In het begin van de pandemie
heeft chef José Andrés twee foto's verspreid
die het symbool van de moderne Amerikaanse voedselcrisis zijn geworden.
De eerste toont een berg aardappelen
die liggen te rotten op een veld in Idaho.
De restaurants, cafetaria's en stadions waarvoor ze bedoeld waren,
waren gesloten tijdens de pandemie.
De tweede toont een rampzalige scène bij de voedselbank in San Antonio.
Duizenden auto's achter elkaar wachten op voedsel,
maar er is te weinig voor iedereen.
"Hoe is het mogelijk dat deze twee foto's op hetzelfde moment bestaan
in de meest voorspoedige en technologisch gevorderde periode in onze geschiedenis",
tweette Andrés.
In de maanden nadat de foto's werden gepubliceerd,
werd de crisis nog erger.
Miljarden kilo's aardappelen en andere verse producten
werden weggegooid door Amerikaanse boeren.
Tegelijkertijd meldden voedselbanken over het hele land
een steeds grotere vraag
en 40% kregen te maken met kritieke tekorten.
Buiten de VS,
en vooral dan in het Midden Oosten en heel Zuidoostelijk Afrika,
verlamde COVID-19 voedselsystemen die al kwetsbaar waren.
Oxfam voorspelde dat aan het eind van 2020
12.000 mensen per dag konden sterven door aan COVID gerelateerde honger.
Dat is meer dan het hoogste dagelijkse sterftecijfer
tot nu toe opgetekend.
Waar wat erger is,
en wat ons allen nog veel meer aangaat,
is dat COVID slechts één van de vele grote verstoringen is
die werden voorspeld
voor de komende jaren en decennia.
Chronischer en complexer dan de druk van COVID
is de druk van de klimaatsverandering.
Wie in Californië woont, heeft dat meegemaakt op hun boerderijen.
Jullie hebben gezien hoe verzengende hitte, droogte en vuur
avocado-, amandel-, citroen- en aardbeienkwekerijen vernielden.
Deze zomer zagen we de verwoestende gevolgen van stormen
op maïs en soja.
Ik heb de verschillende gevolgen gezien
van de droogte, hitte, overstroming, superstormen,
insectenplagen, bacteriële plagen,
verschuivende seizoenen en onstabiel weer
van Washington tot Florida
en van Guatemala tot Australië.
Dit zijn de gevolgen.
Klimaatverandering wordt iets dat we kunnen proeven.
Dit wordt in letterlijke zin een probleem van alledag.
Het International Panel on Climate Change voorspelde dat bij het midden van de eeuw
de wereld een niveau van mondiale opwarming kan bereiken
waarbij de huidige landbouwpraktijken
menselijke beschavingen niet langer in stand kunnen houden.
De USDA-wetenschapper Jerry Hadfield vertelde het me op deze manier:
het grootste gevaar van de klimaatverandering
is de ineenstorting van de voedselsystemen.
De realiteit die ons te wachten staat,
en die geïllustreerd werd door die bergen aardappelen
en die rijen auto's tijdens de pandemie,
is dat onze toevoerlijnen verouderd zijn.
Onze voedselsystemen werden niet ontworpen
om grote verstoringen op te vangen of om ze te voorkomen.
Deze uitdaging aangaan gaat net als elke andere
onze vooruitgang in de komende eeuw bepalen.
Maar er is goed nieuws.
En dat is dat boeren en ondernemers en academici
nationale en mondiale voedselsystemen radicaal aan het heroverwegen zijn.
Ze combineren principes van oude agro-ecologie
met de modernste technologieën
tot wat ik zou noemen een derde weg voor onze voedseltoekomst.
We gaan radicale veranderingen krijgen
in wat we telen en hoe we eten in de volgende decennia
als de milieu- en populatie-
en volksgezondheidsproblemen gaan toenemen.
Ik bestudeerde deze veranderingen voor mijn boek 'The fate of food:
wat we zullen eten in een grotere, warmere, slimmere wereld.'
Ik reisde vijf jaar lang naar de landen en de geesten
en de machines die de toekomst van voedsel vormgeven.
Ik bereisde 15 landen en 18 staten,
van appelboomgaarden in Wisconsin tot piepkleine maïsvelden in Kenia
tot enorme Noorse visboerderijen
en gecomputeriseerde 'foodscapes' in Shanghai.
