ကျွန်မမှာ အတော်လေးပျော်စရာ ကောင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခုရှိတယ်။
ဒါက ဘာကများ လူတွေကို ပျော်အောင် လုပ်ပေးတာကို မှန်းဆကြည့်ဖို့ပါ။
အတော်ပျော်စရာပါ။ ကရော်ကမည် နည်းနည်းနိုင်သလိုမျိုးလို့ မြင်ရတယ်၊
အထူးသဖြင့်အတော်လေး စိတ်မချမ်းသာစရာ
ခေါင်းစီးတွေနဲ့ ကြုံရတဲ့အချိန်ပါ။
ဒါပေမဲ့ ဖြစ်သွားတာက ပျော်ရွှင်မှုကို လေ့လာခြင်းက ကျွန်မတို့ရင်ဆိုင်နေရတဲ့
အခက်ခဲဆုံး ပြဿနာတွေအတွက် အဖြေတစ်ခုပေးနိုင်လောက်တာပါ။
ဒါကို မှန်းဆဖို့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုနီးပါး ကျွန်မ အချိန်ယူခဲ့ရတယ်။
ကျွန်မအလုပ် တော်တော် အစောပိုင်းမှာ
ပူပေါင်းသူတွေနဲ့အတူ "Science" ဆိုတဲ့ စာတမ်းတစ်ခု ထုတ်ဝေခဲ့တယ်။
ခေါင်းစဉ်က "Spending Money on Others Promotes Happiness"ပါ။
ဒီသုံးသပ်ချက်မှာ အတော်ယုံကြည့်မှုရှိခဲ့တယ်
တစ်ခုကလွဲရင်ပေါ့။
ဒါက ကျွန်မနဲ့ မသက်ဆိုင်ခဲ့တာပါ။
(ရယ်သံများ)
အလှူခံအဖွဲ့တွေကို ကျွန်မ ငွေထည့်ခဲပါတယ်၊
ထည့်တဲ့အခါမှာလည်း
ကျွန်မမျှော်လင့်နေခဲ့တဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ပီတိကို မခံစားခဲ့ရဘူး။
ဒါနဲ့ စတွေးမိတာက ကျွန်မရဲ့ သုတေသနမှာ တစ်ခုခုမှားနေလား၊
(သို့) ကျွန်မများ တစ်ခုမှားနေသလားလို့ပေါ့။
ကိုယ်ရဲ့ အသက်မပါတဲ့ စိတ်ပိုင်းတုံ့ပြန်မှု ပေးလှူတာဟာ အထူးသဖြင့် အတွေးရခက်ကြီးပါ၊
အကြောင်းက လမ်းလျှောက်စကလေးတွေတောင် သူတစ်ပါးကို ပေးလှူတာကနေ ပီတိကိုပြသတယ်လို့
နောက်ဆက်တွဲ လေ့လာမှုတွေကပြလို့ပါ။
စမ်းသပ်မှုတစ်ခုမှာ ကျွန်မနဲ့ အလုပ်ဖော် Kiley Hamlin ၊ Lara Aknin တို့ဟာ
အသက်နှစ်နှစ်အောက်ကလေးတွေကို လက်တွေ့ခန်းထဲခေါ်လာခဲ့တယ်။
ကဲ သင် စိတ်ကူးမိလောက်မှာက
လမ်းလျှောက်တတ်ခါစ ကလေးတွေ ဂရုထားတဲ့ ရင်းမြစ်တစ်ခုနဲ့ တွဲလုပ်ဖို့လိုတယ်ပေါ့။
ဒီတော့ လမ်းလျှောက်တတ်စကလေးကို ရွှေနဲ့ညီမျှတာကို သုံးခဲ့တယ်။
အတိအကျဆို Goldfish ခရက်ကာပေါ့။
(ရယ်သံများ)
ကလေးတွေကို သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် Goldfish တစ်ပြုံကြီးပေးပြီး
သူ့တို့ရဲ့ Goldfish တစ်ချို့ကို Monkey လို့ခေါ်တဲ့ ရုပ်သေးကို
ပေးဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးခဲ့တယ်။
(ဗီဒီယို) သူတေသီ၊ ပိုတောင်များတဲ့ စားစရာတွေ
တွေ့တယ်၊ ဒါအားလုံးကို မင်းကိုပေးမယ်။
ကလေး၊ အိုး၊ ကျေးဇူးပါ။
သုတေသီ၊ ဒါပေမဲ့ သိလား၊ ငါ စားဖွယ်ရာတွေ မမြင်တော့ဘူး။
မင်း Monkey ကို တစ်ခုပေးမလား။
ကလေး၊ ပေးမယ်။ သုတေသီ၊ ပေးမှာလား။
ကလေး။ ပေးမှာ။
ရော့။
သုတေတီ၊ အိုး အရသာရှိလိုက်တာ။
ကလေး။ ကုန်သွားပြီ၊ သူစားလိုက်တာ။
ED ကဲ၊ ဒီဗီဒီယိုတွေကိုကြည့်ပြီး ကလေးတွေရဲ့ စိတ်ပိုင်း တုံ့ပြန်မှုတွေကို
ကုဒ်ရေးဖို့ သုတေသန အကူတွေကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့တယ်။
တကယ်ပါ၊ အဆိုကြမ်းတွေကို သူတို့ကို မပြောခဲ့ဘူး။
ဒီဒေတာကပြတာက ကလေးတွေဟာ ဒီGoldfish အပုံကြီးကို
သူတို့အတွက်ရတဲ့အခါ Nအတော်လေး ပျော်ကြပြီး
ဒီGoldfish တစ်ချို့ကို
ပေးလိုက်ရတဲ့အခါ ပိုတောင်ပျော်ကြတာကိုပါ။
ပေးလှူခြင်းရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ပီတိဟာ လူကြီးဘဝတွေအထိ ဆက်ရှိသွားတယ်။
ကမ္ဘာတစ်လွှားက လူကြီး ၂ သိန်းကျော်ဆီက စစ်တမ်းတွေကို
စိစစ်တဲ့အခါ
ကမ္ဘာ့လူဦးရေရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံနီးပါးဟာ ပြီးခဲ့တဲ့လက အလှူခံအဖွဲ့ကို
အနည်းဆုံး ငွေတစ်ချို့ပေးတယ်လို့ အစီရင်ခံတာ တွေ့ရတယ်း
ထူးထူးခြားခြား ကမ္ဘာ့ အဓိကဒေသတိုင်းမှာ
အလှူခံအဖွဲ့ကို ငွေလှူသူတိုင်းဟာ မလှူတဲ့လူတွေထက် ပိုပျော်ရွှင်ခဲ့တယ်၊
သူ့တို့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ငွေကြေးအခြေအနေကို ထည်သွင်းစဉ်းစားရင်တောင်ပါ။
ဒီအညမညသဘောက အသေးအဖွဲမဟုတ်ခဲ့ဘူး။
အလှူခံအဖွဲ့ကို ငွေလှူခြင်းဟာ
ဝင်ငွေနှစ်ဆရလောက် ပျော်ရွှင်မှုအတွက်
တူညီတဲ့ခြားနားမှု လုပ်ပေးနေသလိုပါ။
အခု သုတေသီတစ်ဦးအနေနဲ့
ကမ္ဘာတစ်လွှားက ကလေးတွေရော၊ လူကြီးတွေပါ ပုံတူပွားတဲ့
သက်ရောက်မှုတစ်ခုကို အမှတ်မထင် တွေ့ရှိရလောက်အောင် ကံကောင်းတယ်ဆိုရင်
သင် စပြီးအံ့သြမိတာက
ဒါဟာ လူ့သဘာဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်နိုင်လား။
ကျွန်မတို့မျိုးစိတ်တွေကို အဓွန့်ရှည်ဖို့ ကူညီတဲ့ စားတာနဲ့ လိင်ကိစ္စလို
