Blue Period: ความแตกต่างระหว่าง พรสวรรค์และการทำงานหนัก
... พรสวรรค์คืออะไร?
การเรียกคนที่มีพรสวรรค์แท้จริงแล้ว มีความว่าอย่างไร?
คำจำกัดความอย่างเป็นทางการของพรสวรรค์คือ บุคคลที่มี "ความถนัดหรือทักษะตามธรรมชาติ"
หลายคนถือว่าสิ่งนี้เป็นการมีของขวัญ
ทักษะที่หาได้ โดยไม่ใช่ทุกคนสามารถ พัฒนาได้หรือได้มา
แต่เป็นความสามารถตามธรรมชาติ ที่บางคนเกิดมาพร้อม
อย่างไรก็ตาม สำหรับหลาย ๆ คน พรสวรรค์เป็นคำที่เต็มไปด้วยความหมายแฝง
ของการดูถูกการทำงานหนัก เพื่อให้บรรลุทักษะความสามารถที่สูงดังกล่าว
เช่นเดียวกับตัวละครหลักใน Blue Period ของ Tsubasa Yamaguchi
ผู้คนชมความคิดสร้างสรรค์ โดยถือว่าการทำงาน หนักของพวกเขามาจากพรสววรรค์เพียงอย่างเดียว
และไม่เคยเอ่ยถึงเวลาหรือความพยายามเลย
จำเป็นเพื่อให้บรรลุความสำเร็จที่พวกเขาอยู่
เพื่อความเป็นธรรมต่อคนส่วนใหญ่ จะทำเช่นนี้โดยไม่รู้ตัว
พวกเขามักไม่พูดด้วย ความอาฆาตพยาบาทหรือดูถูก -
เป็นวิธีของตนเองในการพยายาม ชมงานที่สร้างสรรค์
ซึ่งโดยไม่รู้ตัวหรือไม่นั้น
คำว่า 'พรสวรรค์' สามารถนำมาซึ่งความเข้าใจผิดหลายอย่าง
และในกรณีของ Blue Period โดยเฉพาะต่อศิลปิน
ด้วยความเข้าใจผิดทั่วไปนี้
ความขัดแย้งทางศิลปะ ของพรสวรรค์กับการทำงานหนัก
ที่ Tsubasa Yamaguchi ใช้โอกาส
ในการแสดงความเสียสละและความยากลำบาก ที่ศิลปินต้องเอาชนะ
พร้อม ๆ กับการทำงานหนัก ที่เรียบง่ายหรือถูกละเลย
เพียงแค่ 'การมี พรสวรรค์'
และไม่มีอะไรสรุปสิ่งนี้ได้มากไปกว่า คำพูดของ Yamaguchi:
"ฉันต้องการสร้างการ์ตูน เกี่ยวกับการทำงานหนัก"
Blue Period ประสบความสำเร็จ ในการแสดงตัวอย่างหนึ่งของมุมมองศิลปะ
ที่เข้าใจผิด ในหน้าแรกเพียงอย่างเดียว
ซึ่งเป็นตัวอย่างภายในของความไม่รู้
และหน้านี้ที่มีวลีที่ศิลปินทุกคนคุ้นเคย:
"ภาพวาดของ Picasso มีดีอย่างไร*" และ
“ดูเหมือนสิ่งที่ฉันวาดได้”
วลีเหล่านี้มักถูกกล่าวโดย
ผู้ที่ไม่เคยหยิบพู่กันขึ้นมาในชีวิต
หรือไม่เคยพยายามวาดตัวเองเลย
สำหรับ Yatora คือการดูถูกงานศิลปะ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าสมเพชไร้เหตุผล
มากกว่าการวิจารณ์หรือวิจารณ์เชิงสร้างสรรค์
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจาก เขาขาดประสบการณ์ทางศิลปะ
และที่น่าสนใจคือ
เมื่อเขาเจอภาพวาดที่เขาชอบ
นั่นคือเมื่อเขาเห็นคุณค่าในทักษะของศิลปิน
แต่โปรดสังเกตว่า แม้ว่าเขาจะใช้เวลา ในการชมเชยงานของรุ่นพี่ Mori
คำวิเศษณ์ "T" ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
และ ไม่ ไม่ใช่ คำ "T" ที่คุณอาจนึกถึง
(พรสวรรค์! ฉันพูดถึงพรสวรรค์ ๆ)
Yatora พูดกับรุ่นพี่ Mori ว่า:
“ผมอิจฉาพรสรรค์ของรุ่นพี่ครับ”
และค่อนข้างถูกต้อง เธอตอบกลับมาว่า:
“ขอบคุณสำหรับคำชม แต่...
