در ماه‌های ابتدایی همه‌گیری،
سرآشپز خوزه آندرس دو عکس را منتشر کرد
که نمادی از یک بحران غذایی مدرن آمریکایی است.
اولی کوه‌های سیب زمینی را نشان می‌دهد
که در مزرعه‌ای در آیداهو پوسیده شده‌اند.
رستوران‌ها و سفره خانه‌ها و استادیوم‌هایی که آنها را مصرف می‌کرد
در طی همه‌گیری بسته شده بود.
مورد دوم صحنه ویرانگری را در خارج از بانک غذایی سان آنتونیو نشان می‌دهد.
هزاران نفر از مردم صف کشیده بودند،
در انتظار غذایی که به اندازه کافی برای همه نیست.
آندرس در توئیت خود نوشت: «چگونه ممکن است این دو عکس همزمان،
در سعادتمندترین
و پیشرفته ترین لحظه تاریخ ما وجود داشته باشند.»
ماه‌ها پس از انتشار عکس‌ها،
بحران بدتر شد.
میلیاردها کیلوگرم سیب زمینی و سایر محصولات تازه
توسط کشاورزان آمریکایی دور ریخته شد.
در همان زمان،
بانک‌های مواد غذایی در سراسر کشور گزارش افزایش تقاضا
و ۴۰ درصد با کسری بحرانی مواجه بودند.
در خارج از ایالات متحده،
به ویژه در خاورمیانه و در سراسر جنوب شرقی آفریقا،
کووید ۱۹ سیستم‌های غذایی را که قبلاً آسیب پذیر بودند فلج می‌کرد.
اکسفام پیش بینی کرده است که تا پایان سال ۲۰۲۰
۱۲۰۰۰ نفر در روز می‌توانند از گرسنگی مرتبط با کووید جان خود را از دست دهند.
این بیشتر از بالاترین میزان مرگ و میر روزانه است
که تاکنون ثبت شده است.
اما آنچه بدتر
و بیشتر از همه برای همه ما نگران کننده است
این است که کووید تنها یکی از بزرگترین اختلالاتی است
که در سال‌ها و
دهه‌های آینده پیش بینی شده است.
فشارهای مزمن و پیچیده تر از فشارهای کووید،
فشارهای ناشی از تغییرات اقلیمی هستند.
و کسانی که در کالیفرنیا زندگی می‌کنند این را در مزارع شما دیده‌اند.
شما شاهد پژمردگی و خشکسالی و آتش سوزی هستید
که مزارع آووکادو و بادام و مرکبات و توت فرنگی را خراب می‌کند.
این تابستان، تأثیرات مخرب طوفان
در مزارع ذرت و سویا را دیدیم.
من فشارهای مختلف خشکسالی،
گرما، طغیان، طوفان‌های بزرگ،
حشرات مهاجم، بیماری باکتریایی،
تغییر فصول و نوسانات هوا را
از واشنگتن به فلوریدا
و از گواتمالا به استرالیا دیده‌ام.
نتیجه این است.
تغییرات اقلیمی در حال تبدیل شدن به چیزی است که می‌توانیم بچشیم.
این یک مسئله دورهمی روزانه به معنای واقعی است،
پانل بین المللی تغییرات اقلیمی
پیش بینی کرده‌ است که در اواسط قرن ممکن است
دنیا به آستانه گرم شدن زمین برسد
فراتر از آن که اقدامات کنونی کشاورزی
دیگر نمی‌تواند از تمدن‌های بزرگ بشری حمایت کند.
دانشمند USDA جری هتفیلد اینگونه به من توضیح داد:
بزرگترین تهدید تغییراقلیم
ازبین رفتن سیستم‌های غذایی است.
واقعیتی که با آن روبرو هستیم،
واقعیتی که توسط آن کوه‌های سیب زمینی
و اتومبیل‌های صف کشیده در طی همه گیری روبرو شده است،
این است که زنجیره‌های تأمین ما قدیمی هستند.
سیستم‌های غذایی ما به گونه‌ای طراحی نشده اند
که با اختلالات عمده سازگار شوند یا آنها را نادیده بگیرند.
پرداختن به این چالش به اندازه سایر مشکلات،
پیشرفت ما را در قرن آینده مشخص می‌کند.