သပ္ပာယဖြစ်စေတဲ့ အပြုအမူတွေကို
အားဖြည့်ပေးတဲ့ စိတ်ချမ်းသာမှုကို ကျွန်မတို့သိပြီး
ပေးလှူတာဟာ ဒီအပြုအမူတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်လောက်တယ်လို့ ကျွန်မကို ထင်စေတယ်။
ဒီစိတ်ကူးတွေအတွက် တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားမိပြီး
ဒါတွေအကြောင်း "New York Times"မှာ ရေးသားခဲ့တယ်။
ဒီဆောင်းပါးကို ဖတ်မိသူတစ်ဦးက
ကျွန်မရဲ့ စာရင်းကိုင်ပါ။
(ရယ်သံများ)
ဟုတ်တယ်။
အခွန်အချိန်မှာ သူနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်မိလျက်သားဖြစ်ခဲ့တယ်၊
ကျွန်မအခွန် အမြတ်အစွန်းရဲ့ ကုသိုလ်ဖြစ်ပေးလှူတဲ့ မျဉ်းပေါ်မှာ
သူဖောင်တိန်ကို ဖြည်းဖြည်းလေး ခေါက်နေတာကြည့်ရင်းပေါ့။
ဘယ်လိုပုံလဲဆိုတော့
ဘဝင်မကျတာကို မပိမရိ ဖုံးထားတာမျိုးပေါ့။
(ရယ်သံများ)
ပေးလှူတာက ခံစားနိုင်တာကဘယ်လောက်ကြီးမားတာ ပြသရင်း ကျွန်မအလုပ်ကို တည်ဆောက်ပေမဲ့
တကယ်က ဒါကို အများကြီး ကျွန်မ လုပ်မနေတာလေ။
ဒီတော့ ပိုလှူဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်ဝန်းကျင်က
ဆီးရီးယန်း ဒုက္ခသည် အကျပ်အတည်း အကြောင်း စိတ်ထိခိုက်စရာအဖြစ်တွေက
နေရာတိုင်းမှာဖြစ်ခဲ့တယ်။
တကယ်ကို ကူညီချင်တော့
ကျွန်မရဲ့ ခရက်ဒစ်ကဒ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
အလှူတွေက တစ်နေရာရာက တစ်ဦးဦးအတွက် ခြားနားမှုတစ်ခု ဖြစ်စေလောက်တာ သိပေမဲ့
ထိရောက်မှုရှိတဲ့ အလှူခံအဖွဲတစ်ခုရဲ့ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ကိုသွားပြီး
ကျွန်မရဲ့ Visa နံပါတ် ထည့်သွင်းဖို့ထိတော့
စိတ်မပါဘူးဖြစ်ခဲ့တယ်။
ဒါက ငါးဦးစု အကြောင်း ကျွန်မ သိလာတဲ့အချိန်ပါ။
ကနေဒါ အစိုးရက နိုင်ငံသား ငါးယောက်တိုင်းကို ဒုက္ခသည် မိသားစုတစ်စုကို
သီးသန့် ထောက်ပံ့ခွင့်ပေးထားတယ်။
ကနေဒါမှာ သူတို့ရဲ့ ပထမနှစ်အတွက် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့
ငွေအလုံအလောက် မတည်ဖို့လိုပြီး
ဒီနောက်မှာ သူတို့ဟာ တကယ်ကို သင့်မြို့ကို လေယာဉ် စီးလာတယ်။
ဒီအစီအစဉ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ အရမ်းမိုက်တာတစ်ခုက