ฉันตั้งใจทำงานเพื่อศึกษาศิลปะ และวิธีการสร้างงานศิลปะ”
การเรียกสิ่งนี้ว่า 'พรสวรรค์' เหมือนกับว่าฉันไม่ได้พยายามอะไรเลยน่ะ ..”
บางคนอาจคิดว่าเธอพูดแรงแบบนี้
เนื่องจาก Yatora ไม่ได้หมายถึงความคิดเห็น ของเขาด้วยความหมายเชิงลบใด ๆ
อย่างไรก็ตาม สำหรับศิลปิน "คำชม"
คือคำพูดที่วนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตลอดชีวิตของศิลปิน
และนักสร้างสรรค์หลายคนรู้ดีว่า 'การหึงหวงพรสวรรค์ของคุณ' หมายถึงอะไร:
ผมอิจฉาบางสิ่งที่มากับคุณอย่างเป็นธรรมชาติ
บางอย่างที่มาหาคุณได้ง่าย ๆ
และมักไม่พูดกันเกี่ยวกับสัปดาห์ เดือน ปี
หรือแม้กระทั่งทศวรรษที่ทรหด
ที่ศิลปินจำนวนมากทุ่มเทให้กับงานตัวเอง
สิ่งที่ Yatora ไม่รู้ ในช่วงเริ่มต้นของมังงะ
คือการที่ผู้คนพัฒนาทักษะทางศิลปะ ในระดับต่าง ๆ
บางคนอาจใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อให้ได้ ทักษะ 'สูง'
ในขณะที่มีการพบ "อัจฉริยะ" รุ่นเยาว์ทุกปี
ศิลปะสร้างสรรค์ไม่ได้ขึ้นอยู่กับ การเรียนรู้แบบคู่ขนาน
แม้แต่อัจฉริยะยังต้องเรียนรู้จากพื้นฐาน และสร้างทักษะของพวกเขาขึ้น -
แต่เป็นเวลาของการเติบโตทางศิลปะ ที่แตกต่างจากบุคคลสู่บุคคล
สรุป ความพยายามที่จะเป็นเพียงแค่ "พรสวรรค์" ก็เช่นกัน
เป็นเรื่องที่ดี รุนแรง และดูถูกเวลาที่ใช้ความคิดสร้างสรรค์ไป
จึงเป็นเหตุคล้ายกับกรณีของรุ่นพี่ Mori
บางคนไม่เชื่อตัวเองว่ามีพรสวรรค์
เพราะแรงผลักดันและความหลงใหล ทำให้พวกเขามาอยู่ที่นี่
ไม่ใช่ของขวัญจากธรรมชาติ ที่โชคดีอย่างเหลือเชื่อ
และเพื่อพิสูจน์ว่านี่เป็นปัญหาทั่วไปที่ creative หลายคนต้องเผชิญ
ขอยกตัวอย่างคำพูดของรุ่นพี่ Mori ใน Blue Period
เมื่อเทียบกับบทสัมภาษณ์ที่บันทึกไว้กับ นักแสดงชื่อดัง Will Smith
“ฉันไม่มีพรสวรค์
ฉันแค่ใช้เวลาคิดเกี่ยวกับ ศิลปะมากกว่าคนอื่น”
ฉันไม่เคยมองตัวเองว่ามีพรสวรรค์จริง ๆ
ฉันมองว่าตัวเองมีความสามารถ สูงกว่าค่าเฉลี่ยเล็กน้อย
และจุดที่ฉันเก่งก็ไร้สาระและมีจรรยาบรรณ ในการทำงานที่น่าขยะแขยง”
และไม่น่าแปลกใจเลยที่ศิลปิน จะมีส่วนร่วมในแฮชแท็ก
ที่เกี่ยวข้องกับเวลาที่จำเป็น ในการพัฒนาทักษะอย่างต่อเนื่อง
ซึ่งบ่อยครั้งที่คนทั่วไปของคุณเชื่อว่า ศิลปินแค่กระพริบตา
และผลงานของพวกเขาก็ถูกสร้างขึ้น
แฮชแท็กเช่น #beforeandafter
#Sketch VS Final, #decadeofart, #artglowup
ต่อเนื่องกันในชุมชนศิลปะ
และแฮชแท็กเหล่านั้นไม่ได้เป็นเพียง เครื่องเตือนใจที่ดี
ให้ศิลปินเห็นถึงความก้าวหน้า ของพวกเขาเท่านั้น
แต่มีไว้เตือนใจคนดูที่ไม่ใช่ศิลปะ
ใช่ไหม!