اما خبرهای خوبی وجود دارد.
و خبر خوب این است که کشاورزان و کارآفرینان و دانشگاهیان
در حال بازنگری اساسی در سیستم‌های غذایی ملی و جهانی هستند.
آنها در حال پیوند زدن اصول کشاورزی
و فناوری پیشرفته دنیای قدیم هستند
تا راهی را ایجاد کنند که من آن را راهی سوم برای آینده غذایی خود می‌نامم.
در دهه‌های آینده شاهد تغییرات اساسی
در آنچه که می‌پرورانیم و می‌خوریم می‌شویم،
زیرا این فشارهای محیطی و جمعیتی
و بهداشت عمومی شدت می‌یابد.
من این تغییرات را برای کتاب خود «سرنوشت غذا:
آنچه در جهانی بزرگتر، داغتر، هوشمند‌تر می‌خوریم» مورد مطالعه قرار دادم
من پنج سال به سرزمین‌ها و ذهن‌ها
و ماشین‌هایی که آینده غذا را شکل می‌دهند سفر کردم.
سفرهای من در ۱۵ کشور و ۱۸ ایالت،
از باغ‌های سیب در ویسکانسین گرفته تا مزارع کوچک ذرت در کنیا،
به مزارع عظیم ماهی نروژی
و مناظر غذایی رایانه‌ای در شانگهای منجر شد.
من ایده‌های جدیدی
مانند رباتیک و کرسپیر و مزارع عمودی را
و ایده‌های قدیمی، مانند حشرات خوراکی و کشاورزی زیستی و گیاهان باستانی بررسی کردم.
من شروع به ظهور این راه سوم برای تولید مواد غذایی کردم.
ترکیبی از سنتی و به طور اساسی جدید.
بحث و جدال فزاینده‌ای وجود دارد
در مورد بهترین مسیر برای رسیدن به امنیت غذایی آینده در ایالات متحده.
بیل گیتس اعلام کرده است، که غذا آماده‌ی اختراع مجدد است.
جریان‌های عظیم سرمایه گذاری
بودجه روش‌های جدید اقلیمی هوشمند و کشاورزی پیشرفته را تأمین می‌کنند.
اما بسیاری از طرفداران مواد غذایی پایدار ایده اختراع مجدد را در ذهن می‌پروانند.
آنها غذا را به طور غیرمعمول می‌خواهند.
آنها خواهان بازگشت به قبل از صنعت
و قبل از انقلاب سبز،
بیودینامیک و کشاورزی ارگانیک هستند.
که افراد بدبین ناگزیر پاسخ می‌دهند،
«خوب است، اما آیا مقیاس دارد؟
مطمئناً، بازگشت به روش‌های سنتی کشاورزی
می‌تواند غذای بهتری تولید کند،
اما آیا می‌تواند غذای مناسب و مقرون به صرفه تولید کند؟
شکاف بین اردوگاه اختراع مجدد و اردوگاه تخریب
برای دهه‌ها وجود داشته است.
اما اکنون این یک نبرد سخت است.
یک طرف به گذشته طمع می‌کند،
طرف دیگر به آینده
و وقتی کسی این را از خارج مشاهده می‌کند،
تعجب می‌کنم، چرا باید اینقدر دوقطبی باشد؟
آیا تلفیقی از این دو رویکرد وجود ندارد؟
چالش ما این است که از خرد روزگار
و از پیشرفته ترین علم خود ما،
برای ساختن این راه سوم بهره بگیریم.
یکی که به ما امکان می‌دهد برداشت‌های خود را بهبود بخشیده و مقیاس بندی کنیم،
در حالی که به جای تخریب
زمینه شبکه زندگی، بازسازی می‌کنیم.
من متعلق به هیچ یک از اردوگاه‌ها نیستم.
من یک گیاهخوار ناکام و گیاه خوار فرسوده
و یک کشاورز وحشتناک در حیاط خانه هستم
اگر صادق باشم،
در این زمینه تلاش خواهم کرد، اما ممکن است شکست بخورم،
اما در امیدم مصمم هستم.
و اگر سفرهایم چیزی به من یاد داده باشد،
دلیل خوبی برای امیدواری است.
