Çoğunuz gibi ben de şanslı insanlardan biriyim.
Eğitimle çok haşır neşir bir ailede doğdum.
Üçüncü nesil doktoralıyım ve her iki ebeveynim de akademisyen.
Çocukluğumda, babamın üniversitedeki laboratuvarında oynardım.
Bu nedenle en iyi üniversitelerden birkaçına girmem kolay oldu
ve bu da bana fırsatlarla dolu bir dünyanın kapısını açtı.
Ne yazık ki dünyadaki pek çok insan bu kadar şanslı değil.
Dünyanın bazı bölgelerinde, örneğin, Güney Afrika'da,
eğitime erişim kolay değil.
Güney Afrika'nın eğitim sistemi, ırk ayrımı döneminde
beyaz azınlığa göre düzenlenmişti.
Sonuç olarak bugün hâlâ, yüksek kalitede eğitim isteyen
ve bunu hak eden pek çok kişiye yeterli kontenjan bulunmuyor.
Bu yetersizlik, bu yıl Haziran ayında Johannesburg Üniversitesi'nde
bir krize yol açtı.
Üniversitedeki standart kabul işlemlerinden sonra
çok az sayıda boş kontenjan kalmıştı ve üniversitenin kayıtlar için
açılacağı günün gecesinde binlerce insan
kapının dışında bir buçuk kilometrelik bir kuyruk oluşturdu,
bu kontenjanlardan birine yerleşebilmek için sıradaki ilk kişi olmayı umuyorlardı.
Kapılar açıldığında bir izdiham oldu,
20 kişi yaralandı ve bir kadın öldü.
Oğlununa daha iyi bir hayat sağlamaya
çalışırken hayatını kaybeden bir anneydi.
Fakat Amerika gibi dünyanın eğitimin yaygın olduğu
bazı bölgelerinde bile ona erişim kolay olmayabilir.
Son birkaç yıldır, sağlık hizmetlerinin artan ücretleri
çok fazla tartışılıyor.
İnsanların bu kadar dikkatini çekmeyen diğer şey şu;
aynı dönemde,1985'ten bu yana, yüksek öğrenim ücretleri,
neredeyse iki kat daha hızla,
toplam %559 oranında arttı.
Bu durum, eğitimi pek çok kişi için maddi olarak imkânsız kılıyor.
Sonunda, yüksek öğrenim görmeyi başaranlara da
fırsat kapıları açılmayabiliyor.
Birleşik Devletler'de yüksek öğrenim gören
üniversite mezunlarının sadece yarısından biraz fazlası
bu eğitimi gerektiren bir işte çalışıyor.
Bu durum elbette en iyi üniversitelereden
mezun olanlar için geçerli değil.
Ancak diğer pek çok kişi harcadığı zamanın
ve çabalarının karşılığını alamıyor.
Gazeteci Tom Friedman, New York Times'daki son köşe yazısında,
hiç kimsenin yapamayacağı bir şekilde, çabalarımızın ardındaki ruhu yakaladı.
Büyük ilerlemelerin, yapılmasına şiddetle ihtiyaç duyulan şeyle,
yapılması birdenbire mümkün olan şeyin buluştuğu anlarda gerçekleştiğini yazdı.
Şiddetle ihtiyaç duyulan şeyi söyledim.
Birdenbire mümkün olan şey hakkında konuşalım.
Aniden mümkün olan şey,
her birine 100.000 veya daha fazla kişinin
kaydolduğu üç büyük Stanford dersiyle ispatlandı.
Daha iyi anlamak için bu derslerden biri olan,
meslektaşım ve ortak kurucumuz Andrew Ng tarafından verilen
Makine Öğrenmesi dersine göz atalım.
Andrew, en büyük Stanford derslerinden birini veriyor.
Bu Makine Öğrenmesi dersine
her açıldığında 400 kişi kaydoluyordu.
Andrew, Makine Öğrenme dersini halka açık vermeyi düşündüğünde
100.000 kişi kayıt yaptırdı.
Bu sayıyı şöyle düşünelim,
Andrew'ın, Stanford'da ders vererek
aynı sayıda öğrenciye ulaşması
250 yılını alacaktı
ve tabii ki bundan çok sıkılacaktı.
Bunun etkisini görünce, Andrew ve ben
en üst kalitede bir eğitimi mümkün olduğunca fazla kişiye ulaştırmak için
çaba sarf etmemiz ve çıtayı yükseltmemiz gerektiğine karar verdik.