อันที่จริงมันต้องใช้การฝึกฝน ความพยายาม และการฝึกฝนอย่างมาก
ไม่ต้องพูดถึงการเอาชนะความสงสัยในตนเอง
การวาดรูปไม่ออก และความท้าทายมากมาย เพื่อประสบความสำเร็จ
แนวคิดเรื่องพรสวรรค์นั้น เป็นเอกลักษณ์ที่มีอคติ
เชื่อว่าบางคนเกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์
และในฐานะผู้ที่ไม่ยอมรับ
ฉันไม่ได้กำลังพูดว่าคนที่เชื่อในแนวคิด เรื่องพรสวรรค์นั้นผิด
หรือพรสวรรค์นั้นไม่ใช่สิ่งของ
ในทางกลับกัน สิ่งที่ฉันชอบเกี่ยวกับ เรื่องราวของ Tsubasa Yamaguchi
ก็คือเขาแสดงให้เห็นถึงอุดมการณ์ของพรสวรรค์
จากมุมมองของอัจฉริยะผู้กระทำผิด ที่เริ่มต้นเรื่องนี้
โดยให้คุณค่ากับงานศิลปะเป็นของขวัญ ตามอำเภอใจ
และผ่านการพัฒนาของเขาในฐานะบุคคล
ในฐานะนักเรียนที่ฉับไวและตรงไปตรงมา
ที่เริ่มสัมผัสกับความท้าทาย ในการเป็นศิลปินด้วยตัวเอง
ทำให้เขาได้เรียนรู้และ รู้สึกว่าการเป็นศิลปินอย่างแท้จริงคืออะไร
ไม่ใช่ของขวัญจากพระเจ้าทั้งหมด
แต่เป็นการเลือกอย่างต่อเนื่องในการปรับปรุง และท้าทายตนเอง
เพราะอย่างที่ Lynn Helding อธิบายไว้อย่างลงตัว
(ผู้จัดพิมพ์บทความวิชาการ Innate Talent: Myth or Reality)?
“ในที่สุด คุณค่าของพรสวรรค์ ในฐานะสิ่งที่สร้างก็ถูกเปิดเผยจนแทบไร้ค่า
ก็ต่อเมื่อ ไม่มีการฝึกที่จำเป็น เพื่อการเปิดเผยและความพยายามที่จะรักษามัน
พรสวรรค์ ถ้ามันมีอยู่จริง มันจะหายไป"
ตรงกันข้ามกับการแสดงความสามารถ ทางศิลปะของ Yatora
เขาเทียบได้กับสติปัญญาและผลการเรียนที่ดี ไม่ใช่จากการเป็น "อัจฉริยะ"
แต่เป็นคนขยัน ทำงานหนัก
โดยพื้นฐานแล้ว การแสดงกระบวนการคิดแบบตรง ๆ
เนื่องจากคำว่าอัจฉริยะสามารถมี ความหมายเชิงลบคล้ายกับพรสวรรค์
ความแตกต่างที่สำคัญระหว่างทั้งสองคำ คือตำแหน่งของการใช้งาน
พรสวรรค์มักเกี่ยวข้องกับศิลปะ
ในขณะที่อัจฉริยะมักถูกใช้อย่างลึกซึ้ง ในสาขาวิชา S.T.E.M.
เหตุใดเขาจึงสามารถเข้าใจความถูกต้อง ของการทำงานหนักต่อวิชา S.T.E.M ได้
แต่ไม่ใช่วิชาที่สร้างสรรค์?