راه‌حل‌های زیادی در حال ادغام است
که می‌تواند به ایجاد سیستم‌های غذایی پایدار و مقاوم کمک کند.
حتی اگر نتوانیم به توده حیاتی گیاهخواران
حیاط خانه اعتماد کنیم که این کار را
به تنهایی و از ابتدا انجام دهند.
بیایید با هوش مصنوعی و رباتیک شروع کنیم.
جورج هراود یک مهندس متولد پرو است
که اکنون در سیلیکون‌ولی زندگی می‌کند.
و شرکت او یک علف زن رباتیک به نام «سی اند اسپری» را ساخت،
و من برای دیدن اولین سی اند اسپری به آرکانزاس رفتم.
و من نیمی از انتظار را داشتم که یک گردان از ربات‌های سبک C3PO
با دستان گیره‌ای به مزارع بروند و علف های هرز را بکشند.
و در عوض، این را پیدا کردم.
تراکتوری با دامن حلقه‌ای بزرگ و سفید که پشت آن قرار دارد.
و در داخل آن دامن حلقه‌ای ۲۴ دوربین قرار دارد
که از دید رایانه برای دیدن زیر زمین
و تشخیص گیاهان و علف‌های هرز استفاده می‌کند.
و با این دقت مثل تک تیرانداز
این فواره‌های کوچک کود تغلیظ شده،
یا علف کش،
که علف‌های هرز تازه را می‌سوزاند.
من آموختم که چگونه رباتیک می‌تواند
به روش پاشش مواد شیمیایی در میلیون‌ها هکتار از زمین پایان دهد
و اینکه چگونه می‌توانیم استفاده از علف کش‌ها
را تا ۹۰ درصد کاهش دهیم.
اما تصور بزرگتر حتی هیجان انگیزتر است.
ماشین‌های هوشمند می‌توانند گیاهان را به صورت جداگانه معالجه کنند،
نه فقط به کاربردن علف کش‌ها
بلکه قارچ کش‌ها و حشره کش‌ها
و کودها را روی گیاه به گیاه و نه از مزرعه به مزرعه استفاده کنند.
به طوری که در نهایت،
این نوع کشاورزی فوق خاص می‌تواند
تنوع بیشتر و کشت مخلوط در مزارع را فراهم کند.
و مزارع بزرگ می‌توانند از سیستم‌های طبیعی تقلید کرده
و سلامت خاک را بهبود بخشند.
هراود تجسم تفکر راه سوم است، درست است؟
روبات‌ها، به من گفت،
لازم نیست ما را از طبیعت دور کنند،
آنها می‌توانند ما را به آن نزدیکتر کنند، و می‌توانند آن را بازسازی کنند.
افزایش تنوع محصول برای
ساخت سیستم‌های غذایی انعطاف پذیر بسیار مهم است.
و غیر متمرکز کردن کشاورزی نیز چنین خواهد شد
تا وقتی کشاورزان در یک منطقه مختل می‌شوند،
سایر مناطق اطراف بتوانند به رشد خود ادامه دهند.
ظهور مزارع عمودی،
مانند این مزرعه، ساخته شده در داخل کارخانه تولید فولاد سابق در نیوآرک، نیوجرسی،
می‌تواند نقشی اساسی در عدم تمرکز کشاورزی داشته باشد.
مزارع آئروپونیک از بخش کوچکی
از آب که در مزارع زیرزمینی استفاده می‌شود استفاده می‌کنند.
و آنها می‌توانند غذا را خیلی سریعتر، حدود ۴۰ درصد سریعتر رشد دهند.
و هنگامی که در داخل و نزدیک شهرها واقع می‌شوند،
در آنجا مواد غذایی مصرف می‌شود،
آنها مقدار زیادی از اتلاف مواد غذایی و حمل و نقل را حذف می‌کنند.
در ابتدا من را به نوعی وحشتناک
از نوع «دویدن خاموش» تحت تأثیر قرار داد
که می‌خواهیم میوه‌ها و سبزیجات آینده خود
را بدون خاک و خورشید در داخل پرورش دهیم.
و بعد از هفته‌ها وقت گذراندن در این کارخانه‌های گیاهی،
من مشاهده کردم که به عنوان چیز عجیب تقریبا کاملا طبیعی است.
