Ik heb een behoorlijk leuke baan,
namelijk erachter zien te komen wat mensen gelukkig maakt.
Het is zo leuk dat het bijna een beetje onbeduidend lijkt,
helemaal in een tijd waarin we geconfronteerd worden
met behoorlijk deprimerende krantenkoppen.
Maar het blijkt dat bestuderen van geluk een sleutel kan zijn
tot het oplossen van een aantal van de moeilijkste problemen die we hebben.
Het heeft me bijna 10 jaar gekost om hierachter te komen.
In het begin van mijn carrière
heb ik met mijn medewerkers een artikel gepubliceerd in 'Science'
met de titel 'Geld uitgeven aan anderen vergroot geluk'.
Ik had veel vertrouwen in deze conclusie,
alleen was er één probleem:
het leek niet op mij van toepassing te zijn.
(Gelach)
Ik gaf zelden geld aan goede doelen
en wanneer ik dat deed
voelde ik niet die warmte die ik verwachtte.
Ik begon me af te vragen of er misschien iets mis was met mijn onderzoek
of dat er iets mis was met mij.
Mijn eigen glansloze emotionele reactie op het geven was helemaal verwarrend
omdat mijn vervolgonderzoeken lieten zien dat zelfs peuters blijdschap vertoonden
na het geven aan anderen.
In één experiment brachten mijn collega's Kiley Hamlin, Lara Aknin en ik,
kinderen net onder de twee jaar oud naar het laboratorium.
Je kan je voorstellen
dat we moesten werken met een betaalmiddel waar peuters heel veel om geven,
dus we gebruikten hun equivalent van goud,
namelijk Goldfish crackers.
(Gelach)
We gaven de kinderen een schat aan Goldfish crackers voor henzelf
en de mogelijkheid om een deel van de crackers weg te geven
aan een pop genaamd Monkey.
(Video) Onderzoeker: Ik heb meer snoepjes gevonden en ik geef ze allemaal aan jou.
Peuter: Oh. Dank je wel.
Onderzoeker: Maar, weet je, ik zie hier geen snoep meer.
Wil jij er één aan Monkey geven?
Peuter: Ja. Onderzoeker: Ja?
Peuter: Ja.
Alsjeblieft.
Onderzoeker: Oh, lekker. Mmmm.
Peuter: Alles weg, hij at het op.
Elizabeth Dunn: We trainden onderzoeksassistenten
deze video's te bekijken
en de emotionele reacties van de peuters te coderen.
Natuurlijk vertelden we hen onze hypotheses niet.
De data lieten zien dat peuters behoorlijk blij waren
wanneer ze de stapel crackers voor zichzelf kregen,
maar dat ze nog blijer waren
als ze een paar van deze crackers weg konden geven.
Dit warme gevoel bij geven, blijft tot in de volwassenheid bestaan.
Toen we enquêtes analyseerden van meer dan 200.000 volwassenen
van over de hele wereld,
zagen we dat bijna een derde van de wereldbevolking
aangaf de afgelopen maand wat geld gedoneerd te hebben aan goede doelen.
Opvallend was dat overal op de wereld
de mensen die geld doneerden gelukkiger waren dan de mensen die dat niet deden,
zelfs rekening houdend met hun persoonlijke financiële situatie.
En deze correlatie was niet triviaal.
Het leek erop dat doneren aan goede doelen
ongeveer hetzelfde verschil voor geluk maakte
als het hebben van twee keer zoveel inkomen.
Als onderzoeker,
als je zoveel geluk hebt op een effect te stuiten
dat wereldwijd voor kinderen en volwassen geldt,
ga je je afvragen:
kan dit een deel zijn van de menselijke aard?
We weten dat plezier adaptief gedrag versterkt,
gedrag zoals eten en seks, die onze soort helpen voortbestaan,
en het leek me dat geven zo'n soort gedrag was.
Ik was erg enthousiast over deze ideeën
en ik schreef erover in de 'New York Times'.
Een van de mensen die dit artikel lazen
was mijn boekhouder.
(Gelach)
Ja.
Toen ik mijn belastingaangifte moest doen, zat ik tegenover hem
en zag hem langzaam met zijn pen tikken
op het gedeelte 'goede doelen' op mijn belastingaangifte
met een gezichtsuitdrukking
van slecht verborgen afkeuring.
(Gelach)
Mijn carrière was gebouwd
rondom het laten zien hoe goed het voelt om te geven,
maar zelf deed ik dat niet zo veel.
Dus nam ik me voor om meer te geven.
Rond die tijd
hoorden we overal heftige verhalen over de vluchtelingencrisis in Syrië.