การที่เขาถูกเรียกว่าอัจฉริยะ
ไม่ได้แตกต่างไปจากรุ่นพี่ Mori ที่มองว่ามีพรสวรรค์มากนัก
เพราะไม่ต้องการให้ความพยายามอย่างหนัก ของพวกเขาถูกมองข้ามว่า
เป็นของขวัญจากธรรมชาติ สาเหตุของความศักดิ์สิทธิ์ ของ Yatora
คือการขาดประสบการณ์ในด้านศิลปะของเขาเอง
ในขั้นต้น Yatora ไม่มีความรู้โดยตรง เกี่ยวกับการวาดภาพหรือการลงสี
และด้วยความคิดเห็นของเขา:
“วิชาเลือกเป็นประเภทของชั้นเรียน ที่คุณจะได้เกรดที่ดี แม้คุณจะไม่เก่งก็ตาม”
เราสามารถแยกแยะได้ว่า ทำไมเขาถึงเชื่อว่า ศิลปะเป็นคนขี้เกียจและคนเกียจคร้าน
เพราะเขาไม่เคยประสบกับชั้นเรียน ที่ไม่มีคำตอบที่ถูกหรือผิดอย่างชัดเจน
ไม่เหมือนกับคลาส S.T.E.M อื่น ๆ ที่เขาเชี่ยวชาญ
ศิลปะเป็นเรื่อง ของการแสดงออกมากพอ ๆ กับที่เป็นทฤษฎี
มีองค์ประกอบในศิลปะที่สอนไม่ได้
แต่มีประสบการณ์ผ่านการเปิดกว้าง และความเต็มใจ ที่จะมองโลกเหนือสื่งอื่น
สิ่งที่เหมือน Yatora สัมผัสเป็นครั้งแรก
เมื่อเขาเปรียบเทียบชิบูย่าในช่วงเช้าตรู่ กับโลกสีฟ้าที่มีมนต์ขลัง
แนวคิดที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น แต่ในไม่ช้าก็เต็มใจที่จะแบ่งปัน
ผ่านงานศิลปะของเขา และสิ่งนี้เองที่ จุดประกายความสนใจในงานศิลปะให้กับ Yatora
ดำลึกไปในเรื่องที่ไม่รู้จัก, สิ่งที่เขาไม่คุ้นเคย
ชั้นเรียนที่ไม่มีข้อเขียนและข้อกาในใบสอบ แต่มีประสาทสัมผัสนำทาง
และตรรกะที่ตามมาในภายหลัง อย่างไรก็ตาม แม้จะมีแรงผลักดันที่ได้รับการปรับปรุงใหม่
แนวความคิดอื่น ๆ ที่ Yatora มีต่อสายงานศิลปะ
ก็เพิ่มความซับซ้อนอีกระดับ ให้กับตัวละครของเขา
Yatora อาศัยอยู่ในครัวเรือนที่ยากจน ความเป็นไปได้ที่จะเข้าเรียนในโรงเรียนเอกชน
ยากขึ้น เนื่องจากการเตือนของแม่ เกี่ยวกับสถานะทางการเงินของพวกเขา
จึงทำให้ Yatora เติบโตขึ้นมาพร้อมกับ จรรยาบรรณในการทำงาน
เขาไปโรงเรียนด้วยกระบวนการของเด็ก ที่ใจแคบด้วยอุดมคติของวัยผู้ใหญ่
ที่เป็นทุกข์จากความเพ้อฝันในวัยผู้ใหญ่
โดยคิดว่าวิชาใด จะนำไปสู่ความมั่นคงในการทำงานที่สูงขึ้น
หรือมีอัตราการจ้างงานที่สูงขึ้น
ฐานะทางการเงินของครอบครัว มีอิทธิพลอย่างมากต่อแนวทางศิลปะของเขา
โดยเชื่อว่างานวิจิตรศิลป์ จะไม่ทำให้คุณมีงานทำ
ตรงข้ามกับวิชา S.T.E.M. ที่เขาศึกษา จากการเรียนของเขา
Yatora ไม่หยุดคิด ที่จะเลือกตัวเลือก ที่สนุกสำหรับเขา
แต่จะเป็นประโยชน์กับเขาในด้านการเงิน ในภายหลัง
นั่นคือเหตุผลที่เขาก้มหน้าก้มตามองศิลปะ เขาต่อสู้ในสงครามระหว่างการทำให้แม่ผิดหวัง