Bu nedenle,
hedefi en iyi üniversitelerdeki en iyi eğitmenlerden
en iyi dersi sağlamak ve bunu dünyadaki herkese
ücretsiz sunmak olan Coursera'yı kurduk.
Şu anda bu platformda,
dört üniversiteden çeşitli dallarda
43 ders var ve kısaca nasıl bir şey olduğunu
açıklamama izin verin.
(Video) Robert Ghrist: Kalkülüs'e hoş geldiniz.
Ezekiel Emanuel: 50 milyon kişi sigortasız.
Scott Page: Modeller daha etkili kurumlar ve politikalar tasarlamamıza yardım eder.
İnanılmaz bir ayrımcılığa uğruyoruz.
Scott Klemmer: Yani, Bush gelecekte
kafanızın tam ortasına bir kamera takacağınızı hayal etti.
M.Duneier: Mills sosyoloji öğrencilerinden zihin kalitesini geliştirmesini ister...
RG: Sarkan kablo hiperbolik bir kosinüs şeklini alır.
Nick Parlante: Görüntüdeki her piksel için kırmızıyı sıfıra ayarlayın.
Paul Offit: Aşı, çocuk felci virüsünü ortadan kaldırmamızı sağladı.
Dan Jurafsky: Lufthansa kahvaltı ve San Jose' mi servis ediyor? Bu komik geliyor.
Daphne Koller: Bu, seçtiğiniz para ve bu da iki yazı tura.
Andrew Ng: Büyük ölçekli makine öğrenmesinde bilgisayımsal bir şeyle..
(Alkışlar)
Pek şaşırtıcı gelmese de bu bize gösteriyor ki
öğrenciler en iyi üniversitelerdeki en iyi içeriğe
ücret ödemeden ulaşmayı seviyor.
Şubatta web sitesini açtığımızdan beri
190 ülkeden 640.000 öğrenciye ulaştık.
1,5 milyon kayıtlı kullanıcımız var,
bugüne kadar başlatmış olduğumuz 15 derste
6 milyon sınav tamamlandı ve 14 milyon kez video izlendi.
Ancak bu sadece rakamlar değil,
insanlarla da ilgili.
Örneğin, Hindistan'da küçük bir kasabada yaşayan Akash
bu olmasaydı, Stanford kalitesinde
bir derse asla erişemezdi
ve buna parası asla yetmezdi.
Ya da geri dönüp yüksek lisansını
tamamlamak için bilgilerini tazelemek isteyen
iki çocuk sahibi bekâr bir anne olan Jenny.
Veya bağışıklık yetmezliği yüzünden
evine mikrop getirme korkusuyla
kızını riske atmak istemeyen ve bu sebeple evden ayrılamayıp
okula gidemeyen Ryan gibi.
Söylemekten mutluyum,
geçenlerde Ryan'la yazıştık,
hikâyesi mutlu sonla bitti.
Shannon bebek, sol taraftaki,
şimdi çok daha iyi
ve Ryan derslerimizden bazılarını alarak bir işe girdi.
Peki bu dersleri bu kadar farklı kılan nedir?
Öncelikle, çevrim içi ders içeriği bir süredir kullanılabilir durumda.
Bizi farklı kılan şey, bunun gerçek ders deneyimi olması.
Belirli bir günde başladıktan sonra
öğrenciler videoları haftalık olarak izleyip
ev ödevleri yapar.
Ve bunlar gerçek bir teslim tarihi olan
gerçek bir not verilen gerçek ödevler olur.
Son teslim tarihleri ve kullanım yoğunluğu grafiğine bakın.
Bunlar erteleme alışkanlığının
küresel bir olgu olduğunu gösteren zirveler.
(Gülüşmeler)
Kurs bitiminde ise
öğrenciler sertifikalarını alır.
Bu sertifikayı potansiyel bir işverene sunabilirler
ve daha iyi bir iş bulabilirler
ve bunu yapan birçok öğrenci biliyoruz.
Bazı öğrenciler ise sertifikalarını aldılar
ve bunu gerçek üniversite kredisi için kayıtlı oldukları
eğitim kurumuna sundular.
Dolayısıyla bu öğrenciler, harcadıkları zaman ve emek karşılığında
gerçekten önemli bir şey kazanıyorlar.
Bu derslerin bazı özelliklerinden
birazcık bahsedelim.
