Een vriend van mij Kaveh Akbar genaamd, is ook een dichter.
En Kaveh vond online een foto
van het anatomische hart van een blauwe vinvis
dat door wetenschappers met een haak aan het plafond was gehangen,
waardoor ze konden observeren dat het hart van een blauwe vinvis
groot genoeg is dat een mens er rechtop in kan staan.
En toen Kaveh deze foto online deelde,
deed hij dat met het onderschrift,
"Dit is wederom een herinnering
dat het universum al klaar is met het gedicht dat je wilde schrijven."
En toen ik dat voor de eerste keer zag, was ik gechoqueerd.
Ik dacht, "Kom op, man! Ik probeer nieuwe metaforen uit te vinden!
Ik probeer schoonheid te ontdekken die nog niet ontdekt is.
Wat bedoel je, het universum zal me altijd een stap voorzijn?"
En ik weet dat dit niet enkel een probleem is voor dichters,
maar op dagen dat de wereld uitzonderlijk groot lijkt
of uitzonderlijk onmogelijk
of uitzonderlijk gevuld met pracht,
dat zijn de dagen waarop ik voel:
"Wat heb ik dat ooit kan bijdragen
aan dit alles?"
Pas zag ik een video die sommigen misschien kennen.
Om de paar maanden circuleert die op het internet.
Bepaalde vogels die men spreeuwen noemt,
vliegen in wat men een "zwerm" noemt,
vaak gewoon een grote wolk van vogels.
Toevallig heeft iemand met zijn gsm snel een video gemaakt
van hoe die spreeuwen vliegen.
In het begin is het een vormeloze vlek,
maar dan is er een moment waarop de vogels zich verplaatsen,
en ze vormen het silhouet van een spreeuw
in de lucht!
(Gelach)
Toen ik dat zag, dacht ik,
"Het universum heeft het gedicht al geschreven,
dat je ging schrijven."
(Gelach)
Maar, voor de eerste keer, vulde het me niet met wanhoop.
Daarentegen dacht ik, "OK.
Misschien is het niet mijn job om iets nieuw uit te vinden.
Misschien is het mijn job om te luisteren naar wat het universum me toont
en om mezelf open te stellen voor wat het universum aanbiedt,
zodat wanneer het mijn beurt is,
ik iets tegen het licht kan houden,
gewoon voor een ogenblik,
enkel voor zolang ik heb.
Het universum heeft het gedicht al geschreven
dat je van plan was te schrijven.
Dit is de reden waarom
je niets kan doen behalve wijzen naar de zwerm spreeuwen
wier lichamen stijgen en dalen in overgeërfde choreografie,
krioelend in de lucht in een vloeiend gordijn
dat, voor een gelukscherend moment,
het overduidelijke silhouet vormt
van een gigantische vogel
die zijn vleugels slaat in de lucht.
Dit is waarom je mond een "o" vormt
die geen hap naar adem is
maar eerder, het begin van:
"Oh. Natuurlijk."
Als in: natuurlijk is het hart van de blauwe vinvis even groot als een huis
met kamers groot genoeg dat er een mens rechtop in kan staan.
Natuurlijk wordt een vijg mogelijk
wanneer een dameswesp haar eitjes in een bloem legt,
sterft en ontbindt,
het fruit, bewijs van haar transformatie.
Soms is het gedicht zo helder,
dat je onbenullige taal er niet aan blijft plakken.
Soms is het gedicht zo waar,
dat niemand je zal geloven.
Ik ben een vogel
gemaakt van vogels.
Dit blauwe hart een huis waarin je kan rechtopstaan.
Ik ben aan het sterven
hier
in deze bloem.
Het is OK.
Dit is waarom ik op aarde ben gezet.
Neem dit fruit.
Het is wat ik te bieden heb.
Het is misschien niet het eerste,
of eeuwig beste,
maar het is de enige manier zeker te zijn
dat ik ooit geleefd heb.
(Applaus)