กับการไล่ตามความปรารถนาใหม่ ที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน
และนี่เป็นปัญหาทั่วไป ที่ศิลปินหลายคนต้องเผชิญ
มีความอัปยศเพิ่มเติม ที่ศิลปะเป็นการเสียเวลา
และงานรอบด้านศิลปะก็มีความสำเร็จน้อยกว่า
ตรงข้ามกับการฝึกอบรมเพื่อเป็น แพทย์หรือทนายความ ฯลฯ
แต่ด้วยความมุ่งมั่นของเขาที่แน่วแน่หลังจาก รู้สึกถึงความปรารถนาอย่างแรงกล้า
และเสี่ยงที่จะไล่ตามงานศิลปะ Yatora กลับพบกับความเข้าใจผิด
เกี่ยวกับศิลปะอีกประการหนึ่ง ซึ่งมันยากและแข่งขันได้อย่างไม่น่าเชื่อ
เป็นที่ยอมรับในมหาวิทยาลัยศิลปะ ไม่ต้องพูดถึงราคาแพงอย่างไม่น่าเชื่อ
และความประหลาดใจของ Yatora ที่ความรู้นี้ กลับมาสู่แนวคิดอุปาทานที่ว่า
ศิลปะเป็นเรื่องง่าย แต่ในความเป็นจริง สถิติที่แสดงอัตราการยอมรับต่ำ
สำหรับโรงเรียนศิลปะพิสูจน์ว่าเป็นอย่างอื่น
อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ว่า ทุกอย่างจะเลวร้ายและเศร้าหมอง
แม้ว่าจะมีความท้าทายเหล่านี้ รายล้อมอยู่ทั่วทุกมุมของ Yatora
การตัดสินใจของเขาถือเป็นที่สิ้นสุด ในการต้องการสมัครเข้าเรียน
ที่มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งโตเกียว และฉันชอบที่เขายอมเสี่ยง
แม้ว่ามันจะหมายถึงการท้าทายหลักการ ที่เขาสร้างขึ้นรอบตัวเขาเองก็ตาม
อันที่จริง Tsubasa Yamaguchi เองจบการศึกษาจากTUA
(ประสบการณ์ของเธอเองเป็นประโยชน์ ในการสร้างเรื่องราวที่สมจริงมากขึ้น)
แต่ Shirahama Kamome, ที่ฉันพูดถึงในวิดีโอ Witch Hat Atelier
ก็จบการศึกษาจากแผนกออกแบบของ TUA ด้วย ความสำเร็จของนักเขียนการ์ตูน
ที่น่ารักสองคนนี้เป็นเครื่องพิสูจน์ว่า โรงเรียนสอนศิลปะสามารถนำคุณไปสู่
เส้นทางอาชีพที่สร้างสรรค์ และประสบความสำเร็จได้อย่างไร แม้จะมี
หลักฐานที่บ่งชี้ว่าญี่ปุ่นเป็นประเทศ แบ่งปันความละเลยต่อศิลปะในภาพรวม
ซึ่งไม่ต้องสงสัยเลยว่า มีอิทธิพลต่อ การตีความของผู้คนในด้านนั้นมากกว่า
ในปี 2015 คณะมนุษยศาสตร์จำนวนมาก หรือแม้แต่คณะสังคมศาสตร์
ในญี่ปุ่นปิดให้บริการพื้นที่ที่ตอบสนอง ความต้องการของสังคมได้ดีขึ้น
และเพื่อเชื่อมโยงหลักฐานเพิ่มเติมของรัฐบาล ญี่ปุ่น ความประมาทเลินเล่อต่อศิลปะ
เมื่อถูกถามในระหว่างการสัมภาษณ์: “คุณคาดหวังความท้าทายอะไร
ในการเรียนรู้ศิลปศาสตร์ของญี่ปุ่น ในระดับต่อไป” Kanayama Tsutomu
ศาสตราจารย์ที่ Ritsumeikan University