İlk özellik, fiziksel bir sınıfın
kısıtlamalarından uzaklaşıp içeriği belirgin olarak
çevrim içi formata göre tasarladığınızda,
örneğin, bir saatlik yekpare dersi
bölebiliyorsunuz.
Materyali, örneğin her biri
8 ila 12 dakikalık, tutarlılığı olan
kısa modüler birimlere bölebilirsiniz.
Öğrenciler bu materyali, kendi temelleri
yetenekleri veya ilgi alanlarına göre farklı biçimde tekrar inceleyebilirler.
Örneğin bazı öğrenciler,
diğer öğrencilerin hazırlık
materyallerinden yararlanabilirler.
Başka öğrenciler ise, kişisel tercihleri gereği
belirli bir konuyla derinlemesine ilgilenebilir.
Dolayısıyla bu format,
tek tip eğitim modelinden uzaklaşıp
öğrencilerin çok daha kişiselleştirilmiş bir müfredat izlemelerine olanak tanır.
Tabii ki eğitimciler olarak hepimiz biliyoruz ki
öğrenciler sadece pasif bir şekilde video izleyerek öğrenmez.
Bu girişimin belki de en temel bileşenlerinden biri
öğrencilerin konuyu iyi anlamaları için
materyal ile alıştırma yapmalarına
gerek görmemizdir.
Bunun önemini gösteren bir dizi çalışma yapılmıştır.
Örneğin, geçen yıl Science Dergisi'ndeki yazı
öğrencilerin öğrendikleri konularda yaptığı
basit bir tekrar alıştırmasının bile
girilen başarı sınavlarının sonucunu
diğer birçok eğitim uygulamasına göre
çok daha fazla iyileştirdiğini
söylüyor.
Platforma tekrarlama alıştırması
ve çeşitli alıştırma formları dahil etmeye çalışıyoruz.
Örneğin, bizim videolarımız sıradan videolar değil.
Birkaç dakikada bir video duraklıyor
ve öğrencilere soru soruluyor.
(Video) SP: Şu dört şey. Beklenti teorisi, hiperbolik indirgeme, statüko ön yargısı,
taban değer ön yargısı. Hepsi ayrıntılı araştırılmıştır.
Yani, hepsinin rasyonel davranıştan sapma olduğu da belgelenmiştir.
DK: Video burada duruyor
ve öğrenci kutuya cevabı yazıyor
sonrada gönderiyor. Belli ki dikkat etmiyorlardı.
(Gülüşmeler)
Şimdi tekrar deniyorlar
ve bu sefer doğru yaptılar.
Arzu ederlerse isteğe bağlı açıklama da var.
Ve şimdi video dersin bir sonraki bölümüne geçiyor.
Bu basit bir soru,
öğretmen olarak benim de sınıfta sorabileceğim tarzda bir soru
ama ben bu tarz bir soruyu sınıfta sorduğumda,
öğrencilerin %80'i
en son söylediğim şeyi kâğıda karalamakla uğraşıyor,
%15'i Facebook'a dalmış oluyor
ve en ön sırada cevabı kimsenin düşünmesine fırsat vermeden
söyleyiveren çok bilmiş var,
ben de öğretmen olarak
birinin cevabı bilmesinden
son derece mutlu oluyorum
ve sonra ders devam ediyor, gerçekten,
öğrencilerin çoğu soru sorulduğunu bile fark etmiyor.
Burada, her bir öğrencinin
kendini konuya vermesi şart.
Tabii ki bu pekiştirme, tekrarlama soruları
hikâyenin tamamı değil.
Birinin buraya daha anlamlı alıştırmalar eklemesi
ve birinin de öğrencilere sorular için
geri dönüşler sağlaması gerekli.
10.000 öğretim görevlin yoksa
100.000 öğrencinin sınavını nasıl okur ve not verirsin?
Cevap; bunu senin yerine yapması için
teknolojiyi kullanman gerekir.
Neyse ki teknoloji bir hâyli yol kat etti
ve bir dizi ilginç ev ödevine not verebiliyoruz.
Çoktan seçmeli ve videoda gördüğünüz
kısa cevaplı sorulara ek olarak,
matematik, matematiksel ifade
ve matematiksel türevleri de notlandırabiliyoruz.
Gerek işletme sınıfındaki finansal modeller olsun,
gerekse bilim veya mühendislik sınıfındaki fiziki modeller olsun,
modelleri de notlandırabiliyoruz.
Ayrıca bazı oldukça gelişmiş programlama ödevlerini de notlandırabiliyoruz.
