yakın çekimi
Huygens aracının Ocak 2005 tarihinde çektiği bu görsel.
Pek çok yönden Titan, Dünya'nın ilk zamanına dair bilinen en yakın analog,
Yaşam henüz ortaya çıkmadan önceki Dünya.
Cassini ve Huygens'in ölçümlerine göre yaşam için gerekli bileşenler,
en azından bildiğimiz yaşam,
Titan'da var oldu.
Dragonfly da bu yabancı çevreyle tamamen iç içe geçerek
Dünya'da yaşamın başlamasını sağlayan bileşenlerin benzerlerini arayacak
ve diğer dünyaların yaşanılabilirliği hakkında bize bilgi verecek.
Yaşanılabilirlik inanılmaz bir konsept.
Bir çevreyi yaşamı destekleyecek şekilde uygun kılmak için gereken ne,
gerek Dünya'da bildiğimiz yaşam formları,
gerek çok farklı koşullar altında gelişmiş egzotik yaşam olsun.
Başka bir yerde yaşam olma ihtimali
tarih boyunca insan hayalgücüne ve keşfe ilham verdi.
Büyük çapta,
dış Güneş sisteminde okyanus diyarların inceleme alanına dönüşmesinin sebebi.
İnsan keşfini mümkün kılan şey ''Peki ya mümkünse'' düşüncesi.
Dünya'da kimyanın nasıl biyolojiye kapı açtığını bilmiyoruz
ama benzer kimyasal süreçler Titan'da gerçeklemiş olabilir,
organik moleküller yüzeyde sıvı suyla karışma fırsatı edinmiş olabilir.
Organik sentez bu koşullar altında ilerledi mi?
Eğer öyleyse ne kadar ilerledi?
Bilmiyoruz... Şimdilik.
Bu inanılmaz insan emeğinden, Dragonfly'dan öğreneceklerimiz
çok heyecan verici.
Dünya'da yaşamı mümkün kılan
tüm o yapı taşları, temeller, kimyasal süreçler için bir arayış.
Titan'a ulaştığımızda ne bulacağımızdan tam olarak emin değiliz
ama kesinlikle oraya gidiyoruz.
1994'te Carl Sagan şöyle yazdı,
''Titan'da tıpkı kudret helvası gibi son dört milyar yıldır yağan moleküller
hâlâ orada olabilir,
değişmemiş, derin donmuş, Dünya'dan kimyagerleri bekliyor hâlde.''
Biz o kimyagerleriz.
Dragonfly daha iyi bir anlayışa giden yol,
yalnızca Titan'a ve Güneş sistemimize özgü değil
kendi aslımıza da özgü.
Teşekkür ederim.