ဘယ်သူ့ကိုမှ တစ်ယောက်တည်း လုပ်ဖို့ ခွင့်မပြုတာပါ။
ငါးဦးစု တစ်စုအစား
လူမှုအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုနဲ့ ပူးပေါင်းတာနဲ့ အဆုံးသတ်သွားကာ
၂၅ ယောက် အစုဖွဲ့ခဲ့တယ်။
နှစ်နှစ်နီးပါး စာရွက်စာတမ်းကိစ္စနဲ့ စောင့်နေပြီးနောက်မှာ
ကျွန်မတို့မိသားစုဟာ တစ်လခွဲအတွင်း ဗန်ကူဗာကို
ရောက်လာတော့မှာကို သိခဲ့ရတယ်။
သူတို့မှာ သားလေးယောက်နဲ့ သမီးတစ်ယောက်ရှိတော့
သူတို့အတွက် နေဖုိ့နေရာတစ်ခု အပြေးအလွှားရှာခဲ့တယ်။
သူတို့အတွက် အိမ်တစ်လုံးရှာတွေ့လို့ ကံကောင်းပေမဲ့
နည်းနည်းတော့ အလုပ်များခဲ့တယ်။
ဒီတော့ ကျွန်မရဲ့မိတ်ဆွေတွေဟာ ညနေပိုင်းတွေနဲ့ ပိတ်ရက်တွေမှာ
ထွက်လာပြီး ပရိဘေဂတွေကို ဆေးသုတ်၊ သန့်ရှင်းပြီး တပ်ဆင်ခဲ့တယ်။
နေ့ထူးကြီးရောက်လာတော့
သူတို့ရဲ့ရေခဲသေတ္တာကို နွားနို့တွေ၊ လတ်ဆတ်တဲ့ သစ်သီးတွေနဲ့ဖြည့်ပြီး
ကျွန်မတို့မိသားစုကိုတွေ့ဖို့ လေဆိပ်ကို ထွက်ခဲ့ကြတယ်။
ဒါက လူတိုင်းအတွက် နည်းနည်း သောင်းသောင်းဖြဖြဖြစ်ခဲ့တယ်၊
အထူးသဖြင့် လေးနှစ်သားလေးပါ။
သူအမေဟာ ဒီအစီအစဉ်ကနေ စောစောပိုင်းက
ကနေဒါကို လာခဲ့တဲ့ သူ့အစ်မနဲ့ ပြန်ပေါင်းမိတယ်။
၁၅ နှစ်အတွင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မတွေ့ကြဘူး။
ဒုက္ခသည် ၅.၆ သန်းကျော် ဆီးရီးယားနေ ထွက်ပြေးတယ်လို့ သင် ကြားတဲ့အခါ
လူ့ဦးနှောက်ဟာ တကယ်ကို နားလည်ဖို့
မပြောင်းလဲခဲ့ဘူးဆိုတဲ့ ဒီအဖြစ်ဆိုးနံ သင် ရင်ဆိုင်ရပါတယ်။
ဒါက သိပ်ယေဘုယျဆန်ပါတယ်။
အရင်က ဒုက္ခသည် အကျပ်အတည်းကို ကယ်ထုတ်ဖို့ တစ်လကို ၁၅ နာရီ လှူဖို့
ကျွန်မတို့ကို မေးခဲ့မယ်ဆိုရင်
ကျွန်မတို့ ငြင်းခဲ့လောက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ မိသားစုကို Vancouver က သူတို့အိမ်သစ်ကို ခေါ်လာလာချင်း
အားလုံးမှာ တူညီတဲ့ သိနားလည်မှုရှိခဲ့တယ်။
သူတို့ကို ပျော်ရွှင်အောင်ကူညီဖို့ ဘာပဲလိုလို ကျွန်မတို့လုပ်ကြမယ်ဆိုတာပါ။
ဒီအတွေ့အကြုံက ကျွန်မရဲ့သုတေသနအကြောင်း နည်းနည်း ပိုနက်နဲစွာ တွေးမိစေတယ်။
လက်တွေ့ခန်းကို ပြန်သွားရင်
ပေးလှူခြင်းပန်းခိုင်ရဲ့ အကျိုးတွေကို ကျွန်မတို့ မြင်ခဲ့တာက
လူတွေဟာ သူတို့ကူညီနေတဲ့သူတွေနဲ့ တကယ့် ဆက်သွယ်မှုသဘောကို ခံစားရပြီး
