Tahmin edebileceğiniz gibi, 400 yıl önce,
açık okyanusda gezinmek zordu.
Rüzgarlar ve akıntılar gemileri rotadan sürüklüyorlardı,
bu yüzden denizciler, geminin yönünü ve alınan yolu
doğru bir şekilde elde etmeye çalışarak,
yönlerini çıktıkları limana göre belirliyorlardı.
Bu süreç, ölü hesaplama olarak biliniyordu
çünkü sadece yarım derece uzakta olmak,
ufkun birkaç kilometre ötesindeki adayı pas geçmeleriyle sonuçlanabilirdi.
Yapması kolay bir hataydı.
Neyse ki, üç icat modern navigasyonu mümkün kıldı:
Sekanslar, saatler ve gerekli hesaplamaları
hızlı ve kolay gerçekleştirmek için gerekli olan matematik.
Her şey önemlidir. Doğru aletler olmazsa,
birçok denizci karadan çok uzakta gitmekten çekinirdi.
Londra'daki alet yapımcısı John Bird,
gün boyunca güneş ile ufuk arasındaki açıyı ölçebilen
ve sekstant olarak adlandırılan
ilk cihazı üretti.
Bu açının bilinmesi önemlidir
çünkü İngiltere'ye dönüş açısıyla tam da aynı anda karşılaştırılabilmelidir.
Geminin boylamını belirlemek için bu iki açının karşılaştırılması gerekiyordu.
Sonra saatler geldi.
1761'de İngiliz saat yapımcısı ve marangoz John Harrison,
denizde doğru zamanı belirleyebilecek bir saat yaptı.
Zorlu koşullarda yalpalayan, rotasından çıkan bir güvertede
doğru zamanı belirleyebilen bir saat
İngiltere'ye dönüşde zamanı bilmek için önemliydi.
Gerçi bir sorun vardı:
Çünkü böyle bir saat el yapımıydı, çok pahalıydı.
Ay ölçümlerini ve yoğun hesaplamaları kullanan alternatif bir yöntem
sıklıkla maliyetleri düşürmek için kullanılırdı.
Her bir ölçüm için bir geminin yerini belirleme
hesaplamaları saatler sürebilirdi.
Ancak denizciler bu araçları kendi konumlarını belirlemek için kullanamazsa,
sekstantlar ve saatler yararlı değildi.
Neyse ki, 1600'lerde amatör bir matematikçi eksik parçayı icat etmişti.
John Napier, hesaplama aygıtı olan logaritmaları geliştirmek için
İskoçya'daki kalesinde 20 yıldan fazla bir süre uğraştı.
Napier'in logaritma üzerine düşünceleri,
bir bölü E formunu ve 10'nun yedinci kuvveti sabitini kapsıyordu.
1600'lü yılların başında cebir tam olarak gelişmemişti
ve birin Napier logaritması sıfıra eşit değildi.
Bu, hesaplamaları, 10 tabanındaki logaritmalardan daha uygunsuz yapmıştır.
Londra'daki Gresham Koleji'nde ünlü bir matematikçi olan Henry Briggs,
Napier'in 1614'deki çalışmalarını okudu
ve ertesi yıl, Edinburgh'a Napier'le tanışmak için uzun bir yolculuk yaptı.
Briggs, Napier'in kalesine çıkageldi ve John'un logaritmalarının tabanını
ve şeklini çok daha basit bir hale getirmesini önerdi.
İkisi de, birin logaritması sıfır olan bir 10 tabanının, günlük hesaplamaları
büyük ölçüde basitleştireceğini kabul ettiler.
Bugün bunları, Briggs Doğal Logaritması olarak hatırlıyoruz.
20. yüzyılda elektrikli hesap makinelerinin gelişmesine kadar,
büyük ve küçük sayılarla çarpma, bölme, kuvvet alma
ve kökten çıkartma ile ilgili hesaplamalar
logaritmalar kullanılarak yapılıyordu.
Logaritma geçmişi sadece bir matematik dersi değildir.
Başarılı navigasyon için birçok oyuncu sorumluydu.
Alet yapanlar, gökbilimciler,
matematikçiler ve elbette denizciler.
Yaratıcılık, sadece bir alanda çalışmak değildir,
aynı zamanda disiplinler arasındaki ortak çalışmalarla ilgilidir.