Ik onderzocht nieuwe ideeën
zoals robotica en CRISPR en verticale boerderijen.
Ook oude ideeën zoals eetbare insecten, permacultuur en oude plantensoorten.
Ik was getuige van de opkomst
van deze derde manier van voedselproductie:
een synthese van de traditie en het radicaal nieuwe.
Er is een groeiende controverse
over het beste pad naar voedselzekerheid in de VS.
"Voeding is rijp om heruitgevonden te worden",
proclameerde Bill Gates.
Grote geldstromen investeren in nieuwe methoden
van klimaatslimme en technisch gevorderde landbouw.
Maar vele voorstanders van duurzame voeding
huiveren bij deze gedachte aan heruitvinden.
Ze willen voedsel 'onuitvinden'.
Ze pleiten voor een terugkeer naar pre-industrieel
en pre-groene-revolutie,
biodynamisch en organisch boeren.
Waarop sceptici steeds repliceren:
"Fijn, maar is het schaalbaar?
Zeker, een terugkeer naar traditionele landbouw
kan beter voedsel produceren,
maar kan het genoeg betaalbaar voedsel produceren?"
De kloof tussen de kampen van de heruitvinders en de onuitvinders
bestaat al tientallen jaren.
Maar nu is het een woeste strijd geworden.
Een kant verlangt het verleden,
de andere verlangt de toekomst
en als iemand die het bekijkt als buitenstaander,
vraag ik me af waarom het zo binair moet zijn.
Kan er geen synthese worden gemaakt van de twee benaderingen?
Onze uitdaging is om te lenen van de wijsheid van vroeger
en van onze meest gevorderde wetenschap
om tot deze derde weg te komen.
Een die ons toelaat om onze oogsten te verbeteren en op te schalen,
terwijl ze het onderliggende levensweb eerder herstelt dan afbreekt.
Ik behoor tot geen van beide kampen.
Ik ben een mislukte veganist, een gevallen vegetariër
en een verschrikkelijke amateurtuinier.
Als ik eerlijk ben,
blijf ik het proberen, maar het kan mislukken.
Maar ik blijf hopen
en als mijn reizen me iets hebben bijgebracht,
is het dat er goede redenen zijn om te hopen.
Veel oplossingen komen samen,
wat kan leiden tot duurzame, veerkrachtige voedselsystemen.
Zelfs als we niet kunnen terugvallen
op een kritische massa van vegetarische tuiniers
om dit op zichzelf vanuit de basis te doen.
Laten we beginnen met robotica en kunstmatige intelligentie.
Jorge Heraud is een in Peru geboren ingenieur
die nu in Silicon Valley woont.
Zijn bedrijf ontwikkelde de robotwieder See and Spray
en ik ging naar Arkansas voor de maidentrip van See and Spray.
Ik verwachtte half en half een legertje C3PO-achtige robots
dat door de velden stapte
om met tangen als handen het onkruid te plukken.
In plaats daarvan zag ik dit.
Een tractor met achteraan een grote, witte hoepelrok.
Onder die hoepelrok zaten 24 camera's
om met computerogen naar de grond te kijken
om het onkruid van de planten te onderscheiden.
Om dan met scherpschutterprecisie
ofwel kleine straaltjes geconcentreerde meststof
ofwel herbicide te spuiten
om zo het pas uitgekomen onkruid te verbranden.
Ik leerde hoe robotica de praktijk kan beëindigen
om breeduit chemicaliën over miljoenen hectaren land te spuiten
en hoe we het gebruik van herbiciden
met bijna 90% kunnen beperken.
Maar het grotere plaatje is nog opwindender.
Intelligente machines kunnen planten individueel behandelen
met niet alleen herbiciden,
maar ook met fungiciden, insecticiden
en meststoffen op een plant-per-plant- in plaats van een veld-per-veldbasis.
Zodat uiteindelijk dit soort hyperspecifiek boeren
meer diversiteit en mengcultuur op de velden mogelijk maakt.
Grote boerderijen kunnen zo beginnen te lijken op natuurlijke systemen
en de gezondheid van de grond verbeteren.
Heraud is de belichaming van de derde weg, toch?
Robots, zei hij,
hoeven ons niet te verwijderen van de natuur,
ze kunnen ons er dichterbij brengen, ze herstellen.