Sizlere aslında basit ama görselliği yüksek
bir örnek göstereyim.
Bu Standford Üniversitesi'nin Bilgisayar Bilimi 101 dersinden.
Öğrencilerden resimdeki bulanık kırmızı görüntüyü
düzeltmesi iseniyor.
Tarayıcıya kendi programlarını yazıyorlar ve görüyorsunuz ki
pek beceremediler, Özgürlük Heykeli'ni hâlâ deniz tutuyormuş gibi.
Ve sonra öğrenciler tekrar denediler, bu defa doğru yaptılar,
doğru yaptıkları söylendi ve şimdi diğer soruya geçebilirler.
Öğrenciler için materyal ile aktif olarak etkileşimde olma
ve yanlış ya da doğru yaptıklarının söylenmesi
öğrenmeleri açısından oldukça önemli.
Şimdilik tabii ki birinin tüm dersler için
ihtiyaç duyduğu çalışma alanını notlandıramıyoruz.
Özellikle eksik olan şey,
beşeri bilimler, sosyal bilimler, işletme ve diğer alanlarda
fazlasıyla önemli olan eleştirel düşünme çalışmalarıdır.
Örneğin, insani bilimler ve edebiyat fakültesini,
çoktan seçmelinin
kötü bir strateji olmadığına ikna etmeye çalıştık.
Gerçekten iyi gitmedi.
Bu yüzden farklı bir çözüm üretmek zorunda kaldık.
Sonunda bulduğumuz çözüm akran puanlamasıydı.
Sadler ve Good gibi önceki araştırmalar, akran puanlamasının
tekrarlanabilir notlar sağlamada
şaşırtıcı derecede
etkili bir strateji olduğunu ortaya koymuştur.
Sadece küçük sınıflarda denendi
ancak burada görüldü ki,
y ekseni üzerinde sınıflandırılmış bir öğrenci ile
x ekseni üzerinde sınıflandırılmış bir öğretmen
aslında fazlasıyla birbirleri ile doğru orantılı.
En şaşırtıcı olan kısım kendini derecelendirme,
yani öğrencinin kendi çalışmasını eleştirel olarak notlandırdığı kısım,
-onları düzgün şekilde teşvik ederseniz,
kendilerine mükemmel puanlar veremezler-
notlar aslında öğretmenlerin notlarıyla dahada ilintililer.
Ve bu gerçekten iyi bir stratejidir,
derecelendirme ölçeği için kullanılabilir
ve öğrenciler için de yararlı bir öğrenme stratejisidir,
çünkü aslında onlar deneyimlerinden bir şeyler öğrenirler.
Şunu söylemeliyim ki,
birbirlerinin çalışmalarını derecelendirdiği ve oldukça başarılı olan
on binlerce öğrenciyle şimdiye kadar geliştirilmiş
en büyük akran derecelendirme ağına sahibiz.
Ama bu sadece odalarında oturup
problemlerle uğraşan öğrencilerle ilgili değil.
Derslerimizin her birinde,
bir öğrenci topluluğu ve
paylaşılan entellektüel çabanın etrafında
küresel bir insan topluluğu oluştu.
Burada gördüğünüz, Princeton Sosyoloji 101 sınıfı
öğrenciler tarafından oluşturulan bir harita ve burada
kendilerini bir dünya haritasına yerleştirmişler.
Bu tür bir çabanın küresel boyutunu gözlemleyebilirsiniz.
Öğrenciler bu derslerde farklı şekillerde iş birliği yaparlar.
Her şeyden önce, öğrencilerin soru gönderdiği
ve diğer öğrencilerin cevapladığı
bir soru-cevap forumu var.
Gerçekten şaşırtıcı olan şeyse,
çok sayıda öğrenci olduğundan
biri dünyanın herhangi bir yerinde
sabahın saat 3'ünde
biri soru sorduğunda, başka bir yerde
uyanık ve aynı problem üzerinde çalışan
başka biri olacağı anlamına geliyor.
Yani, derslerin çoğunda,
soru-cevap sayfasındaki bir soruya
ortalama yanıt süresi 22 dakikaydı.
Ki bu da benim Stanford öğrencilerime asla veremeyeceğim seviyede bir hizmet.
(Gülüşmeler)
Öğrencilerin referanslarından da görebileceğiniz üzere
öğrenciler birbirleriyle
bu büyük çevrim içi topluluk aracılığıyla
fiziksel sınıf bağlamında yaptıklarından daha derin
ve çeşitli şekillerde bağlantılar kurdular.
