Denk je een wereld in met een veelheid aan landschappen.
Met een dichte atmosfeer
waar winden over het oppervlak waaien
en de regen neergutst.
Met bergen en vlakten,
rivieren, meren en zeeën,
zandduinen en inslagkraters.
Lijkt op de aarde, toch?
Dit is Titan.
In augustus 1981
maakte Voyager 2 dit beeld van Saturnus' grootste maan.
De Voyagermissies gingen verder dan ooit tevoren,
waardoor het zonnestelsel en verder
deel gingen uitmaken van onze geografie.
Maar dit beeld, deze wazige maan
was een duidelijke aanwijzing aan hoeveel er nog te ontdekken viel.
We leerden enorm veel toen de Voyagers er passeerden
en toch hadden we geen idee
van wat er verborgen bleef onder die atmosferische deken.
Was er een ijsoppervlak met landschappen zoals die op de andere manen
die we hadden gezien bij Saturnus en Jupiter?
Of alleen maar een uitgestrekte oceaan van vloeibaar methaan?
Gehuld in dichte mist,
was Titans oppervlak een enorm, nog te onderzoeken mysterie
dat Cassini-Huygens, een in 1997 gelanceerd orbiter-lander-duo,
moest gaan ontrafelen.
Na er in 2004 te zijn aangekomen,
maakten de door Cassini teruggezonden beelden van Titans oppervlak
de bekoring alleen maar groter.
We hadden maanden nodig om te begrijpen wat we op het oppervlak zagen.
Om bijvoorbeeld te in te zien
dat de donkere strepen,
die eerst zo onherkenbaar waren dat we ze kattenkrassen noemden,
in feite duinen van organisch zand waren.
In de loop van de dertien jaren
dat Cassini Saturnus en zijn ringen en manen bestudeerde,
hadden wij het voorrecht
om van bijna niets te weten over het oppervlak van Titan
te komen tot het begrijpen van zijn geologie,
de rol van de atmosfeer bij het vormgeven van zijn oppervlak,
en zelfs ideeën van wat er diep onder dat oppervlak ligt.
Inderdaad is Titan een van de verschillende oceaanwerelden,
manen in het koude buitenste zonnestelsel
voorbij de banen van Mars en de asteroïdengordel
met immense oceanen van vloeibaar water onder hun oppervlakken.
Titans inwendige oceaan bevat misschien tienmaal meer vloeibaar water
dan alle rivieren, meren, zeeën en oceanen van de aarde tezamen.
En op Titan zijn er ook exotische meren en zeeën
van vloeibaar methaan en ethaan op het oppervlak.
Oceaanwerelden horen bij de meest fascinerende oorden
in het zonnestelsel
en we staan nog maar aan het begin om ze te verkennen.
Dit is Dragonfly.
Aan het Johns Hopkins Applied Physics Laboratory
werken we aan deze missie voor NASA's New Frontiers programma.
De lancering is gepland voor 2026 en Titan zou in 2034 bereikt worden.
Dragonfly is een draagschroeflander,
qua grootte vergelijkbaar met de Marsrovers,
ongeveer zo groot als een kleine auto.
De dichte atmosfeer van Titan, samen met de lage zwaartekracht,
maken dat een goede plaats om te vliegen
en net daarvoor is Dragonfly ontworpen.
Technisch gezien een octocopter
is Dragonfly een mobiel lab dat van plaats naar plaats kan vliegen
met al zijn wetenschappelijke instrumenten aan boord.
Dragonfly zal Titan onderzoeken op een echt unieke manier,
de details van weer en geologie bestuderen
en zelfs stalen nemen van het oppervlak
om te weten waaruit ze bestaan.
Alles bij elkaar zal Dragonfly drie jaar onderzoek doen op Titan,
de chemie ervan bepalen,
de atmosfeer en hoe hij interageert met het oppervlak observeren
en zelfs naar aardbevingen luisteren
of beter titanbevingen in de korst van Titan.
Het Dragonfly team,
honderden mensen uit Noord Amerika en de rest van de wereld,
werkt hard aan het ontwerp van deze missie.
Ze ontwikkelen de draagschroeflander, het autonoom navigatiesysteem
en het instrumentarium ervan.
Dat moet allemaal samenwerken voor wetenschappelijke metingen
op het oppervlak van Titan.
Dragonfly is de volgende stap in onze verkenning
van dit fascinerende natuurlijke laboratorium.
Door er langs te vliegen suggereerde Voyager de mogelijkheden.
Door tien jaar lang rond Saturnus te draaien
en in Titans atmosfeer af te dalen,
lichtten Cassini en Huygens een beetje van Titans sluier.
Dragonfly zal in Titans omgeving leven
waar tot nu toe het enige close-up beeld
dit van de Huygens sonde van januari 2005 is.
Op vele manieren is Titan de beste analogie
die we hebben met de vroege aarde,
de aarde voordat er leven ontstond.
Uit de metingen van Cassini-Huygens
weten we dat de ingrediënten voor leven,
ten minste voor het leven dat wij kennen,
aanwezig zijn op Titan
en Dragonfly zal helemaal ondergedompeld worden
in deze vreemde omgeving
om te zoeken naar gelijkaardige verbindingen
die de ontwikkeling van het leven hier op aarde hebben ondersteund
en ons iets leren over de bewoonbaarheid van andere werelden.
Bewoonbaarheid is een fascinerend concept.
Wat is er nodig om een omgeving geschikt voor leven te maken,
of het nu leven is zoals we het nu op aarde kennen
of misschien exotisch leven dat zich misschien
onder heel andere omstandigheden heeft ontwikkeld?
De mogelijkheid van leven elders
heeft de menselijke verbeelding en exploratie
doorheen de geschiedenis geïnspireerd.
Op een grote schaal is dat waarom oceaanwerelden
in ons buitenste zonnestelsel zo'n belangrijk studiedoel zijn geworden.
Het is het 'wat als' dat de menselijke verkenning drijft.
We weten niet hoe chemie zich tot biologie ontwikkelde op aarde,
maar gelijkaardige chemische processen kunnen op Titan hebben plaatsgevonden,
waar organische moleculen de kans hadden
zich aan het oppervlak te mengen met vloeibaar water.
Vond er organische synthese plaats onder die voorwaarden?
En zo ja, hoe ver ging ze door?
We weten het ... nog niet.
Wat Dragonfly, deze fundamenteel menselijke onderneming, ons zal leren,
is uitdagend.
Het is een zoektocht naar bouwstenen, chemische stappen,
zoals degene die uiteindelijk leidden tot leven op aarde.
We weten niet precies wat we zullen aantreffen op Titan,
maar daarom juist gaan we erheen.
In 1994 schreef Carl Sagan:
"Op Titan regenden de moleculen omlaag
als manna uit de hemel gedurende de laatste vier miljard jaar.
Misschien zijn ze er nog,
grotendeels onveranderd, diepgevroren, wachtend op chemici van de aarde."
Wij zijn die chemici.
Dragonfly is een zoektocht naar dieper begrip,
niet alleen van Titan en de mysteries van ons zonnestelsel,
maar ook van onze eigen oorsprong.
Bedankt.