Gewasdiversiteit verhogen zal cruciaal zijn
voor het bouwen van veerkrachtige voedselsystemen.
Hetzelfde geldt voor gedecentraliseerde landbouw,
zodat als in een gebied de boeren getroffen zijn,
ze elders kunnen doorgaan met telen.
Verticale boerderijen,
zoals deze in een voormalige staalfabriek in Newark, New Jersey,
kunnen een sleutelrol spelen bij het decentraliseren van de landbouw.
Aëroponische boerderijen gebruiken veel minder water
dan in-de-grond boerderijen
en ze kunnen voedsel ongeveer 40% sneller laten groeien.
Als ze zich in en bij steden bevinden,
waar het voedsel gegeten wordt,
elimineren ze een massa vervoer en voedselafval.
Ik vond het eerst nogal griezelig,
een beetje als in 'Silent Running',
dat we ons fruit en groenten binnen zouden gaan telen,
zonder aarde of zon.
Na enkele weken in deze plantenfabrieken
begon ik het vreemd genoeg als bijna perfect natuurlijk te zien
om de planten alleen precies dat te geven wat ze nodig hadden,
zonder herbiciden, en radicaal efficiënt.
Ook hier zien we vernieuwers
die niet alleen leren van, maar misschien ook bijdragen tot
de wijsheid van natuurlijke ecosystemen.
Ontwikkelingen van op planten gebaseerde en alternatieve soorten vlees
zijn ook diep hoopgevend.
Ze volgen een gelijkaardige trend
naar lokale, veerkrachtige, lage-koolstof eiwitproductie.
Consumenten houden ervan,
en tijdens de pandemie
zagen we een toename van 250%
in de vraag naar alternatieve soorten vlees.
Een studie door de Journal of Clinical Nutrition
vonden dat de deelnemers die plantenproteïnen aten,
een lager cholesterolgehalte,
een lager gewicht
en uiteindelijk een lagere kans op een hartziekte hadden.
De mogelijke milieuvoordelen van op planten gebaseerd vlees
zijn verbazingwekkend.
En ook in lab geteeld of cel-gebaseerd vlees wordt mogelijk.
Uma Valeti schotelde me mijn eerste in lab geteelde eendenborst voor,
vers geoogst uit een bioreactor.
Ze was gekweekt vanuit een klein staaltje cellen
uit spier-, vet- en bindweefsel,
en dat is precies wat we eten als we vlees eten.
Dit in lab gekweekt of cel-gebaseerd vlees
loopt zeer weinig kans op bacteriële besmetting.
Er wordt 85% minder CO2 bij uitgestoten.
Uiteindelijk kan het gekweekt worden
zoals gewassen in verticale boerderijen in gedecentraliseerde bedrijven
die niet kwetsbaar zijn voor haperende toevoer.
Valeti begon als een cardioloog
die inzag dat dokters bezig waren met de ontwikkeling
van menselijke en dierlijke weefsels in labs, en dat al tientallen jaren.
Hij was daardoor evenzeer geïnspireerd
als door het citaat uit 1931 van Winston Churchill, dat zegt:
"We moeten af van de absurditeit om een hele kip te moeten kweken
om alleen de borst of te vleugel te kunnen eten
door ze apart in geschikte mediums te kweken."
Net zoals Heraud is Valeti een karakteristieke derde-weg-denker.
Hij blies een oud idee nieuw leven in met nieuwe technologie
om uit te komen bij een oplossing waarvoor de tijd rijp was.
Ik ontmoette tientallen boeren, ondernemers en ingenieurs
die dat derde-weg-denken over de hele wereld realiseren.
Ze gebruiken moderne kweekmethodes zoals CRISPR
voor de kweek van patrimoniumgewassen
die tegen droogte en hitte kunnen.
Ze gebruiken kunstmatige intelligentie om aquacultuur duurzaam te maken.
Ze vinden manieren om voedselafval te elimineren.
Ze schalen de conserverende landbouw en het beheerd grazen op.
Ze geven oudere plantensoorten een nieuw leven
en ze recycleren rioolwater en grijs water
om een droogteresistente watervoorraad te hebben.
Dit komt eruit voort:
menselijke vernieuwing
die oude en nieuwe wijzen van voedselproductie combineert,
kan en zal, geloof ik, uitmonden in deze derde weg
en duurzame voeding op grote schaal herdefiniëren.