ဒီတစ်ဦးချင်းတွေရဲ့ ဘဝတွေမှာ သူတို့လုပ်နေတဲ့ခြားနားမှုကို
အလွယ်တကူ မှန်းကြည့်နိုင်တဲ့အခါပါ
ဥပမာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုမှာ
ပါဝင်သူတွေကို UNICEF (သို့) Spread the Net ကိုငွေနည်းနည်း
လှူဖို့ အခွင့်အလမ်းတစ်ခုပေးတယ်။
ဒီအလှူခံအဖွဲ့တွေကို ကမ္ဘာနှင့်အဝှမ်း ရွေးချယ်တာက
၎င်းတို့ဟာ မိတ်ဖက်များဖြစ်ပြီး ကလေးတွေရဲ့ ကျန်းမာရေးတိုးမြှင့်မှုရဲ့
အရေးပါတဲ့ပန်းတိုင် တူလို့ပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအထင် UNICEF ဟာ ဒီလောက် ကြီးမား၊ကျယ်ပြန့်တဲ့ အလှူခံအဖွဲဆိုပေမဲ့
သင့်ကိုယ်ပိုင် အလှူလေးက ခြားနားမှုတစ်ခု
လုပ်ပေးမယ်ဆိုတာတော့ မှန်းကြည့်ဖို့ နည်းနည်းခက်နိုင်တယ်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ Spread the Net က၊ အလှူရှင်တွေကို ခိုင်မာတဲ့ကတိတစ်ခုပေးတယ်။
လှူဒါန်းတဲ့ ၁၀ ဒေါ်လာတိုင်းအတွက်
ကလေးတစ်ယောက်ကို ငှက်ဖျားရောဂါကနေ ကာကွယ်ဖို့ ခြင်ထောင်တစ်လုံး ထောက်ပံ့တယ်။
လူတွေ Spread the Net ကို ငွေပိုလှူလေလေ
ဒီနောက်မှာ ခံစားရမှုက ပိုပျော်လေလေလို့သိရတယ်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ လူတွေ UNICEF ကို ငွေလှူတဲ့အခါ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအပေါ်က
ဒီစိတ်ခံစားမှု အကျိုးအမြတ်ဟာ လုံးဝကို ဖယ်ရှားခံရတာပါ။
ဒီတော့ ဒါကညွှန်းတာက ထိုက်တန်တဲ့ အလှူခံအဖွဲ့ကို ငွေလှူရုံနဲ့
အမြဲ မလုံလောက်ဘူးဆိုတာပါ။
သင့်ငွေတွေဟာ ဘယ်လိုခြားနားမှုတစ်ခု
ဖြစ်စေမယ်ဆိုတာကို အတိအကျ မှန်းကြည့်နိုင်ဖို့လိုပါတယ်။
တကယ်တော့ ငါးဦးစု အစီအစဉ်က ဒီစိတ်ကူးကို လုံးဝ ဆင့်သစ်တစ်ခုကို ခေါ်သွားတာပါ။
ဒီပရောဂျက်ကို ပထမ စလုပ်တော့
ဒုက္ခသည်တွေရောက်မယ့်အချိန်အကြောင်း ပြောနေတာပေါ့။
အခု သူတို့ကို မိသားစုအဖြစ် ရည်ညွှန်းပြောတယ်။
မကြာခင်က ကလေးတွေကို ရေခဲပြင် စကိတ်စီးတာ ခေါ်သွားတယ်၊
အဲဒီနေ့နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မရဲ့ ခြောက်နှစ်သား Oliver က ကျွန်မကို မေးတယ်။
"မေမေ၊ ကျွန်တော်တို့မိသားစုမှာ ဘယ်သူ အသက်အကြီးဆုံးလဲ။"