Öğrenciler ayrıca
bizim herhangi bir müdahalemiz olmadan
çalışma grupları kuruyor.
Bunların bazıları coğrafi zorluklara rağmen,
problemler üzerinde çalışmak için
haftada bir buluşan fiziksel gruplardı.
Bu, San Francisco çalışma grubu
ama her biri dünyanın farklı yerinden.
Diğer gruplarsa bazen
dil hatları veya kültürel hatlar boyunca oluşan
sanal çalışma gruplarıydı ve orada, sol altta,
insanların açıkça diğer kültürlerden insanlarla
bağlantı kurmak istediği çok kültürlü evrensel
çalışma grubumuzu görüyorsunuz.
Bu tür bir yapıdan elde edebileceğiniz
bazı muazzam fırsatlar var.
Birincisi, bize insan öğrenmesini anlamada
benzeri görülmemiş bir bakış açısı
verme potansiyeline sahip olmasıdır.
Çünkü buradan toplayabileceğimiz veriler benzersizdir.
Her tıklamayı, her ev ödevi teslimini,
on binlerce öğrenciden gelen her forum yazısını toplayabilirsiniz.
Böylece, insan öğrenmesi çalışmalarını,
hipotez temelli moddan,
örneğin biyolojide devrim yaratan bir dönüşüm olan
veri tabanlı moda dönüştürebilirsiniz.
Bu verileri ' Etkili olan ve olmayan
öğrenme stratejileri nelerdir? ' gibi
temel soruları anlamak için kullanabilirsiniz.
Belirli derslerin bağlamına dayanarak ise
şöyle sorular sorabilirsiniz, örneğin,
derslerde sık sık yanlış anlaşılan şeyler nelerdir ve biz öğrencilere
bunları düzeltmede nasıl yardımcı oluruz?
Burada yine Andrew’un
Makine Öğrenmesi dersinden bir örneğe bakalım.
Bu Andrew’un ödevine verilen
yanlış cevapların bir dağılımı.
Cevaplar rakam çiftleri olarak dağılmış,
bu sayede iki boyutlu bir şema üzerinde gösterilebiliyor.
Her bir çarpı işareti farklı bir yanlış cevabı temsil ediyor.
Yukarıdaki büyük çarpı işareti ise
2.000 öğrencinin verdiği
aynı yanlış cevabı temsil ediyor.
Şimdi, eğer 100 kişilik bir sınıfta
2 kişi aynı yanlış cevabı verseydi
bunu asla fark edemezdiniz.
Ama 2.000 öğrenci aynı yanlış cevabı verdiğinde
bunu kaçırmak bir hâyli güç.
Andrew ve öğrencileri
bazı ödevleri gözden geçirerek
bu yanlış anlaşılmanın neden kaynaklandığını buldu.
Ardından bu yanlış cevaba göre
bir uyarı mesajı hazırlayarak
Aynı yanlışı yapan öğrencilerin
bu yanlışlarını daha verimli bir şekilde
düzeltebilecekleri kişisel bir geri bildirim
almalarını sağladılar.
Bu kişiselleştirme ancak bu denli büyük
rakamlara ulaşıldığında başarılabilir
Kişiselleştirme muhtemelen
en büyük avantajlarımızdan biri
ve bize 30 yıllık bir problemi
çözme potansiyeli sağlıyor.
Eğitim bilimci Benjamin Bloom 1984’te,
3 farklı popülasyonu inceleyerek
2 sigma problemini ortaya attı.
Birincisi ders tabanlı öğrenim gören bir popülasyondu.
İkincisi ise yine ders tabanlı;
ancak uzmanlık yaklaşımı gözetilerek
öğrenim gören popülasyondan oluşuyordu.
Yani öğrenciler bir konuda uzmanlaşmadan
diğer bir konuya geçemiyordu.
Ve son olarak, özel öğretmen yardımıyla birebir
öğrenim gören öğrencilerden oluşan bir popülasyon vardı.
Uzmanlık bazlı öğrenen popülasyonun
standart sapması yüksekti ve bir sigma kazandırıyordu.
Diğer ders tabanlı öğrenen gruptan daha iyi performans veriyordu.
Özel öğrenme yöntemi ise performansta
2 sigma artış sağlıyordu.
Bunu daha iyi anlamak için,
ders tabanlı öğrenen sınıfa bakalım
ve medyan performansı eşik olarak alalım.