Ik wilde heel graag helpen,
dus haalde ik mijn creditcard tevoorschijn.
Ik wist dat mijn donatie waarschijnlijk ergens het verschil voor iemand zou maken,
maar naar de website van een succesvol goed doel gaan
en mijn Visanummer invoeren
voelde nog steeds niet als voldoende.
Toen hoorde ik over de Groep van Vijf.
De Canadese overheid staat toe dat een groep van vijf Canadezen
direct een vluchtelingenfamilie sponsort.
Je moet genoeg geld verzamelen om de familie te steunen
in hun eerste jaar in Canada
en dan komen ze letterlijk met een vliegtuig naar je woonplaats.
Een van de dingen van dit project die ik zo gaaf vind,
is dat niemand het alleen mag doen.
En in plaats van een Groep van Vijf
gingen we samenwerken met een gemeenschapsorganisatie
en vormden we een groep van 25.
Na bijna twee jaar van papierwerk en wachten
hoorden we dat onze familie in Vancouver zou arriveren
binnen zes weken.
Ze hadden vier zoons en een dochter,
dus haastten we ons om een woning voor hen te vinden.
Met veel geluk vonden we een huis,
maar daar moest veel aan gebeuren.
Dus kwamen mijn vrienden 's avonds en in het weekend langs
en schilderden, maakten schoon en zetten meubels in elkaar.
Toen de grote dag daar was,
vulden we de koelkast met melk en vers fruit
en vertrokken naar het vliegveld om onze familie te ontmoeten.
Het was een beetje overweldigend voor iedereen,
vooral voor het kind van vier jaar oud.
Zijn moeder werd herenigd met haar zus
die al eerder naar Canada was gekomen via hetzelfde project.
Ze hadden elkaar 15 jaar lang niet gezien.
Als je hoort dat meer dan 5,6 miljoen vluchtelingen uit Syrië gevlucht zijn,
word je geconfronteerd met een tragedie
dat het menselijk brein nog niet helemaal kan bevatten.
Het is zo abstract.
Als je iemand van ons eerder gevraagd had 15 uur per maand te geven
om te helpen met de vluchtelingencrisis,
hadden we waarschijnlijk nee geantwoord.
Maar zodra we onze familie naar hun nieuwe huis in Vancouver brachten,
realiseerden we ons allemaal hetzelfde:
we zouden al het nodige doen om hen te helpen gelukkig te worden.
Deze ervaring deed me meer nadenken over mijn onderzoek.
In het laboratorium hadden we gezien
dat het positieve effect van geven versterkt werd
als mensen zich verbonden voelden met degenen die ze hielpen
en zich konden voorstellen welk verschil ze maakten
in de levens van die personen.
In een van de experimenten bijvoorbeeld,
gaven we proefpersonen de gelegenheid om wat geld te doneren
aan ofwel UNICEF ofwel Spread the Net.
We kozen deze goede doelen bewust,
omdat ze samenwerkten en hetzelfde ontzettend belangrijke doel deelden
om de gezondheid van kinderen te verbeteren.
Maar ik denk dat UNICEF zo'n groot en globaal goed doel is,
dat het moeilijk voor te stellen is
hoe je eigen kleine donatie een verschil kan maken.
Spread the Net daarentegen geeft donateurs een concrete belofte:
voor elke 10 dollar
geven ze één klamboe om een kind tegen malaria te beschermen.
We zagen dat hoe meer geld mensen aan Spread the Net gaven,
des te gelukkiger ze zich daarna zeiden te voelen.
Deze emotionele waar voor hun geld was daarentegen compleet afwezig
als mensen geld aan UNICEF gaven.
Dit suggereert dat alleen geld geven aan een belangrijk goed doel
niet altijd genoeg is.
Je moet je voor kunnen stellen
hoe je geld precies een verschil gaat maken.
Het Groep van Vijf-project bracht dit idee naar een heel nieuw niveau.
Toen we met dit project begonnen,
praatten we over wanneer de vluchtelingen zouden arriveren.
Nu spreken we over hen als onze familie.
We namen de kinderen kort geleden mee om te schaatsen
en later die dag vroeg mijn zoon van zes, Oliver, me:
"Mama, wie is het oudste kind in onze familie?"
Ik nam aan dat hij over zijn vele neven en nichten sprak
en dat was ook het geval,
maar hij sprak ook over onze Syrische familie.
Sinds onze familie hier aankwam,
hebben heel veel mensen en organisaties aangeboden om te helpen,
variërend van het geven van gratis vullingen bij de tandarts
tot zomerkampen.
Het liet me de goedheid zien die in onze gemeenschap bestaat.