သူ့ရဲ့ လိုတာထက်ပိုတဲ့ ဝမ်းကွဲတွေအကြောင်း သူပြောနတာလို့ ကျွန်မ ယူဆမိတယ်၊
သူပြောတာ သူတို့အကြောင်းကို တင်မက
ကျွန်မတို့ ဆီရီးယန်းမိသားစုအကြောင်းရောပါ။
ကျွန်မတို့မိသားစု ရောက်လာကတည်းက
များစွာသောလူတွေနဲ့၊ အဖွဲ့အစည်းတွေဟာ အကူအညီပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းကြတယ်၊
သွားဖာတာကအစ နွေရာသီစခန်းတွေအဆုံး
အကုန်ပံ့ပိုးပေးရင်းပေါ့။
ဒါက ကျွန်မတို့လူစုမှာ ကောင်းမွန် မှုတည်ရှိတာ ကျွန်မကိုမြင်စေတယ်။
လှူဒါန်းတာတစ်ခုရဲ့ကျေးဇူးကြောင့်
ကလေးတွေဟာ စက်ဘီး စခန်းကို သွားဖြစ်သွားတယ်၊
သီတင်းပတ်ရဲ့ ရက်တိုင်းမှာ
အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဦးဟာ သူတို့အားတက်စေဖို့ အဲဒီမှာရှိဖို့ကြိုးစားတယ်။
လေ့ကျင့်ရေးဘီးတွေကို
ဖြုတ်ပစ်သင်တဲ့ နေ့မှာ ကျွန်မ အဲဒီမှာရောက်သွားတယ်။
ပြောပါရစေ၊ လေးနှစ်သားကလေးဟာ ဒါဟာ အကြံကောင်းတစ်ခုလို့ မထင်ဘူးလေ။
ဒါနဲ့ ကျွန်မ စစ်ဆေးပြီး သူ့ကို
လေ့ကျင်ရေးဘီးစီပေါပဲ စီးခြင်းရဲ့ ရေရှည်အကျိုးတွေအကြောင်း သူ့ကိုပြောတယ်။
(ရယ်သံများ)
ဒီနောက် သူဟာ လေးနှစ်ပဲရှိပြီး အင်္ဂလိပ်စကား ပြောတတ်ရုံဆိုတာ သတိရမိတယ်။
ဒါနဲ့ သူအတိအကျသိတဲ့ စကားလုံးနှစ်လုံးကို ပြန်ကောက်လိုက်တယ်။
ရေခဲမုန့်၊
လေ့ကျင့်ရေးဘီး မပါပဲ ကြိုးစား၊ မင်းကို ရေခဲမုန့်ဝယ်ပေးမယ်။
ဒီမှာ နောက်ဖြစ်လာတာပါ။
(ဗီဒီယို) ED: ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ။
ကလေး။ ကြိုးစားကြည့်မယ်၊
ED: ဘုရားရေ၊ တော်လိုက်တာ။
(အသံစီစီပြော) တော်လိုက်တာနော်၊ အားလုံး တစ်ယောက်တည်း လုပ်နေတာ။
(ပရိတ်သတ်) (ရယ်သံများ)
(ဗီဒီယို) ED : တော်တယ်ဟေ့။
(ပရိတ်သတ်) (ရယ်သံများ)
(လက်ခုပ်သံများ)
ED: ဒီတော့ ဒါက ခံစားနှစ်သက်ဖို့ လူသားတွေ ပြောင်းလဲဖြစ်ပေါ်တာကို ကူညီတာမျိုးပါ၊
ဒါပေမဲ့ နှစ် ၄၀ လုံးလုံး
ကနေဒါ ဟာ ဒုက္ခသည်တွေကို ပံ့ပိုးဖို့
နိုင်ငံသားတွေကို ခွင့်ပြုတဲ့ ကမ္ဘာထဲက နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံပါ။
ကဲ ကနေဒါ ပါ။
(လက်ခုပ်သံများ)
ဒါအတော်လေး ကြီးကျယ်ပါတယ်။
Australia နဲ့ UK တို့ဟာ အလားတူ အစီအစဉ်တွေ စတင်နေပါတယ်။