که تحویل گیاهان فقط و دقیقاً همان چیزی که آنها نیاز دارند،
با علف‌ کش‌های صفر و کارایی بنیادی
در اینجا دوباره، می‌بینیم مبتکرانی،
که از اکوسیستم‌های طبیعی وام گرفته و حتی ممکن است آنها را بالا ببرند.
تحولات در گوشت‌های گیاهی و جایگزین
نیز بسیار امیدوار کننده است.
و آنها روند مشابهی را به
به سمت تولید پروتئین کربن محلی، انعطاف پذیر و کم دنبال می‌کنند.
مصرف کنندگان از این موضوع هیجان زده شده‌اند،
و در طی همه گیری،
شاهد افزایش ۲۵۰ درصدی
تقاضا برای گوشت‌های جایگزین بوده‌ایم.
یک مطالعه توسط مجله تغذیه بالینی نشان داد
که شرکت کنندگانی که از پروتئین‌های گیاهی استفاده می‌کردند،
کاهش سطح کلسترول،
وزن
و در نهایت، کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی را مشاهده کردند.
مزایای بالقوه زیست محیطی گوشت‌های گیاهی حیرت انگیز است.
و حتی در گوشت‌های آزمایشگاهی یا سلولی پتانسیل وجود دارد.
اوما والتی اولین بشقاب سینه اردک آزمایشگاهی من را،
که به طور تازه از بیوراکتور برداشت شده بود، به من داد.
این ماده از نمونه برداری کوچکی از سلول‌های گرفته شده
از بافت عضلانی و چربی و بافت‌های همبند رشد کرده است،
دقیقاً همان چیزی که هنگام خوردن گوشت می‌خوریم.
این گوشت اردک رشد یافته آزمایشگاهی یا سلول بنیانی
خطر بسیار کم آلودگی باکتریایی دارد،
در حدود ۸۵ درصد انتشار CO2 مرتبط با آن کمتر است.
در نهایت می‌توان آن را مانند
محصولاتی که در مزارع عمودی در تاسیسات غیرمتمرکز هستند
و در برابر اختلالات زنجیره تامین آسیب پذیر نیستند، رشد داد.
والتی به عنوان یک متخصص قلب و عروق شروع به کار کرد،
و درک کرد که پزشکان چندین دهه است که در آزمایشگاه‌ها
در حال تولید بافت‌های انسانی و حیوانی هستند.
او به همان اندازه که از نقل قول
وینستون چرچیل در سال ۱۹۳۱ گفته بود، از آن الهام گرفت که،
«ما از پرورش پوچ کامل مرغ
برای خوردن سینه یا بال،
با رشد جداگانه آنها در محیط‌های مناسب فرار خواهیم کرد.»
مانند هراود، والتی نمونه بارز متفکر راه سوم است.
او با استفاده از فن‌آوری جدید، یک ایده قدیمی را دوباره تصور کرد،
تا راه حلی را که زمان آن فرا رسیده است، معرفی کند.
من با ده‌ها کشاورز و کارآفرین و مهندس ملاقات کرده‌ام
که از تفکر سومین راه در سراسر جهان تقلید می‌کنند.
آنها از ابزارهای مدرن اصلاح نژادی مانند کرسپیربرای توسعه محصولات
مغذی میراث دار استفاده می‌کنند که می‌تواند علیه خشکسالی و گرما مقاومت کنند.
آنها از هوش مصنوعی برای پایدار نگه‌داشتن آبزیان استفاده می‌کنند.
آنها در حال یافتن راه‌هایی برای از بین بردن ضایعات موادغذایی هستند.
آنها کشاورزی حفاظت شده
و چرای (دام) را مدیریت می‌کنند.
و آنها گیاهان باستانی را احیا می‌کنند،
و در حال بازیافت فاضلاب و آب خاکستری هستند
تا منبع تأمین آب ضد خشکسالی را ایجاد کنند.
نتیجه این است:
نوآوری انسانی است که رویکردهای قدیمی و جدید تولید غذا را پیوند می‌دهد
و من معتقدم، که این روش سوم را ایجاد می‌کند
و تعریف جدیدی از مواد غذایی پایدار را در مقیاس بزرگ ارائه می‌دهد.