เรียกอีกชื่อว่า (วิทยาลัยศิลปะยอดนิยมในประเทศญี่ปุ่น)
ดำเนินการตอบด้วยความเป็นจริงที่รุนแรง " ก้าวแรกคือเปลี่ยนวิถีสังคมไปเป็นศิลปศาสตร์
ฉันหวังว่าจะยกเลิกความคิดที่ว่าศิลปศาสตร์ เป็นรูปแบบของ "การศึกษาทั่วไป"
ที่จะให้นักเรียน ก่อนย้ายไปเรียน ในสาขาวิชาที่ "สูง" เช่น กฎหมาย
เศรษฐศาสตร์ บริหารธุรกิจ หรือวรรณกรรม" เช่นการมองหรือคิดอะไรตื้น ๆ ของศิลปะ
ดังกล่าวเป็นเพียงเหตุผลหนึ่งที่ผู้คนเช่น Yatora ใน Blue Period
มีการรับรู้ที่ถูกโค่นล้มว่าศิลปะ ควรเป็นงานอดิเรก
และเฉพาะผู้ที่มีพรสวรรค์ด้านศิลปะเท่านั้น
ที่มีแนวโน้มจะพัฒนาสิ่งเหล่านั้น ทักษะในการประกอบอาชีพ
ไม่ต้องพูดถึง การพิสูจน์ว่าผู้คนมองว่า ศิลปะนั้นขี้เกียจและน้อยกว่าวิชา S.T.E.M
อย่างไรก็ตาม ตามที่ได้กล่าวไปแล้วในวิดีโอ
ศิลปะต้องการความรู้และการแก้ไข มากกว่าที่บางคนเชื่อว่าจะมี
การเรียนรู้เทคนิค การนำไปใช้
และการพยายามปรับให้เข้ากับสไตล์ของคุณเอง อาจต้องใช้เวลาและฝึกฝนอย่างมาก
และนั่นเป็นเพียงเทคนิคเดียวเท่านั้น
เทคนิคเหล่านี้จะต้องนำไปใช้ กับสื่อทุกประเภท:
ไม่ว่าจะเป็นสีน้ำ ผ้ากอช ดินสอ ชอล์ค การสร้างแบบจำลองดินเหนียว
หรือแม้กระทั่งการใช้แนวทางดิจิทัล
ศิลปินสามารถฝึกฝนและเชี่ยวชาญการใช้สีน้ำ
แต่ถ้าพวกเขาต้องการลองวาดภาพสีน้ำมัน
อาจจะต้องปรับทักษะชุดใหม่ทั้งหมดอีกครั้ง
เพราะสืแต่ละชนิด
ไม่ว่าจะเป็นการเรียนรู้ความแตกต่าง ในการแห้งตัวของสี
ในการผสมสี
หรือแม้แต่วิธีการถืออุปกรณ์ชิ้นใหม่
ล้วนเป็นทักษะที่ยากจะเชี่ยวชาญ
เมื่อ Blue Period สัมผัส
แม้แต่เทคนิคเดียวก็สามารถมีกฎ หรือหลายประเภทได้
และคุณสามารถเห็นสิ่งนี้ได้โดย การสุ่มเลือกมังงะ
มาดูตัวอย่างเทคนิคการแรเงาแบบต่าง ๆ
ตัวอย่างเช่น การแรเส้นเงาและ/หรือ การวาดภาพสองชั้น
เป็นวิธีที่ได้รับความนิยมอย่างมาก ในการแสดงคอนทราสต์
ยิ่งการแรเส้นเงาอยู่ใกล้มากเท่าใด พื้นที่ของภาพก็จะยิ่งมืดลงเท่านั้น
ยิ่งแรเงาห่างกันเส้นก็ยิ่งเบา
นอกจากนี้ยังสามารถทำให้ซับซ้อนมากขึ้นได้
ขึ้นอยู่กับหลายทิศทางของการแรเส้นเงา ที่ศิลปินอาจเพิ่มด้วย
เนื่องจากวิธีนี้จะช่วยให้สไตล์หยาบขึ้นได้ ไม่ไกลจากการแรเงามากนัก
คือการใช้เส้นคู่ขนานเพื่อถ่ายทอดเงา
และทิศทางของวัสดุอาจมีรูปร่าง
Shirahama Kamome ใช้เทคนิคนี้ อย่างต่อเนื่องในการทำงานของเธอ
และเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ทุกคนรู้จัก
อีกตัวอย่างหนึ่งที่ได้รับความนิยม คือการใช้สกรีนโทน