Dankzij één donatie
konden de kinderen naar een fietskamp
en elke weekdag
kwam iemand van onze groep daarnaartoe om hen aan te moedigen.
Ik was daar toevallig
op de dag dat de zijwieltjes eraf zouden moeten
en ik zal je vertellen dat de jongen van vier dit geen goed idee vond.
Dus ik ging naar hem toe en praatte met hem
over de langetermijnvoordelen van het rijden zonder zijwieltjes.
(Gelach)
Toen herinnerde ik me dat hij 4 jaar was en nauwelijks Engels sprak.
Dus ik gebruikte een woord dat hij zeker te weten kende:
ijsje.
Als je het zonder zijwieltjes probeert, krijg je een ijsje van me.
Dit is wat er gebeurde.
(Video) ED: Ja. Ja!
Kind: Ik ga het proberen.
ED: O mijn god! Wat doe je het goed!
(Gegil) Wat doe je het goed! Je doet het helemaal alleen!
(Publiek) (Gelach)
(Video) ED: Goed gedaan!
(Publiek) (Gelach)
(Applaus)
ED: Dus dit is het soort helpen waar mensen van zijn gaan genieten,
maar 40 jaar lang was Canada het enige land ter wereld
dat toestond dat particulieren vluchtelingen sponsorden.
Nu -- Canada!
(Applaus)
Mooi, he?
Nu beginnen Australië en Groot Brittannië soortgelijke projecten.
Stel je eens voor hoe anders de vluchtelingencrisis er uit zou zien
als meer landen dit mogelijk maakten.
Het creëren van dit soort betekenisvolle verbindingen tussen individuen
zorgt voor een kans om met uitdagingen om te gaan
die overweldigend voelen.
Een van die uitdagingen ligt een paar straten hiervandaan,
aan de oostelijke kant van de binnenstad van Vancouver.
Naar sommige maatstaven is dat het armste stadsdeel van Canada.
We twijfelden of we daar vluchtelingen naartoe zouden brengen,
omdat hier al zoveel mensen zijn die het moeilijk hebben.
Mijn vriend Evan vertelde me dat toen hij een kind was
en zijn ouders door deze buurt reden,
dat hij zich altijd op de achterbank verstopte.
Maar Evans ouders zouden nooit hebben bedacht
dat toen hij volwassen werd
hij de deuren van een lokaal restaurant zou openen
en deze gemeenschap uitnodigde om te genieten van driegangendiners.
Het programma dat Evan hielp ontwikkelen heet 'Genoeg Borden'
en het doel is niet alleen gratis eten aanbieden,
maar om momenten van verbintenis te creëren
tussen mensen die elkaar anders niet eens in de ogen zouden kijken.
Elke avond sponsort een lokaal bedrijf het diner
en stuurt een groep vrijwilligers
die helpen met het maken en serveren van de maaltijd.
Na afloop worden de restjes verdeeld tussen mensen die op straat leven
en er blijft zelfs genoeg geld over
om 1000 gratis lunches aan deze gemeenschap te geven
in de dagen daarna.
De voordelen van dit project strekken verder dan voedsel.
Voor de vrijwilligers is het een kans om met mensen in contact te komen,
om rustig naar hun verhalen te luisteren.
Na deze ervaring
loopt één van de vrijwilligers anders naar zijn werk
zodat hij in plaats van deze buurt te vermijden,
hij er juist doorheen wandelt,
terwijl hij lacht naar of oogcontact maakt met bekende gezichten.
Wij zijn allemaal in staat te genieten van het geven.
Maar we kunnen niet verwachten dat dit vanzelf gebeurt.
Geld uitgeven om anderen te helpen, bevordert niet vanzelfsprekend geluk.
In plaats daarvan maakt het uit hoe we het doen.
En als we willen dat mensen meer geven,
moeten we de manier veranderen waarop we denken over geven aan goede doelen.
We moeten mogelijkheden creëren om te geven
die ons onze gedeelde menselijkheid leren te waarderen.
Als iemand van jullie voor een goed doel werkt,
beloon dan jullie donateurs niet met pennen of kalenders.
(Applaus)
Beloon hen met de kans
om de exacte impact te zien die hun vrijgevigheid maakt
en om verbinding te krijgen met de personen en gemeenschappen die ze helpen.
We zijn gewend te denken over geven als iets wat we moeten doen.
En dat is het ook.
Maar door er op deze manier over te denken,
missen we een van de beste onderdelen van mens zijn:
dat we ons ontwikkeld hebben om plezier te ervaren in het helpen van anderen.
Laten we niet meer over geven denken als gewoon een morele verplichting
en laten we erover denken als een bron van plezier.
Dank jullie wel.
(Applaus)