နိုင်ငံတွေပိုပြီး ဒါကိုဖြစ်အောင်လုပ်ရင် ဒုက္ခသည် အကျပ်တည်း ဘယ်လိုများ
ပြောင်းလဲလာနိုင်ပုံကို စိတ်ကူးကြည့်ပါ။
တစ်ဦးချင်းတွေကြားက ဒီအဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ ဆက်သွယ်မှုမျိုးတွေကို ဖန်တီးခြင်းဟာ
ဖိစီးနေတယ်လို့ ခံစားရတဲ့ စိန်ခေါ်မှုတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့
အခွင့်အလမ်းတစ်ခု ပံ့ပိုးပေးပါတယ်။
စိန်ခေါ်မှုတွေထဲကတစ်ခုဟာ ကျွန်မတို့ အခုလရပ်နေတဲ့နေရာက ရပ်ကွက်တွေမှာပဲရှိတယ်၊
ဗန်ကူဗာ ရဲ့ Downtown Eastside ပါ၊
အတိုင်းအတာတစ်ချို့အရ ကနေဒါ က အဆင်းရဲဆုံး စာပို့ သင်္ကေတပါ။
ဒုက္ခသည် မိသားစုတစ်စုကိုခေါ်ဖို့ တကယ် ချီတုံချတုံဆွေးနွေးခဲ့တယ်၊
အကြောင်းက ဒီမှာရှိတဲ့ လူများစွာဟာ ရုန်းကန်နေရတာကြောင့်ပါ။
ကျွန်မ မိတ်ဆွေ Evan ပြောတာက သူငယ်ငယ်တုန်းက
သူ့မိဘတွေဟာ ဒီပတ်ဝန်းကျင်ကို ကားဖြတ်မောင်းတဲ့အခါ
သူဟာ ကားနောက်ခုံမှာ ငုပ်နေတတ်တာတဲ့။
ဒါပေမဲ့ Evan ရဲ့မိဘတွေဟာ လုံးဝကို မမှန်းဆခဲ့မိတာက
သူကြီးပြင်းလာတော့
ဒေသတွင်း စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရဲ့ တံခါးတွေကိုဖွင့်ပြီး
ဟင်းပွဲသုံးမျိုးပါတဲ့ ညစာတွေ သုံးဆောင်ဖို့ ဒီလူစုကို ဆိုင်တွင်းကို ဖိတ်ခဲ့တာပါ။
Evan ကူညီတည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဒီအစီအစဉ်ကို "Plenty of Plates" လို့ခေါ်ပြီး
ရည်ရွယ်ချက်က အခမဲ့ဟင်းလျာတွေ ပံ့ပိုးဖို့တင်မဟုတ်ပဲ
ဒီနည်းမှမဟုတ်ရင် ဘယ်တော့မှ
မျက်လုံးချင်းမဆုံနိုင်တဲ့ လူတွေကြားမှာ ဆက်သွယ်မှု ကာလတွေဖန်တီးဖို့ပါ။
ညတိုင်း ဒေသတွင်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်း တစ်ခုက ညစာကို ပံ့ပိုးပေးပြီး
ဟင်းလျာတွေ လုပ်တာ၊ ကျွေးမွေးတာကူညီတဲ့
စေတနာ့ဝန်ထမ်းတစ်ဖွဲ့ ပို့ပေးတယ်။
ဒီနောက်မှာ ကျန်တာတွေကို လမ်းပေါ်မှာရှိတဲ့ လူတွေကို ဝေပေးပြီး
ပိုအရေးကြီးတာက နောက်လာမယ့်နေ့တွေမှာ
ဒီလူစုအတွက် အခမဲ့ နေလည်စာ တစ်ထောင် ပံ့ပိုးပေးဖို့
ငွေအလုံအလောက် ကျန်သေးတာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒီအစီအစဉ်ရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေက အစာအစာကိုလွန်ပြီး ကျယ်ပြန့်သွားတယ်။