ซึ่งมีรูปแบบสกรีนโทนที่หลากหลาย
แต่ตัวเลือกที่นิยมคือหน้าจอที่มีลวดลายประ
ซึ่งเหมือนกันกับลายจุด
Pointillism เป็นเทคนิคที่คล้ายกับ การแรเส้นเงา
ยิ่งจุดใกล้มากเท่าไหร่ พื้นที่นั้นก็จะ ยิ่งมืดมากขึ้นเท่านั้น และในทางกลับกัน
หากเราเปรียบเทียบสิ่งนี้กับ การใช้สีสกรีนโทนบล็อกใน Aposimz
มังงะที่ไม่ค่อยได้ใช้เทคนิคการแรเงา
เพื่อลดคอนทราสต์และรายละเอียด
เราได้รับประสบการณ์ภาพที่แตกต่าง ไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
ฉันสามารถแสดงวิธีการแรเงาที่หลากหลาย จากเรื่องราวในมังงะต่าง ๆ ได้หลายวัน
และการแรเงาเป็นเพียงเทคนิคเดียว
เทคนิคที่อาจต้องใช้เวลาหลายปีกว่า จะสมบูรณ์แบบและเรียนรู้
เป็นเหตุผลสำคัญประการหนึ่ง ที่ฉันชอบอ่านมังงะ
ศิลปินแต่ละคนเติบโตขึ้นในสไตล์ของตัวเอง
บางคนถึงกับปรับตัวและปรับปรุง ตลอดการวาดซีรีส์
ในฐานะที่เป็นนักสร้างสรรค์ การได้เห็นการทำงานหนักทั้งหมดบนกระดาษ
การได้เห็นเวลาทั้งหมดที่พวกเขาใช้ไป ในการพยายามพัฒนาทักษะให้สมบูรณ์แบบ
เป็นสิ่งที่น่ายินดีสำหรับฉัน และจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป
ท้ายที่สุด นี่คือเหตุผลที่ Blue Period เป็นเรื่องราวสำคัญและมีข้อความสำคัญ
สำหรับเราผู้อ่าน เราเห็นผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้ายอย่างต่อเนื่อง
ปริมาณของหน้าที่สร้างมาอย่างดี ที่เราสามารถอ่านได้ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง
Blue Period คือจุดเริ่มต้น ของการเดินทางของศิลปินมากมาย
ความพยายามที่จำเป็น ในการไปถึงผลงานสุดท้ายนั้น
ความลำบาก ความห่วงใย ความท้าทาย
มันแสดงให้เราเห็นเด็กหนุ่มที่ในที่สุด ก็ค้นพบการเรียกร้องของเขาเอง
บางสิ่งที่เขาต้องการอุทิศตนเพื่อในที่สุด
และเพื่อฟื้นฟูความรู้สึกหลงใหลภายใน
เราเห็นเขาเรียนรู้จากความเข้าใจผิด ในอดีตของเขาและได้สัมผัสด้วยตัวเอง
เรียนรู้ความเจ็บปวดไม่หยุดหย่อน ของความก้าวหน้าและความมุ่งมั่นที่จะพัฒนา
เพราะมันเหมือนกับที่ Tsubasa Yamaguchi บรรยายตัวเอง:
“มันง่ายที่จะคิดว่าศิลปะคือโลกที่มีแต่ "พรสวรรค์" เท่านั้นที่สามารถใช้ได้
ดังนั้นขอบคุณมากสำหรับผู้ที่ดูจนจบ
นี่เป็นวิดีโอที่ค่อนข้างส่วนตัวสำหรับฉัน เมื่อพิจารณาจากภูมิหลังและหัวข้อ
มีการอภิปรายมากมายในหัวข้อนี้ ดังนั้นหากคุณมีอะไรจะแบ่งปัน
ไม่ว่าจะแสดงความคิดเห็นด้านล่าง หรือโต้ตอบกับฉันทางทวิตเตอร์
เพราะฉันอยู่ที่นั่นเสมอ