Yani ders tabanlı bir sınıfta,
öğrencilerin yarısı bu seviyenin üstündeyken yarısı altında.
Özel öğrenme yönteminde ise
böğrencilerin %98'lik bir kısmı bu eşiğin üzerinde.
Öğrencilerimizin %98'ine ortalamanın üzerinde
öğretebildiğimiz bir sistem düşünün.
Bu nedenle 2 sigma problemi de.
Çünkü toplum olarak her öğrenciye
özel bir öğretmen sağlayamayız
ama belki de her öğrenciye bir akıllı telefon
veya bilgisayar imkânı sağlayabiliriz.
Şimdi soru şu, teknolojiyi, grafiği sol taraftaki
mavi eğriden itibaren sağ tarafa doğru
yeşil eğri ile birlikte itmesi için nasıl kullanabiliriz.
Bilgisayar kullanarak uzmanlık kazanmak kolaydır;
çünkü bilgisayarlar size aynı videoyu
5 defa göstermekten yorulmaz.
Daha önce size gösterdiğim örneklerde de gözlemlediğimiz üzere
bilgisayarlar aynı çalışmayı tekrar tekrar değerlendirmekten bile yorulmaz.
Kişiye özel müfredat programı
ve size daha önce gösterdiğim
kişiye özel geri bildirim yöntemi ile
kişiselleştirilmiş eğitimin başlangıcını gözlemliyoruz.
Buradaki amaç deneyerek
yeşil eğriye ne kadar yaklaşabileceğimizi görmek.
Peki bu sistem bu kadar iyiyse, şimdiki üniversiteler modası geçmiş kurumlar mı?
Galiba, Mark Twain kesinlikle böyle düşünüyordu.
Mark Twain, " Üniversiteler, profesörün ders notlarının
öğrencinin ders notlarına
ikisinin de beynini pas geçerek doğrudan gittiği kurumlardır" demişti.
(Gülüşmeler)
Ben Mark Twain’e maalesef katılmıyorum.
Bence o üniversiteleri değil de
üniversitelerin üzerine çok zaman ayırdığı
ders bazlı sistemi eleştiriyordu.
Daha da geriye "Akıl doldurulması gereken bir tas değil,
ateşlenmesi gereken bir tahtadır."
diyen Plutarch’a gidelim.
Belki de öğrencilerin aklını içerikle doldurmak yerine
onların yaratıcılığını, hayal gücünü
ve problem çözme yeteneklerini
onlarla iletişim kurarak
alevlendirmeliyiz.
Peki bunu nasıl yapacağız?
Elbette, sınıflarda aktif öğrenme teknikleri kullanarak.
Bizim çalışmamızla birlikte birçok çalışma gösteriyor ki
öğrenciler ile etkileşim hâlinde,
aktif öğrenme teknikleri kullanıldığında
performans her alanda artış gösteriyor.
-- Katılımda, etkileşimde ve standartlaştırılmış
bir testte ölçüldüğü üzere öğrenmede. --
Bu çalışmada görüldüğü üzere
başarım puanları neredeyse ikiye katlanıyor.
Belki de üniversitelerde bu şekilde çalışıyor olmalıyız.
Özetlemek gerekirse, dünyanın her köşesine
üst düzey eğitimi ücretsiz sunabilseydik
bu ne işe yarardı? 3 şeye.
İlk olarak eğitim dünyanın her bir köşesinde
gerekli ilgi ve donanıma sahip insanların
kendileri ve içinde bulundukları toplumu
daha iyi bir hâle getirebilecek donanımı
edinebilecekleri temel bir
hak hâline gelirdi.
İkincisi, hayat boyu öğrenme imkânı sunardı.
Birçok insan için öğrenimin
lise veya yüksek öğrenimden sonra bitmesi çok yazık.
Bu sistem sayesinde
ister hayatınızı değiştirmek
ister ufkunuzu genişletmek için olsun
istediğiniz zaman yeni bilgilere
erişim sağlayabileceksiniz.
Ve son olarak, bu sistem bir yenilik dalgası getirebilir;
çünkü parlak zekâlar herhangi bir yerde olabilir.
Belki de bir sonraki Albert Einstein ya da Steve Jobs
Afrika’nın ücra bir köyünde yaşıyor.
Ve biz bu insanlara eğitim sunabilirsek
dünyayı hepimiz için daha iyi bir yer hâline
getirebilecek yeniliklere imza atabilirler.
Çok teşekkür ederim.
(Alkışlar)