စေတနာ့ဝန်ထမ်းတွေအတွက် လူတွေနဲ့ ထိတွေ့ဖို့၊ ထိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ဇာတ်လမ်းတွေ
ကြားဖို့ အခွင့်အလမ်းတစ်ခုပေးတယ်။
ဒီအတွေ့အကြုံနောက်မှာ စေတနာ့ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဟာ
ဒီဝန်းကျင်ကို ရှောင်တာအစား ဒါကို ဖြတ်လျှောက်သွားနိုင်အောင်
သူ့အသွားအြပန်ကို ပြောင်းခဲ့တယ်။
ရင်းနှီးနေတဲ့ မျက်နှာတွေကိုဖြတ်သွားစဉ် ပြုံးရင်း(သို့)အကြည့်ချင်းဆုံရင်းပေါ့။
ကျွန်မတို့အားလုံးဟာ လှူရာမှာ ပီတိကို ရှာနိုင်စွမ်းရှိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒါကို အလိုအလျောက်ဖြစ်လာဖို့ မမျှော်လင့်သင့်ပါဘူး။
အများကိုကူညီရာမှာ ငွေသုံးခြင်းဟာ ပျော်ရွှင်မှုကို သေချာပေါက် မတိုးစေပါဘူး။
ဒီအစား ကျွန်မတို့ လုပ်ပုံက အရေးပါတာပါ။
လူတွေကို ပိုလှူစေချင်ရင်
ရက်ရောတဲ့ လှူဒါန်းမှုအကြောင်း ကျွန်မတို့တွေးပုံကို ဖြိုဖျက်ဖို့လိုတယ်။
ကျွန်မတို့ရဲ့ ရိုင်းပင်းတဲ့ စာနာမှုကို
နှစ်သက်ခံစားစေဖို့ ထောက်ကူတဲ့ အခွင့်လမ်းတွေပေးဖို့ ဖန်တီးဖို့လိုပါတယ်။
အလှူခံအဖွဲတစ်ခုအတွက် အလုပ်လုပ်ရင်
အလှူရှင်တွေကို ဖောင်တိန်တွေ၊ ပြက္ခဒိန်တွေနဲ့ ဆုမချီးမြှင့်ပါနဲ့။
(လက်ခုပ်သံများ)
သူတို့ရဲ့ စေတနာကောင်းမှုမှာရှိနေတဲ့
တိကျတဲ့ သက်ရောက်မှုကို မြင်ဖို့နဲ့ သူတို့ကူညီနေတဲ့ တစ်ဦးချင်းတွေနဲ့
လူစုတွေကိုဆက်သွယ်ဖို့ အခွင့်အလမ်းနဲ့ သူတို့ကို ချီးမြှင့်ပါ။
ပေးလှူခြင်းဟာ ကျွန်မတို့လုပ်သင့်တာ တစ်ခုလို့ တွေးတာ အကျင့်ပါနေတယ်။
ပြီးတော့ ဒါပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒါကို ဒီနည်းအတိုင်းတွေးရာမှာ
လူသားဖြစ်ခြင်းရဲ့ အကောင်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပျောက်နေပါတယ်။
ကျွန်မတို့ဟာ အများကိုကူညီခြင်းမှာ ပီတိကို ရှာတွေ့ဖို့ ပြောင်းလဲဖြစ်ပေါ်ခဲ့တာပါ။
ပေးလှူခြင်းကို သမစိတ္တ ဝတ္တရားအနေနဲ့ပဲ တွေးတာကိုရပ်ပြီး၊
ဒါကို ကြည်နူးမှုရဲ့ အရင်းအမြစ် တစ်ခုအဖြစ် စတွေးကြရအောင်။
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)